บทที่ 144 วินาทีคับขัน

“งั้นเหรอ?” มือที่แนบข้างลำตัวของเชอร์รีนก็กำหมัดไว้แน่น เธอมองหยาดฝนด้วยแววตาเย็นชา: “พวกเธอน่าขยะแขยงจริงๆเลยนะ!”

“ไม่คิดเลยนะ เธอจะโชคร้ายเหมือนกับพวกเรา!” ชายหนุ่มจ้องมองเชอร์รีน

“โชคร้ายก็จริง แต่เทียบกับพวกนายแล้ว ก็ดีไม่ถึงไหนหรอก สามีไม่รัก แม่สามีเกลียดชัง มือที่สามกับสามีจูบกันต่อหน้า มีใครซวยเท่าฉันอีกล่ะ?”

เชอร์รีนแสยะยิ้มเย็นชา จากนั้นก็พูดต่อว่า: “เห็นแก่ที่ฉันโชคร้ายเหมือนพวกนาย ฉันจะให้เงินพวกนายแล้วกัน จากนั้นพวกนายก็รีบไปจากที่นี่ซะ แล้วฉันจะทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น เป็นไง?”

“ทำไมพวกเราต้องฟังเธอด้วย?”

“เพราะมีแค่แบบนี้ พวกนายถึงจะได้เงินแล้วออกจากที่นี่อย่างปลอดภัย ไม่ต้องกังวลว่าจะมีตำรวจไล่ตาม แถมยังได้เงินด้วย ทำไมจะไม่ใช่เรื่องดีล่ะ?”

“เธอพูดมาก็ถูก แต่เรื่องที่พวกเราตัดสินใจลงมือทำแล้ว ก็จะถอยหลังไม่ได้อีก เห็นแก่ที่เธอโชคร้ายเหมือนพวกเรา ดังนั้นพวกเราจะปล่อยเธอไป เธอไปเถอะ แต่ผู้หญิงคนนี้ต้องอยู่ต่อ!”

ทั้งสองล้อมตัวหยาดฝนไว้ ไม่สนใจเชอร์รีนอีก

“ในเมื่อมันทำให้ครอบครัวพวกเราแตกแยก วันนี้พวกเราจะดูสิว่าผู้หญิงของมันรสชาติเป็นยังไง เพราะยังไงผู้หญิงที่ออกัสเคยได้มาแล้ว จะต้องมีรสชาติที่ไม่ธรรมดาแน่นอน!”

ได้ยินแล้ว สีหน้าของหยาดฝนก็เปลี่ยนไปทันที เธอถอยหลังไปเรื่อยๆ

ชายหนุ่มสองคนเดินไปจับไหล่ของหยาดฝนไว้ แล้วกระชากเสื้อเธอออกอย่างเร็ว

น้ำฝนหยดลงบนผิวหนัง เยือกเย็นจนร่างกายของหยาดฝนสั่นกระตุก นอกจากนี้แล้ว ยังมีความหวาดกลัวที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

การกระทำของชายหนุ่มสองคนนี้บ้าคลั่งมาก พวกเขามีแรงที่มือเยอะมาก เสื้อผ้าบนตัวของหยาดฝนถูกถอดออกอย่างง่ายดาย และถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง!

เชอร์รีนที่ยืนอยู่ข้างๆก็ร้อนรนมาก

แม้เธอจะไม่ชอบหยาดฝนสักเท่าไหร่ แต่เวลานี้ เธอจะเห็นคนอื่นมาทำร้ายข่มขืนหญิงสาวบริสุทธิ์ต่อหน้าต่อตาได้ยังไงกัน

เธอใจร้อนรีบควานหาโทรศัพท์บนตัว แต่กลับไม่เจออะไรเลย เห็นได้ชัดว่าเธอลืมเอาโทรศัพท์ออกมาด้วย!

ถ้าตอนนี้ลงภูเขาไปหาคนมาช่วย คงไม่ทันการแน่ อีกอย่าง เธอไม่สามารถหนีไปจากที่นี่อย่างสบายใจได้!

เชอร์รีนกัดฟัน เดินวนเวียนอยู่กับที่อย่างร้อนรนใจ คิดหาวิธีการอย่างเร่งด่วน

และชายหนุ่มสองคนนั้นทำทุกอย่างเร็วมาก แค่พริบตาเดียว ก็ถอดเสื้อผ้าบนตัวของหยาดฝนออกจนหมดแล้ว

ในเวลาคับขัน เธอไม่ทันคิดถี่ถ้วนก็พุ่งเข้าไปแหวกตัวชายหนุ่มสองคนนั้นออกไป และตะคอกด่าหยาดฝนไม่หยุด: “โบราณเขาว่าเป็นมือที่สามไม่มีทางได้ดี ตอนนี้กรรมตามสนองแล้วสินะ?”

ชายหนุ่มสองคนอยากจะผลักเชอร์รีนออกไป แต่เธอขัดขืนไม่ยอมถอยออกไปและยังคงชี้หน้าด่าหยาดฝนไม่หยุด: “พวกนายอย่ามาขวางฉัน วันนี้ฉันจะระบายความในใจทุกอย่างออกมา!”

ออกัสอาจจะอยู่ในระหว่างทางก็ได้ เธอจะพยายามยื้อเวลาให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้

เธอชี้หน้าหยาดฝนแล้วตะคอกด่าอยู่อย่างนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

หยาดฝนหนาวจนตัวสั่น ที่แย่ไปกว่านั้นคือความหดหู่และทรุดโทรม บวกกับคำพูดของเชอร์รีนอีก เธอมองเชอร์รีนด้วยแววตาที่เย็นชา และรู้สึกเกลียดเชอร์รีนมากยิ่งขึ้นไปอีก

เริ่มแรก ชายหนุ่มทั้งสองยังดูอย่างมีอรรถรส แต่เวลาผ่านไปก็เริ่มหมดอารมณ์ พวกเขาผลักตัวเชอร์รีนออกไป ไม่อยากฟังสิ่งที่เธอระบายออกมาแล้ว

เชอร์รีนลื่นล้มลงไปกองกับพื้น และตอนนี้หยาดฝนก็กำลังถูกชายหนุ่มสองคนนั้นกดลงบนพื้นด้วย

แผ่นหลังของหยาดฝนแนบลงไปกับหินที่เย็นเฉียบ ใบหน้าของเธอซีดเซียวจนไม่มีเลือด ขนาดเสียงยังเบาลงกว่าปกติ และยังมีความรู้สึกสิ้นหวังอีกด้วย: “ออกัส ช่วยฉันด้วย ออกัส……”

ชายหนุ่มสองคนโหดเหี้ยมมาก เป้าหมายของพวกเขาก็แค่อยากระบายความแค้นเท่านั้น พวกเขายื่นมือไปดึงกางเกงของหยาดฝนลงมา