บทที่ 159 สถานที่นี้อันตรายเกินไปแล้ว

ทว่า เดินไปไม่ถึงกี่ก้าว มือกลับถูกด้านหลังจับไว้ มีความเร่าร้อนและแห้งกร้านของผู้ชาย เธอตะลึงงันไปชั่วครู่ ยืนอยู่ที่เดิม รู้สึกว่าฝ่ามือเร่าร้อน

วินาที่ต่อไป น้ำเสียงที่แฟบของผู้ชายดังผ่านเข้ามายังหู “จำคำพูดของฉันเอาไว้ อย่าไปยั่วเลอแปง ฉัน เธอสู้ไม่ไหว......”

เยาะเย้ย ประชด เจ็บปวด รุนแรง เชอร์รีนสะบัดมือของเขาออก เผชิญกับเขา พูดออกอย่างเย็นชาว่า “ฉัน นายก็สู้ไม่ไหว ดังนั้น หลังจากนี้ขอรบกวนคุณออกัสอย่ามายั่วโมโหฉันแล้ว......”

หลังจากนั้น เธอจากไปโดยไม่หันกลับมาอีก ไม่มองผู้ชายแม้แต่แวบเดียว

รอให้ตัวเธอหายใจไปสายตา ออกัสยังไม่ได้จากไป กำหมัดแน่นอยากจะบีบนิ้วที่เรียวยาวของเธอให้หักไป

จนกระทั่งโทรศัพท์มีเสียงสั่นดังขึ้น เขาเก็บอารมณ์ รับโทรศัพท์ “เลอแปง”

“พี่ พี่บอกว่ากลับไปกินข้าวที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไม่ใช่เหรอ? ฉันกลับมาช่วงเวลาหนึ่งแล้ว ทำไมไม่เจอพี่เลย พี่มาถึงก่อนฉันอีกไม่ใช่เหรอ?”

“ระหว่างทางเกิดเหตุการณ์ขึ้นนิดหน่อย เดี๋ยวจะกลับแล้ว วางสายก่อนนะ......”

คำพูดสั้นๆ ได้ใจความ วางสาย ร่างกายที่สูงของเขาเดินไปข้างหน้า รถสีดำจอดรออยู่ข้างล่างตึก

หลับมาถึงบ้าน ซารางก็พุ่งเข้ามาเลย ร่างกายที่ตัวเล็กของเธอกอดขาใหญ่ของเชอร์รีน น้อยใจมากๆ “หม่ามี๊ ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้คะ?”

“หม่ามี๊ไปทานข้าวกับคุณอาท่านหนึ่งมา ดังนั้นก็เลยกลับมาดึกขนาดนี้ คิดถึงหม่ามี๊แล้วเหรอ?”

หัวอันเล็กๆ ก็เหมือนกับไก่จิกข้าวพยักหน้าไม่หยุดเลย “กลัวว่าหม่ามี๊จะถูกเจ้าหมาป่าพาไป แล้วกินทิ้ง!”

เชอร์รีนยิ้ม ยื่นมือออกไป กอดเธอเข้ามาในอ้อมกอด “ไม่เป็นไรนะ มีคุณลุงตำรวจ คุณลุงตำรวจจะไล่เจ้าหมาป่าไปเอง ให้หม่ามี๊จับท้องหนูหน่อยสิ ดูว่าทายไอศกรีมไปแล้วกี่อัน”

มือของเธอลูบไปยังท้องที่กลมๆ น้อยๆ เธอตั้งใจยื่นออกไปอีกนี้ หยุดอยู่ที่ใต้รักแร้ของเด็กน้อย แล้วจั๊กจี้เบาๆ

เจ้าเด็กน้อยบ้าจี้ที่สุดแล้ว หัวเราะไม่หยุด ร้องขอความช่วยเหลือ “คุณยายช่วยด้วยค่ะ คุณตาช่วยด้วยค่ะ!”

พองอแงแล้ว ซารางนอนอยู่ตรงขาของเธอ ดูBoonie Bearsอย่างสนุกสนาน บางครั้งยังล้อเลียนเจ้าน้องหมีในทีวีอีกด้วย น้ำเสียงอ่อนนุ่มเบาๆ “เจ้าพี่หมี ข้าหิวแล้ว”

นี่ยังไม่ค่อยสะใจเท่าไหร่ เธอวิ่งสองขาไปหาจักรกฤษ ดัดเสียงเบา ๆ ว่า “เจ้าพี่หมี ข้าหิวแล้ว...”

จักรกฤษหลุดยิ้ม ป้อนคุกกี้ไปยังปากน้อยที่อ้าปากของเธอ แล้วตบตูดกลมๆ ของเธอ

ขยับร่างกาย แล้ววิ่งไปยังตรงหน้ากนกอร ขมุบขมิบปาก “เจ้าน้องหมี ข้าหิวแล้ว......”

ฉีกนมเปรี้ยวออก กนกอรป้อนเข้าไปในปากน้อยๆ ของเธอ เป็นเด็กที่น่าเอ็นดูจริงๆ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ

กินอิ่มดื่มพอแล้ว ซารางก็วิ่งโลดไปยังบนโซฟา มือที่ขาวนุ่มจิ้มไปยังแขนของเชอร์รีน “เจ้าหัวล้าน ลูบท้อง......”

เชอร์รีนเอาเธอไม่อยู่จริงๆ หัวเราะไปด้วย พลางลูบท้องน้อยๆ ของเธอไปด้วย

อาจจะเป็นเพราะว่าดื้อมาทั้งวันจนง่วงแล้ว ผ่านไปไม่นาน ก็หลับใบหน้าอันน้อยๆ แดงก่ำ

“วันนี้แกออกไปทั้งวัน ซารางไม่ร้องไห้เลย กล่อมง่ายด้วย ถึงแม้จะดื้อ แต่ก็เป็นเด็กดี” กนกอรมองหลานสาวของตัวเอง

พยักหน้า เชอร์รีนยิ้ม ตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว “แม่ หนูว่าจะกลับเมืองทะเลหทัยวันมะรืน”

“ทำไมถึงกลับเร็วขนาดนี้?”

“ทำอะไรไม่ได้เลย จะสอบกลางภาคแล้ว ต้องยุ่งมากแน่ๆ แต่ว่ารอให้ปิดเทอมแล้ว หนูกับซารางจะมาอยู่ทางนี้ทั้งปิดเทอมเลย”

ในเมื่อเป็นเรื่องของงาน กนกอรก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว แค่พยักหน้า “โอเค หากดูแลซารางไม่ไหว ก็โทรหาฉันไม่ก็พ่อเธอ เราทั้งสองจะช่วยเลี้ยงซารางให้”

หลังจากพูดคุยกับจักรกฤษและกนกอรที่ห้องรับแขกไปสักพัก เชอร์รีนค่อยๆ อุ้มซารางเข้ามาในอ้อมกอด พาไปนอนบนเตียงในห้อง