บทที่ 148 พวกเขาจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ

แต่ไม่ว่ายังไง นี่ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่งแล้วล่ะ เป็นปาฏิหาริย์ที่ยากจะเชื่อได้!

ทั้งตรวจร่างกายและกินยา พอหมอบอกว่าต้องให้น้ำเกลือ เธอบอกอยากกลับไปให้น้ำเกลือเองที่บ้าน หมอก็อนุญาตอย่างเต็มใจ

ภายใต้การประคับประคองของหมอและพยาบาล เธอนั่งรถเข็นกลับคฤหาสน์ พอให้น้ำเกลือแล้ว หมอก็จากไปเหลือแค่พยาบาล

คฤหาสน์หลังใหญ่ขนาดนี้ ยังคงมีแค่เธอคนเดียว สามีของเธอกลับเฝ้าคนรักอยู่ที่โรงพยาบาล……

เกลียดไหมน่ะเหรอ?

วินาทีนี้ เธอไม่เกลียดแล้วล่ะ เขาเฝ้าคนรักของเขานั่นเป็นเรื่องปกติ และเธอก็เป็นแค่คนแปลกหน้า

การแต่งงานของทั้งสองเริ่มต้นจากข้อเสนอเงื่อนไข ในระหว่างนี้ เธอผิดกฎสัญญาเอง เธอจมลึกเข้าไปในหลุมความรักเอง

เขาไม่รักเธอ เขามีดอกกุหลาบและแสงจันทร์ของเขาเอง……

ดังนั้น จบเถอะ ไม่ว่ายังไง เรื่องนี้ก็ต้องจบอยู่ดี

เธอนั่งอยู่ตรงนั้น เขียนบ้างหยุดบ้าง ปนกับความเจ็บปวด ชินชา และความเศร้าใจ ผ่านไปนานมาก เธอถึงจะเขียนสัญญาหย่าจนเสร็จด้วยความยากลำบาก……

ภายในห้องเงียบมาก มีแค่เสียงลมหายใจอ่อนๆของเธอที่ดังอยู่ในห้อง

กวาดตามองตัวหนังสือใหญ่ห้าคำนั้น ทันใดนั้น เธอก็เหมือนถูกเข็มทิ่มเข้าหัวใจ มันเจ็บจนเหมือนจะขาดใจ

ที่จริง เจ็บปวดเหมือนจะขาดใจก็ใช่ว่าจะไม่ใช่เรื่องดี ขอแค่รับรู้ถึงความเจ็บปวดอยู่ งั้นต้องมีสักวันที่บาดแผลสมานเป็นปกติ

แต่ถ้าไม่หย่าแล้วอยู่แบบนี้ต่อไป ก็เหมือนกับมีก้างปลาอยู่ในคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่มีวันที่จะหยุดเรื่องนี้ได้

เธอแบกรับกับความเจ็บปวดนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว

และไม่อยากอยู่คนเดียวในคฤหาสน์หรูหรานี้อีก ภายในใจกลับต้องเดาว่าสามีกับชู้รักกำลังทำอะไรกันอยู่ตลอดเวลา……

พอตัดสินใจได้แล้ว แต่ก็ยังนอนไม่หลับทั้งคืน

เธอพักอยู่ในคฤหาสน์อยู่หลายวัน เขาไม่เคยกลับมาเคยสักครั้ง แค่ครั้งเดียวก็ไม่เคย

สักพัก เชอร์รีนก็ลงจากเตียง เดินไปมาในคฤหาสน์ได้แล้ว แต่เธอวางเท้าลงไปช้ามาก ช้ามากจริงๆ

ความรู้สึกร้อนรนและหวาดกลัวจากการตกเลือดในครั้งนั้น เธอยังจำมันได้ดี จนถึงตอนนี้ ยังคงเป็นปมในใจเธออยู่

ความรู้สึกสั่นคลอนนั้น ชีวิตนี้เธอจะไม่ทดลองมันอีกเป็นครั้งที่สอง

หนังสือหย่าเอาวางไว้ข้างๆ เธอปริ้นออกมาและเซ็นชื่อเสร็จแล้ว

ตอนนี้สิ่งเดียวที่ขาดคือลายเซ็นของเขา

ในเมื่อเขาไม่กลับคฤหาสน์ งั้นเธอก็ไปโรงพยาบาลแล้วกัน……

……

ณ โรงพยาบาล ห้องผู้ป่วย

หยาดฝนพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่รอยแผลบนใบหน้าและตามร่างกาย กลับไม่สามารถกำจัดออกไปได้เลย

เช้าวันนี้ หยาดฝนส่องหน้าซีกขวาตัวเองในกระจก บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผล แทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิมไว้เลย

หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำแล้ว เธอก็นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเงียบๆ ไม่พูดอะไรเลย ดูเงียบจนผิดปกติ

มีเสียงของพวกพยาบาลดังขึ้นมาเป็นบางครั้ง: “เธอดูสิ หน้าซีกซ้ายของผู้หญิงคนนั้นสวยมากเลยนะ จริงๆเล้ย หน้าซีกขวาไปโดนอะไรมานะ?”