บทที่ 220 แม้แต่ลูกสาวก็ไม่ต้องการแล้ว

“ได้ครับ”องค์ชายยอม : “แล้วซารางล่ะครับ?”

“ลูกจะอยู่ที่เมืองsชั่วคราวก่อนค่ะ ช่วงนี้จะต้องยุ่งมากแน่ๆ แล้วอีกอย่างโรงเรียนก็ปิดเทอมฤดูร้อนแล้วด้วย ก็เลยให้ลูกอยู่ทางนั้นก่อน”

กลับมาที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ หยาดฝนเองก็โทรหาสุนันท์ก่อนล่วงหน้าแล้ว

สุนันท์รออยู่ที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์นานแล้ว อีกทั้งยังให้ห้องครัวทำอาหารเอาไว้ รอให้ทั้งสองคนกลับมา เลอแปงเองก็ถูกสุนันท์เรียกให้กลับมาด้วยเช่นกัน

หลังจากนั้นพักหนึ่ง ทั้งสามคนก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องรับแขก เห็นร่างเล็กๆนั่นแล้ว เลอแปงก็อ้าแขนออก : “คนสวย ไม่เจอกันนานเลย”

“คุณอาสุดหล่อ”แขนเล็กๆและขาขาวเนียนของซารางวิ่งพุ่งเข้าไปด้วยความดีใจ ร่างเล็กยื่นออกไปให้เลอแปงอุ้ม

ทุกคนต่างก็นั่งลงล้อมรอบโต๊ะอาหาร เลอแปงป้อนอาหารให้ซารางอยู่ตลอด แล้วก็ลูบท้องกลมๆของเธอ : “แตงโมผ่าออกก็กินได้แล้วนะเนี่ย”

“แตงโมของหนูเล็กเกินไปค่ะ แตงโมของคุณอาสุดหล่อใหญ่ ต้องผ่าแตงโมงของคุณอา”ว่าแล้วเธอก็ยกมือเล็กๆขึ้น แล้วทำเป็นเหมือนมีดผ่าลงบนท้องของเลอแปง

สุนันท์มองดูแล้วก็แสดงความไม่ชอบออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่กลับแสดงออกมาอย่างไม่ชัดเจนนัก

หลังจากที่ทานอาหารเย็นแล้ว ออกัสก็พาซารางกลับคอนโด ส่วนเลอแปงก็อยากจะตามมาด้วย หยาดฝนเองก็แสดงความเห็นออกมาว่าอยากจะตามไปด้วยเช่นกัน

“บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไม่ใช่ว่าจะไม่มีห้องพัก ทำไมจะต้องกลับไปคอนโดตัวเองด้วย หยาดฝนกับเลอแปงอุตส่าห์กลับมาทั้งที ยังจะไม่มาอยู่บ้านด้วยกันอีก?”สุนันท์รู้สึกไม่พอใจ

“พี่สะใภ้พูดถูก ไปที่คอนโดก็มีแค่พวกเรา อยู่ที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ก็มีพวกเรา ทำไมจะต้องไปด้วยล่ะ อยู่ที่นี่กันเถอะนะ” หยาดฝนยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

ใบหน้าของเธอถึงแม้จะฟื้นคืนสภาพแล้ว แต่หากมองอย่างละเอียด ก็ยังสามารถเห็นรอยแดงๆจางๆอยู่ด้วย

บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไม่ได้คึกคักแบบนี้มานานมากแล้ว สุนันท์นั่งอยู่ในห้องรับแขกไม่ยอมออกไป บรรยากาศนับว่ารักใคร่ปรองดองกันดี

ซารางเป็นพวกก่อความวุ่นวายมาโดยตลอด ส่วนเลอแปงนั้นก็สามารถก่อความวุ่นวายได้เช่นกัน ทั้งเด็กทั้งคนโตมาเจอกันแล้ว ตอนนี้บนโซฟาเกือบจะพลิกฟ้ากันอยู่แล้ว ก่อกวนกันเป็นอย่างมาก

“ตอนนี้มีแฟนรึยัง?”หยาดฝนมองไปยังเลอแปง ไม่เจอกันสี่ปี โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ

สี่ปีก่อน เขายังใส่ชุดนักเรียน ผมปรกหน้าอยู่เลย สี่ปีต่อมา เขาสวมใส่ชุดสูทแล้ว ผมก็หวีขึ้นไปด้วย เผยให้เห็นหน้าผาก ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา

“ทำไมคุณอาหญิงถึงได้สนใจเรื่องส่วนตัวของผมขนาดนี้ล่ะครับ ผมยังเด็กอยู่เลย ไม่รีบหรอกครับ” เขาเกาท้องของซาราง ได้ยินเสียงหัวเราะดังคิกคักขึ้นมา

“เมื่อก่อนเธอไม่ได้ร้องจะหาแฟนตั้งสี่คนหรอกรึไง คนนึงหยิบตะเกียบ คนหนึ่งหยิบช้อน คนนึงกอดตอนนอน ส่วนอีกคนก็เอาไว้พาออกนอกบ้าน”

เลอแปงหัวเราะออกมาเบาๆ นิ้วบีบอยู่ตรงหว่างคิ้วนั่น : “คุณอาหญิง ผมพูดไปตอนผมสี่ขวบ อาก็ยังจำได้ ผมต้องเอาของขวัญที่มีมูลค่าสูงให้หรือเปล่าครับ?”

“ไม่ต้องหรอก ของขวัญมูลค่าสูงนั่นเธอเก็บเอาไว้เองเถอะ”

มือเล็กๆของซารางอยู่บนใบหน้าของเขา เธอหัวเราะออกมา : “คุณอาสุดหล่อเขิน คุณอาสุดหล่อเขินแล้ว”

เลอแปงเลิกคิ้วขึ้น แล้วยกร่างเล็กๆนั่นขึ้นกลางอากาศ มองดวงตาดอกท้อกลมๆ: “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ซารางเป็นแฟนของคุณอานะครับ โตแล้วก็มาเป็นแฟนคุณอา แล้วซื้อของขวัญให้คุณอาสุดหล่อเยอะๆด้วยนะ เรื่องการแต่งงานของเรากำหนดแบบนี้นะโอเคไหม?”

ซารางพยักหน้าลงด้วยความยินยอม ปากเล็กๆเอ่ยขึ้นไม่หยุด : “ได้ค่ะ ได้ค่ะ!”

มองดูเวลาแล้ว ออกัสก็ลุกขึ้น แววตามองไปยังซาราง ริมฝีปากบางกระตุกขึ้น แล้วเอ่ยขึ้นมา : “นอนได้แล้ว”

“พี่ใหญ่ ให้ผมเล่นกับเธออีกซักพักได้ไหม?”

แสงในดวงตานั้นมองไป ออกัสเอ่ยขึ้น : “เธอไม่ใช่ของเล่นนะ ไม่ใช่ให้นายมาเล่น”

ซารางปีนป่ายขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดเขา แล้วโอบคอเขาไว้ ออกัสพาเธอเดินขึ้นไปชั้นสอง หยาดฝนมองตามเบื้องหลังของเขาไป