บทที่ 221 ฉันรู้สึก ละอายใจต่อเธอ

หลังจากที่รู้ว่าเธอกลับไปที่เมืองทะเลหทัย เขาก็นั่งไม่ติด โดยเฉพาะในตอนที่คิดว่าเธอกับองค์ชายจะได้อยู่ด้วยกัน ความรู้สึกไม่สบายใจก็ทวีมากยิ่งขึ้น

หยาดฝนสวมใส่ชุดนอน เพิ่งอาบน้ำเสร็จ อุ้มซารางไว้ในอ้อมแขน เธอนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ พูดเสียงแผ่วเบา“ออกัส เราจะแต่งงานเมื่อไหร่กันดี ？”

เธอรอเวลานี้มานานกว่าสี่ปี แม้ว่าแผลบนใบหน้าของเธอจะทำให้เธอรู้สึกเศร้า แต่ขอแค่มีเขาอยู่ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ได้ยินดังนั้น คิ้วที่ได้รูปของออกัสก็เลิกขึ้น ร่างกายที่สูงใหญ่ก็ฝังลงจมไปกับโซฟาตัวนุ่ม และไม่ได้ตอบอะไร

“อีกหนึ่งเดือนได้ไหม ? จัดงานแต่งที่เมืองs เอาแบบเรียบง่าย ไม่ต้องให้มันยุ่งยากอะไร ……”

หยาดฝนพูดเสียงเบา“ รู้ว่านายยุ่งมาก ตอนนี้ฉันยังไม่ได้ไปทำงาน ดังนั้น เรื่องพวกนี้ให้ฉันเป็นคนจัดการมันเองแล้วกัน ”

แม้ว่าจะเป็นประโยคคำถาม แต่หยาดฝนก็คิดเองเออเองตัดสินใจเองมันทั้งหมด

“พี่สะใภ้บอกว่าจะจัดให้มันเอิกเกริก ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไร อีกอย่างนายเองก็ยุ่งมาก งานแต่งงานก็เป็นเพียงพิธีการเท่านั้น ขอแค่ได้อยู่กับนาย ฉันยังไงก็ได้ทั้งนั้น ——”

“หยาดฝน……”จ้องมองเธอ ออกัสพูดขัดเธอ แสดงออกถึงความรู้สึกผิด และพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า“ ระหว่างเราจะไม่มีงานแต่งงาน”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของหยาดฝนก็แข็งค้าง มือที่อุ้มซารางอยู่ก็กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ออกัส คำพูดนี้ของนายมันหมายความว่ายังไง ？”

“งานแต่งงานระหว่างเราจะไม่เกิดขึ้น และไม่มีทางที่จะเกิดขึ้น”ใบหน้าที่หล่อเหลาของออกัสหนักแน่นและจริงจัง พูดทวนย้ำอีกครั้ง ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหยาดฝนจะดำเนินต่อไปแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว

ในใจสั่นไหว หยาดฝนจ้องมองเขา อารมณ์ก็เปลี่ยนไปด้วยเล็กน้อย ควบคุมมันอย่างที่สุด“ ทำไมละ เพราะอะไร？”

“ฉันรักเขา ”ไม่ปิดบัง และไม่ฝืนความรู้สึกตัวเองอีก ออกัสพูดออกไปตรงๆอย่างหนักแน่น

“ฉันไม่เชื่อ！ออกัส ฉันไม่เชื่อ！คนที่นายรักเป็นฉันมาตลอดไม่ใช่เหรอ？”หยาดฝนส่ายหัว คำพูดนี้ของเขา เธอไม่เชื่อมันอย่างเด็ดขาด！

เธอรอมาสี่ปี ไม่ใช่เพราะอยากได้ยินคำพูดนี้ของเขา ความนิ่งและมีเหตุผลถูกทิ้งมันไปหมดสิ้น

“รักในวัยเด็ก มันทำให้สับสนกับความรู้สึกที่มี บวกกับเวลาที่ผ่านไปและการอยู่ร่วมกันของคนสองคน ฉันค่อยๆพบว่าตัวเองตกหลุมรักเขา เคยชินกับการมีอยู่ของเขา เคยชินกับไฟที่เขาเปิดทิ้งเอาไว้ทุกครั้งหลังจากที่กลับถึงบ้าน และเคยชินกับกลิ่นกายของเขา แต่ฉันมันโง่ที่ไม่รู้ใจตัวเอง จนกระทั่งผ่านไปสี่ปี ถึงจะแยกแยะความรู้สึกนี้ได้……”

น้ำเสียงของเขานุ่มนวล และแผ่วเบา แต่ก็เพียงพอให้หยาดฝนได้ยินมันอย่างชัดเจน และเข้าใจ

“หรือว่า ความสัมพันธ์ที่ยาวนานของเราจะสู้ความสัมพันธ์เพียงไม่กี่เดือนของเขาไม่ได้เลย？”เล็บของหยาดฝนจิกเข้ากับฝ่ามือแน่น ทำให้รู้สึกเจ็บขึ้นมาเล็กน้อย

เขาอยู่กับเธอมาตั้งหลายปี ทั้งสองคนพูดได้ว่าเติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก แล้วเขากับเชอร์รีนมันจะนานแค่ไหนกันเชียว ?

“ในตอนที่ฉันสังเกตเห็นความรู้สึกที่มันค่อยๆก่อตัวขึ้นมา มันช็อกมากกว่าเธอซะอีก รุนแรงด้วย แต่หัวใจเรามักไม่โกหก มันจะบอกความรู้สึกที่แท้จริงในใจของเรา ความอิจฉา วิตกกังวล โกรธเคือง และปรารถนา……”

มุมปากยิ้มเย้ยยกหยักขึ้น หยาดฝนยิ้มเศร้า“แล้วฉันเป็นตัวอะไร ? ในใจของออกัสฉันมันเป็นตัวอะไร ？”

ความรู้สึก วิตกกังวล โกรธเคือง ปรารถนา ทั้งหมดนี้ของเขาล้วนเกิดขึ้นกับเชอร์รีน แล้วเธอล่ะ หยาดฝนคนนี้ล่ะ？

“หยาดฝน ฉันขอโทษ ฉันรู้สึกละอายใจกับเธอมาก” ออกัสขมวดคิ้วแน่น แล้วจ้องมองเธอ

ละอายใจกับเธอ……

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเชอร์รีนนั้นมีมากมาย พอมาที่เธอ ก็เหลือเพียงแค่ความรู้สึกละอายใจงั้นเหรอ ?

ในใจราวกับมีเข็มทิ่มแทง ความเจ็บปวดที่รุนแรงปะทุขึ้นในหัวใจ ไม่มีเสียงร้องไห้ มีเพียงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอันละมุนของหยาดฝนราวกับสายธาร