บทที่ 143 นายไป ผู้หญิงคนนี้ต้องอยู่ต่อ

เชอร์รีนเป็นเหมือนจุดอ่อนของเขา เมื่อพูดถึงก็จะรู้สึกโกรธจนขาดสติทันที

“ใครบอก?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา

“ไม่มีใครพูดทั้งนั้น ฉันแค่เดา สามปีก่อนนายถ่ายรูปกับฉันได้ แต่สามปีหลังกลับไม่ยอมถ่ายด้วย งั้นก็คงมีเหตุผลเดียวที่เป็นไปได้ นั่นก็คือเชอร์รีน เธอเป็นภรรยาของนาย นายจะต้องกลัวเธอแน่นอน ดังนั้นเลยปฏิเสธฉันแบบนี้ ไม่ใช่หรือไง?”

กลัวเชอร์รีนงั้นเหรอ กลัวผู้หญิงที่บอกว่าเกลียดตัวเองและคิดจะหย่ากับตัวเองตลอดเนี้ยนะ น่าขำสิ้นดีเลยนะ……

ขณะเดียวกัน ออกัสก็แสยะยิ้มเย็นชา แล้วพูดกับหยาดฝนว่า: “ผู้หญิงที่คิดจะหย่ากับฉัน เธอคิดว่าฉันจะกลัวหล่อนงั้นเหรอ?”

ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหน กล้าท้าทายเส้นตายและความอดทนของเขาขนาดนี้มาก่อน!

ผู้หญิงที่ปากบอกเกลียดเขาและอยากจะหย่ากับเขาตลอดเวลาแบบนั้น เขาไม่มีเธอแล้ว ชีวิตของเขาก็ดำเนินต่อไปได้ดีเหมือนเดิม!

เธอคิดจริงเหรอว่า เขาจะขาดเธอไปไม่ได้?

แต่ว่า พอหยาดฝนได้ยินแล้ว เธอกลับรู้สึกว่าเขากำลังให้คำมั่นสัญญากับเธออยู่ และทำให้เธอรู้สึกดีใจและตื่นเต้นไปตามๆกัน

เขาจะหย่ากับเชอร์รีนแน่นอน!

ถ้า เขากับเชอร์รีนหย่ากันแล้ว งั้นเธอ……

ตอนนี้ ถ่ายหรือไม่ถ่ายรูปกับเธอ มันไม่สำคัญแล้วล่ะ ที่สำคัญคือ เธอรู้ว่าในใจเขามีเธอ แค่นี้ก็พอแล้ว อีกอย่าง ต่อไปเขาจะกลายเป็นของเธอโดยสมบูรณ์แล้วด้วย!

รอยยิ้มบนใบหน้าของหยาดฝนดูพร่าเลือนและสดชื่นมากขึ้นเรื่อยๆในละอองฝน เธอยืนต่อหน้าเขานิ่งๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา

เธอเป็นคนใจเย็นเงียบสงบ ตอนนี้กลับร้อนรนดั่งไฟที่ปะทุขึ้นมา ไม่มีอะไรมาดับได้

แขนเรียวยาวดั่งรากบัว โอบคอเขาเอาไว้แล้วเขย่งเท้าขึ้นมา

มือเล็กจับมือใหญ่ของเขาไว้ แล้ววางไว้ตรงเอวบางของตัวเอง จากนั้นก็ขยับตัวแนบกับเขาไว้

เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งทำถึงขั้นนี้แล้ว งั้นความหมายและการบอกเป็นนัยที่แสดงออกมาก็ชัดเจนมากขึ้น

เธออยากได้……เขา……

ออกัสจ้องเขม็งต่อมาก็ขมวดคิ้วขึ้นมา การกระทำที่เกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจ และยังมีความรู้สึกที่พูดไม่ออก

แต่ว่า ความแปลกใจนี้คงอยู่ไม่นาน มือใหญ่วางลงบนไหล่ของเธอ แล้วผลักเธอออกไป

แก้มสองข้างของหยาดฝนแดงก่ำ เธอจ้องมองเขานิ่งๆ ดวงตาเหมือนดั่งห่อหุ้มหยดน้ำเอาไว้

แต่ออกัสไม่หวาดหวั่น เขาดมกลิ่นที่ห้อมล้อมอยู่เต็มจมูกตัวเอง นึกถึงกลิ่นส้มหอมอ่อนๆ

ตอนนี้เอง หยาดฝนถึงรู้ตัวว่า ที่นี่คือถนน แม้จะเงียบมากก็ตาม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคนเดินผ่านมา และตัวเองเมื่อกี้ก็ยัง……

ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ เธอหายใจถี่เล็กน้อยแล้วพูดว่า: “ออกัส ของที่ฉันซื้อไว้ตอนเช้าลืมไว้ที่คฤหาสน์น่ะ ฉันรอนายที่นี่แล้วกัน จากนั้นพวกเราค่อยเดินขึ้นเขากันต่อ”

ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย และออกเสียงครางในลำคอ ต่อมาเขาก็กลับหลังหันเดินลงเขาไปด้วยแววตามืดมน

พอเขาไปแล้ว หยาดฝนก็ถึงถอนหายใจ เธอยืนอยู่กับที่ รู้สึกมองผ่านละอองฝนนี้ ดวงตาเป็นประกาย เธอขยับร่างกายและเต้นอยู่กับที่

อ้อมป่าไผ่ไป เชอร์รีนเหลือบตาไปเห็นภาพนี้พอดี เธอกระตุกมุมปากโดยไม่มีรอยยิ้มใดๆ มีเพียงความประชดและหดหู่ใจก็เท่านั้น

เป็นเรื่องที่มีทั้งสุขและเศร้าจริงๆ สำนวนนี้ดูเหมาะสมกับสถานการณ์แบบนี้มาก

เธอไม่ได้มองหยาดฝนนาน แต่แค่มองด้วยแววตาเย็นชา จากนั้นก็มุ่งหน้าเดินขึ้นเขาต่อไป

แม้จะเป็นภูเขา แต่ก็ไม่คดเคี้ยวเท่าไหร่ ถนนที่สร้างขึ้นใหม่ก็เรียบมาก มองดูบรรยากาศภูเขาภายใต้ละอองฝน ดูไม่เลวเลยจริงๆ อย่างน้อย……บรรยากาศที่เปิดกว้างแบบนี้……คงจะทำให้จิตใจเธอสงบและขจัดความหมองเศร้าออกไปได้……

แน่นอน หยาดฝนก็เห็นเชอร์รีนแล้วเหมือนกัน ก็เห็นว่าตัวเองลืมตัว เธอรู้สึกอับอาย แต่ก็เดินตามหลังเธอขึ้นไปบนภูเขา

แต่ว่า ทั้งสองไม่ทันได้สังเกตเลยว่า ด้านหลังมีชายสองคนแอบเดินตามหลังมา แถมยังแอบกระซิบกันเสียงเบา แต่ว่า สายตาที่มองมากลับดูเจ้าเล่ห์และอันตรายมาก!

หน้าหลัง เชอร์รีนได้ยินเสียงเท้าเดินจากด้านหลัง เธอไม่ได้หันกลับไปมอง สำหรับหยาดฝนแล้ว เธอก็เกลียดมากอยู่แล้ว