บทที่ 142 หรือว่า นายกำลังกลัวเชอร์รีน

ตอนเช้าตรู่ตีห้า เชอร์รีนตื่นขึ้นมา ตลอดทั้งคืนเธอแทบไม่ได้หลับเลย รู้สึกว่าตัวเองหลับๆตื่นๆอยู่ตลอดเวลา

ก็เลยไม่นอนมันซะเลย เธอแต่งตัวแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง แต่เพิ่งยืนขึ้นมาก็ต้องชะงักอยู่กับที่

ประตูห้องของหยาดฝนเปิดออกพอดี คนที่เดินออกมาก่อนคือออกัส เสื้อผ้าบนตัวของเขายับเยิน โดยเฉพาะกระดุมบนคอเสื้อของเขาที่เปิดออกเยอะมาก แผงอกของเขาเปิดหลาอยู่ต่อหน้าเธอ

ผมสีดำขลับยุ่งเหยิง ไม่เป็นทรง ลมหายใจถี่และเร็ว ไม่รู้เมื่อกี้ไปทำอะไรมา

ต่อมา หยาดฝนก็เดินตามออกมา บนตัวเธอก็มีแค่ชุดนอนบางๆ แต่ตอนนี้กลับดูยับเยินมาก เมื่อวานสีหน้ายังซีดเซียวอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับดูแดงก่ำมีน้ำมีนวลขึ้นมา

แววตาเธอเป็นประกาย หายใจถี่มากขึ้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ใบหน้ากลับยังยิ้มแย้ม

ภาพนี้ กระแทกเข้าจิตใจของเชอร์รีนอย่างแรง ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกสองมือเย็นวูบ อยากขยับ แต่กลับขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย

ออกัสก็เห็นเธอแล้ว แววตามืดมนของเขากวาดตามองมาอย่างเย็นชา เขาก้าวเท้าเดินผ่านตัวเธอไป แล้วเดินไปข้างหน้าทันที

หยาดฝนก็เดินตามหลังเขา ตอนที่เดินผ่านเชอร์รีน รอยยิ้มมุมปากของเธอดูจะสะใจมาก บนตัวมีกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่มีเสน่ห์……

แต่ว่า เมื่อคืนเธอเพิ่งพูดเงื่อนไขออกไป พวกเขาก็อดใจรอไม่ไหวที่จะนอนด้วยกันเลยงั้นเหรอ?

ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองทนไว้ รับได้กับทุกเรื่อง แต่พอมาเห็นภาพนี้กับตาตัวเอง สมองของเธอก็ว่างเปล่าไปหมด

หรือว่า เมื่อคืนพวกเขานอนด้วยกันงั้นเหรอ?

ภายในสมองคิดเรื่องนี้ไปมา เชอร์รีนหายใจถี่ กัดฟันกรอก นานมากถึงจะสงบลงได้ เธอนั่งลงบนโซฟา ในมือถือแก้วน้ำอุ่นไว้ ให้มือตัวเองอุ่นขึ้นมาหน่อย

พูดแบบนั้นออกไปแล้ว ก็พิสูจน์ได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองมีชื่อแต่ไร้ตัวตน ไม่ว่าเมื่อคืนทั้งสองจะทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธอทั้งนั้น

เธอดื่มน้ำอุ่นในแก้ว แต่มือเธอกลับยังสั่นอยู่ตลอด สั่นจนหยุดไม่ได้……

ฮันนีมูนงั้นเหรอ?

นี่คงเป็นการฮันนีมูนของออกัสกับหยาดฝนมากกว่า ไม่ใช่ของเธอหรอก ก็ดี ตอนแรกเธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ไม่ต้องผิดหวังมากด้วย

แต่ เธอเจ็บปวดจนหัวใจชินชาไปหมด เธอนั่งอยู่บนโซฟานานมาก แต่ทั้งสองยังคงไม่กลับมา อาจจะเป็นหนึ่งชั่วโมง หรือสองชั่วโมง หรือสามชั่วโมงแล้วก็ได้……

ความรักก็เป็นแบบนี้ ตอนที่เลือกเส้นทางนี้แล้ว ก็ถอยหลังไม่ได้อีก นอกจากว่า จะปลดปล่อยตัวเองได้……

ถ้า ปลดปล่อยตัวเองไม่ได้ งั้น สิ่งที่เจอในภายภาคหน้าก็คือความเจ็บปวดที่มีจนไม่รู้จักจบจักสิ้น

นานมาก เชอร์รีนก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากคฤหาสน์ไป ตอนนี้ฟ้าก็สว่างมากแล้ว แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา ดอกไม้ต้นหญ้ารอบๆก็เบ่งบานออกมาเต็มที่

กลิ่นดอกไม้หอมกรุ่นกระจายไปทั่วทิศ เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ มันหอมมาก แต่เธอกลับไม่มีกะจิตกะใจที่จะดื่มด่ำกับมันเลย

รถเบนซ์คันสีดำที่เคยจอดอยู่นอกคฤหาสน์ก็หายไปแล้ว เห็นได้ชัดว่า สองคนนั้นออกไปแล้ว

แสงแดดในยามเช้าดูอบอุ่นและนุ่มนวลมาก แต่ตอนนี้ เชอร์รีนกลับรู้สึกแสบตา ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็รู้สึกปวดตามากด้วย

ด้วยเวลาที่พัดผ่านไปเรื่อยๆ สักพัก เชอร์รีนก็ทำใจให้สงบได้ แม้จะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็ยังหายใจได้ตามปกติ

จนถึงวันนี้ หลังจากตอนเช้าที่สองคนนั้นออกไปจากคฤหาสน์พร้อมกันก็มีสามวันเต็มแล้ว

เวลาสามวันนี้ จะว่านานไหมก็นาน จะว่าสั้นไหมก็สั้น อยู่คฤหาสน์เดียวกัน แต่สามวันนี้ เธอยังไม่เห็นสองคนนั้นกลับมาเลย

ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้า หรือตอนเย็น เธอก็ไม่เห็นสองคนนั้นอีกเลย

หรือว่า สองคนนั้นช่วงนี้นอนอยู่ด้วยกันงั้นเหรอ?

ในใจของเธออดไม่ได้ที่จะเดาแบบนี้ แม้ในใจเธอจะรับไม่ได้ก็ตาม

เธอรู้ดีว่า จะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่งั้น คงมีแค่เธอที่ถลำลึกเข้าไปมากขึ้น จนไม่อาจเอาตัวเองออกมาได้