บทที่ 146 สุดท้าย เธอจะแก้ต่างให้ตัวเองครั้งหนึ่ง

สายตาแบบนั้นของเขาเห็นได้ชัดว่าเกลียดเธอจริงๆ เธอยังจะกล้าขอร้องให้เขาช่วยได้ยังไงกัน?

ภายในใจเขา เป็นเธอที่ปล่อยมือหยาดฝนออก ทำให้หยาดฝนตกลงจากหน้าผา!

หรือว่า ตอนนี้เธอจะหน้าด้านขอให้เขาช่วยอีกงั้นเหรอ บอกว่าตัวเองทนไม่ไหวแล้ว ขอให้เขามาช่วยตัวเอง?

แต่ถ้าเธอขอร้องแล้ว เขาจะช่วยเธอขึ้นไปจริงเหรอ?

เพราะยังไง เธอเป็นคนปล่อยมือผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด ตกลงไปยังหน้าผาลึกนั้น

เธอกลัวตายก็จริง โดยเฉพาะลูกในท้องของเธอ ถ้าเขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ เธอก็คงขอร้องให้เขาช่วยไปแล้ว

แต่เขาอยู่ไกลเกินไป เธอทนไม่ไหว ถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ ไม่สามารถอดทนอีกต่อไปได้……

ในตอนที่ลมเย็นพัดผ่านหู เชอร์รีนจะไม่กลัวได้ยังไงล่ะ?

เธอกัดฟันอดทนกับความรู้สึกของความตายที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอแอบพูดในใจกับตัวเองว่า ถ้า……สมมุติว่า……ครั้งนี้เธอยังมีชีวิตอยู่……สิ่งแรกที่จะทำเลยนั่นก็คือ ‘หย่ากับเขา’!

ออกัสตัวสั่นอย่างรุนแรง ต่อมา ความรู้สึกเจ็บปวดก็ไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขา วินาทีนั้น สมองเขาว่างเปล่า ฝ่ามือใหญ่ของเขามีเหงื่อท่วมไปหมด

หัวใจ เหมือนถูกควักจนว่างเปล่าไปหมด การกัดกร่อนที่แสนจะเจ็บปวด ว่างเปล่าและเจ็บปวดสะท้านหัวใจ……

ต่อมา ในใจเขาก็เกิดความเกลียดชัง ทั้งโกรธและเกลียด แต่กลับไม่รู้สาเหตุของความโกรธและเกลียดนั้น เพื่อหยาดฝน หรือคนอื่นกันแน่……

หัวใจกระวนกระวาย วินาทีนั้น ร่างกายสูงโปร่งของเขากระโดดลงไปยังหน้าผาอย่างไม่ลังเล

วินาทีนั้นเอง ในสมองของเขายังคงว่างเปล่า และสิ่งเดียวที่คิดได้คือความเกลียด!

ภูเขาลูกนี้ไม่ได้สูงมาก ถ้าตกลงไปก็อาจจะมีชีวิตรอดกลับมาได้!

แต่ที่น่าแปลกใจคือ ในตอนที่เขากระโดดลงไป ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีชีวิตรอดได้ เขาแค่อยากจับเธอมา แล้วทรมานเธออย่างโหดเหี้ยม จากนั้นก็บีบคอเธอให้ตายคามือไปเลย!

ตัวของเขาดิ่งลงไปเร็วมาก แถมยังคร่อมตัวเธอเอาไว้ อีกอย่าง น้ำหนักของผู้หญิงหนักกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว เลยดิ่งลงไปเร็วกว่า

และเห็นได้ชัดว่าทั้งสองโชคดีมาก ตอนที่กระโดดลงไป ก็ตกลงไปในแอ่งน้ำพอดี

เขาพลิกตัวและโอบเธอไว้ในอ้อมกอดแน่นๆ จากนั้นก็ให้แผ่นหลังตัวเองตกลงไปในน้ำแทน นำมาซึ่งความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูดได้ ทำเอาน้ำกระเด็นและสาดแผ่นหลังเขาทั้งหมด เพื่อที่จะรับแรงกระทบนี้แทนเธอ

แม้จะเป็นแบบนี้ เธอก็กระอักน้ำไม่น้อยเหมือนกัน และสลบไปในที่สุด

ออกัสพาเธอว่ายขึ้นมาจากน้ำ เขาวางตัวเธอลงบนพื้น แล้วกดหน้าอกเธอเบาๆ พยายามกดให้น้ำออกมาจากปากเธอให้ได้มากที่สุด ต่อมา เขาก็โน้มตัวลงไป ลิ้นควานเข้าไปในฟันที่ปิดแน่นของเธอ จากนั้นก็เริ่มทำการผายปอด

ต่อมา ลมหายใจเธอเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะตื่นแล้ว ออกัสกัดฟัน แสยะยิ้มเย็นชา และดึงเธอออกห่างจากตัวเอง จากนั้นก็ปล่อยให้นอนอยู่บนก้อนหินอย่างนั้น

มองตัวเองผ่านน้ำใสสะอาด หางตาเขาเหลือบเห็นเส้นผมตัวเองเปียกปอนไปด้วยน้ำ เสื้อผ้าบนตัวก็เหมือนกัน เสื้อของเขาขาดเล็กน้อย สภาพดูโทรมแต่ก็ดุร้าย

เมื่อกี้เขาคิดอะไรอยู่กันแน่? เขาช่วยเธอได้ยังไงกัน!

ในตอนที่เธอปล่อยหยาดฝนตกลงไปจากหน้าผา เขากลับทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเธอเนี่ยนะ อืม เขาบ้าไปแล้ว ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่ว่า ความรู้สึกว่างเปล่านั้นก็กลับหายไปแล้ว

เขากวาดตามองร่างของเธอด้วยแววตาที่ดุร้ายและมืดมน เขาไม่รอช้า รีบลุกขึ้นแล้วตามหารอบๆ เขาเจอหยาดฝนอยู่ในท่ามกลางใบไม้แห้ง

แม้เธอจะไม่โชคดีเหมือนพวกเขาสองคน แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย อย่างน้อยก็ไม่ได้ตกลงมาโดนก้อนหิน ใบไม้แห้งข้างล่างตัวเธอหนามาก ทำให้แรงกระแทกน้อยลง

แต่ว่า ใบหน้าของเธอถูกกิ่งไม้บาดหลายแผล หน้าข้างซ้ายยังดีหน่อย แต่ข้างขวากลับถูกบาดรุนแรงมาก แทบจะใช้คำว่าไม่เหลือเค้าโครงเดิมมาอธิบายได้เลย หนำซ้ำยังมีคราบเลือดเกาะอยู่บนนั้นด้วย

ออกัสจ้องหยาดฝนไม่ละสายตา เขารู้สึกเจ็บปวด ก็เหมือนกับบาดแผลลึกบนใบหน้าของเธอ

เขารู้สึกสงสารและอุ้มหยาดฝนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เขาสังเกตเห็นข้างๆมีถ้ำอยู่ เลยเข้าไปก่อกองไฟในนั้น จากนั้นก็อุ้มหยาดฝนเข้าไปไว้ในนั้น