บทที่ 160 ไม่ต้องบอกพี่ชายแก

เห็นได้อย่างชัดเจนเลย คำพูดที่เขาเตือนเธอ เธอฟังไม่เข้าเลยแม้แต่คำเดียว......

นัยน์ตาที่แหลมคมค่อยๆ หรี่ตาขึ้นด้วยความอันตราย เขาเงยหน้าขึ้น กาแฟหนึ่งถ้วยเห็นก้นขวดทันที ทว่า สีหน้ากลับมืดมิดดั่งหมึกดำที่ไม่สามารถขจัดออกได้

เช้าวันถัดไป

เชอร์รีนเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำ กลัวว่าจะทำซารางตื่น ดังนั้น ก้าวเท้าที่เดินของเธอเบามาก ช้ามาก

ทว่าใครจะรู้ พึ่งเดินเข้าห้องมา เธอก็เห็นซารางตื่นแล้ว นั่งอยู่บนเตียง มือที่ขาวนุ่มขี้ตา ตายังง่วงอยู่ พร่ามัว

ในตอนกลางคืนที่เธอกลับ มักจะชอบกลิ้งอยู่บนเตียงไปมั่ว ดังนั้น ตอนที่ตื่นขึ้นมาในเช้าวันที่สอง ผมที่อยู่ข้างหลังมักจะตั้งขึ้นบนอยู่เสมอ

ยื่นมือออกไป กดทับผมที่ตั้งขึ้นมาลงไป เชอร์รีนส่งเสียงเบา พูดกล่อมอย่างอ่อนโยน “ซารางเด็กดี กลับอีกสักพักนะ......”

เธอออกจากบ้าน ไม่ได้ตัดสินใจจะพาซารางไปด้วย ทว่าหากออกไปในตอนที่ซารางตื่นอยู่ จะต้องงอแววตามไปด้วยแน่นอน ดังนั้นต้องกล่อมให้เธอกลับก่อน

“หม่ามี๊หนูไม่นอนแล้ว หนูจะออกไปกับหม่ามี๊” ปากเล็กๆ อ้าปากหาวอยู่ข้างๆ พลางขยี้ตาไปด้วย ยังนอนไม่พอแท้ๆ กลับไม่ยอมนอนต่อ

พอได้ยินแล้ว เธอขมวดคิ้ว เอ่ยขึ้นว่า “หม่ามี๊ไม่ออกไปไหน”

“หม่ามี๊บอกแล้วว่าคนที่โกหกไม่ใช่เด็กดี ถ้าหม่ามี๊โกหก งั้นก็ไม่ใช่หม่ามี๊ที่ดี ดังนั้นหลังจากนี้หนูจะไม่เชื่อคำพูดของหม่ามี๊แล้ว ฮื้ม!” เธอบิดร่างกายน้อยๆ ของตัวเอง หันหลังให้เชอร์รีน ผมข้างหลังยังตั้งอยู่ สภาพนั้น ดูไม่พอใจและน่ารัก

จนปัญญา เชอร์รีนอุ้มเจ้าเด็กไม่พอใจเข้ามาในอ้อมกอด พูดขอโทษ “หม่ามี๊ผิดไปแล้ว หม่ามี๊ไม่ควรพูดโกหกกับซาราง แต่ว่า วันนี้หม่ามี๊มีธุระที่สำคัญต้องจัดการ ดังนั้น ให้คุณยายอยู่เป็นเพื่อนอีกหนึ่งวัน ได้ไหม?”

“ไม่ได้ค่ะ หนูจะออกไปกับหม่ามี๊!” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกาย สีหน้าน้อยใจ “หม่ามี๊พาหนูไป หนูจะไม่งอแง และไม่ให้หม่ามี๊อุ้ม หนูจะเดินเอง หม่ามี๊ พาหนูไปด้วย ได้ไหมคะ?”

มือน้อยๆ จับแจนเสื้อของเธอ ขยับไปมาช้าๆ เหมือนกับเจ้าหมาปั๊กที่น่าสงสาร

พอท่าแล้ว เชอร์รีนก็อดใจอ่อนไม่ไหว กำลังจะเตรียมตัวเอ่ยปากพูด ร่างเล็กๆ กอดขาของเธอและลื่นไถล และก้นตัวน้อยก็นั่งตรงบนเท้าของเธอ จับขาของเธอด้วยมือเล็กๆ สองข้าง ราวกับคนพาลตัวน้อย

อดไม่ไหว เธอหัวเราะออกมา พูดขึ้นว่า “โอเคโอเค รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปแปรงฟันล้างหน้า”

หลังจากได้ยินแล้ว ใบหน้าเล็กของเธอก็ยิ้มเบิกบานดั่งดอกไม้ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ยืนอยู่ในห้อง เธอสามารถได้ยินเจ้าเด็กน้อยร้องเพลงอย่างดีใจ “รักฉันเธอก็กอดฉัน รักฉันเธอก็จูบฉัน.....”

หลังจากที่เก็บของเรียบร้อยแล้ว เชอร์รีนทักทายกับกนกอร แล้วพาซารางที่ใจใหญ่ออกจากบ้าน

จริงๆ แล้ว ในใจของเธอไม่อยากให้ซารางปรากฏต่อหน้าคนในตระกูลสิริไพบูรณ์แม้แต่คนเดียวเลย ทว่าวันนี้ ซารางตอแยเกินไปหน่อย

แต่ว่า ในตระกูลสิริไพบูรณ์ เลอแปงเป็นคนเดียวที่สามารถทำให้เธอวางใจ เธอมีความมั่นใจอย่างเด็ดขาดกับเลอแปง!

โทรหาเลอแปง นัดเจอกันที่ร้านกาโน เธอซื้อเสี่ยวหลงเปาให้กับซาราง แล้วสั่งน้ำเต้าหู้อีกสองแก้ว นั่งรอเขาอยู่ที่นั่น

และอีกทางหนึ่ง ณ บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์

วางโทรศัพท์ลง เลอแปงผิวปากและก้าวเข้าห้องน้ำ เริ่มอาบน้ำก่อน จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อกับกระจกนานมาก สุดท้าย เลือกแขนสั้นสีเทา และกางเกงขายาวสีกากี

ในความหนักแน่นนั้นแฝงความสบาย และเป็นผู้ใหญ่ มั่นคง

ในตอนที่ลงจากบันได ป้าบัวกำลังวางถ้วยจานตะเกียบ ออกัสนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ร่างกายที่สูงนั่งพิงอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ในมือถือหนังสือพิมพ์ไว้ชุดหนึ่ง