บทที่ 147 เป็นปาฏิหาริย์จริงๆ

แม้ว่าจะเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่อากาศก็ยังหนาวมากอยู่ดี บวกกับตอนนี้อยู่บนภูเขาด้วย อากาศก็หนาวกว่าเป็นธรรมดา

อาการของหยาดฝนแย่ลงเรื่อยๆ ถ้าตอนนี้เธอสลบลงไปอีก อาการก็คงแย่กว่าเดิม

ดังนั้น ออกัสก็เลยคอยพูดกับเธออยู่ตลอด พยายามให้เธอตอบและตั้งสติเอาไว้……

เชอร์รีนกัดริมฝีปาก ปล่อยให้ความเจ็บปวดวนเวียนอยู่ในใจแบบนั้น ต่อมาเธอก็เงยหน้าแล้วมองไปที่เขา

เธอคิดว่า มีบางอย่างที่เธอจำเป็นต้องอธิบายให้ชัดเจน และเพื่อแก้ต่างให้ตัวเองด้วย แม้กลับไปแล้ว จะต้องหย่ากันก็ตาม

สุดท้าย เธออยากแก้ต่างให้ตัวเองครั้งหนึ่ง……

เขาพูดกับหยาดฝนอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยเงยหน้าขึ้นมามองเธอเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้อาการของหยาดฝนแย่ลงกว่าเดิม ก็จริง เวลานี้ไม่เหมาะสมกับการพูดเรื่องนี้สักเท่าไหร่

แต่ นี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่เธอจะได้อธิบายกับเขา……

มือที่แนบข้างลำตัวก็กำหมัดไว้แน่น เธอลังเลและสับสนอยู่นานมาก ในที่สุดก็พูดขึ้น: “ฉัน——”

แต่ยังไม่ทันได้พูดออกไปและพูดจนจบ หยาดฝนก็คลื่นไส้ สองมือจับหน้าไว้ และร้องเจ็บอยู่ตลอดเวลา ท่าทางดูจะทรมานมาก

เธอไม่ใช่คนที่ไม่รู้เวลา สถานการณ์เร่งด่วนแบบนี้ จะพูดต่อไปได้ยังไง

เขากวาดตามองเธออย่างเย็นชา พอได้ยินเสียงไอแล้ว ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ตอนแรกยังเย็นชาและดุร้าย แต่ตอนที่มองหยาดฝน กลับอ่อนโยนมาก

เชอร์รีนเก็บคำพูดนั้นไว้ในใจ เธอเงยหน้ามองออกไปยังนอกถ้ำเงียบๆ

ฝนยังคงตกหนักอยู่เรื่อยๆ แม้จะนั่งอยู่ในถ้ำ ก็ได้ยินเสียงฝนเหมือนกัน

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ น่าจะสองชั่วโมง หรือสามชั่วโมงได้ ก็มีเสียงเท้าใกล้เข้ามาที่นี่เรื่อยๆ

ออกัสขมวดคิ้วเป็นปม ร่างสูงโปร่งของเขาลุกขึ้น อุ้มหยาดฝนที่สลบไปแล้วเดินออกไปนอกถ้ำ

จะต้องเป็นกู้ภัยแน่ๆ สองมือพยุงตัวขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก เชอร์รีนลุกขึ้นจากพื้นช้าๆ แล้วเดินตามไปทีละก้าว

ออกัสชะงักฝีเท้า ได้ยินเสียงเท้าเดินตามหลังมา เขาถึงก้าวเดินต่อไป

บวกกับร่างกายที่ปวดเมื่อย เชอร์รีนก็เลยเดินช้ามาก สักพัก ทั้งสองก็ดึงระยะห่างกันไกลมาก

นอกถ้ำ มีคนมารออยู่เพียบ พอเห็นพวกเขาเดินออกมา ก็รีบเอาผ้าห่มเข้าไปคลุมตัวพวกเขาไว้

จนกระทั่งขึ้นรถแล้ว ความหนาวเหน็บนั้นจึงค่อยๆสลายหายไป มือเท้าที่หนาวเหน็บก็เริ่มมีความรู้สึก

รถพยาบาลจอดอยู่ข้างๆ หยาดฝนถูกส่งตัวขึ้นรถพยาบาล และออกัสก็เดินตามหลัง ก่อนจะไป เขาเหลือบตามองมาที่เธอ

เห็นเธอยังเดินไปตามปกติ สีหน้านอกจากซีดไปบ้างๆ ก็ดูจะไม่มีที่ไหนไม่สบายเลย

เห็นแบบนี้แล้วเขาก็ค่อยโล่งอก จากนั้นก็ถึงลดสายตาลง

เชอร์รีนนั่งอยู่ในรถสีดำ มองรถพยาบาลขับออกไปผ่านหน้าต่างรถ

ต่อมา รถก็ขับไปทางคฤหาสน์ ระหว่างทาง ความเจ็บก็พรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง เธอกอดท้องตัวเองไว้แน่นและขดตัวเอาไว้

ความเจ็บปวดนี้หนักกว่าเมื่อกี้อยู่มาก ทำเอาสีหน้าของเชอร์รีนซีดเซียวกว่าเดิม ยิ่งไปกว่านั้น หน้าผากยังมีเหงื่อไหลออกมาอีก

มือยุบลงไปยังเบาะรถ เธอหายใจหอบแล้วพูดกับคนขับรถว่า: “ไป……โรงพยาบาล……”

คนขับรถไม่รอช้า รีบขับรถไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด เปิดประตูรถออก เชอร์รีนก้าวไปข้างหน้าช้าๆทีละก้าว

ยิ่งไปกว่านั้น เธอรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่ไหลออกมาจากท่อนล่าง ร่างกายเธอสั่นเทาไม่หยุด ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

เธอกลัวว่าเด็กจะเป็นอะไรจริงๆ……

“ตายแล้ว! ผู้หญิงคนนั้นเลือดไหลเยอะเลย!” คนรอบข้างอุทานขึ้น

คนรอบข้างต่างก็มองมาทางนี้ หนึ่งในนั้นยังมีคนใจดี มีชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอุ้มเธอไว้ แล้วรีบพุ่งเข้าไปในโรงพยาบาล