บทที่ 247 ทำไมต้องส่งเด็กมาที่นี่

ยูยี่กัดฟันและเหลือบมองเขาอีกครั้ง เธอไม่ได้ไล่ตามอีกต่อไป แต่เธอต้องการเห็นผลการตรวจของเรนนี่อย่างแน่นอน!

ยิ่งกว่านั้น หัสดินเองก็ต้องการจะตัดขาดความสัมพันธ์นี้ เพราะยังไง เขากับยู่ยี่ก็มีความสัมพันธ์กันมาเจ็ดปีแล้ว อีกอย่างยูยี่เองก็กำลังตั้งครรภ์ด้วย

ถ้าเขายังคงมีความสัมพันธ์กับเรนนี่ต่อไป เขาจะจะทำผิดต่อยู่ยี่จริงๆ ดังนั้นเขาจึงต้องการตัดขาดความสัมพันธ์นี้

ตอนที่เรนนี่ไปชำระเงินพร้อมกับเสื้อผ้า ผู้จัดการก็พูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าว่าทั้งสองไม่ต้องชำระเงิน เพราะมีคนบอกไว้แล้ว

สำหรับใครบางคน เรนนี่รู้ดีว่ามันหมายถึงใครและเธอก็ยิ้มเยาะออกมา

เพื่อนเธอก็เอาเสียดาย เธอเสียใจที่เมื่อครู่นี้ไม่หยิบมาให้เยอะๆ หน่อย เรื่องดีๆ เช่นนี้มันก็เหมือนกับพายที่หล่นลงมาจากฟากฟ้า!

ในใจของหัสดินกำลังคิดอะไรอยู่ เรนนี่รู้ดี อย่างไรก็ตาม เธอรู้เรื่องของหัสดินมากพอ

เธอรู้ดีว่าเขาชอบอะไรและไม่ชอบอะไร และเธอก็มีเวลา มีเวลาพอที่จะอยู่กับเขาและยู่ยี่ต่อไป

เรนนี่และเพื่อนออกจากห้างพร้อมกับเสื้อผ้าที่ห่อแล้ว ระหว่างทาง สีหน้าเธอดูมืดมนเล็กน้อยและดูเหมือนจะมีบางอย่างในใจ

เมื่อเดินออกจากห้าง เธอก็บังเอิญเห็นยู่ยี่และหัสดิน

รถเบนท์ลีย์สีดำจอดอยู่หน้าห้างสรรพสินค้า และหัสดินก็เปิดประตู หลังจากที่ยู่ยี่เข้าไป เขาก็เดินไปที่ที่นั่งคนขับ

จากหางตาเขาได้เงยหน้าขึ้นมอง ซึ่งก็ได้สบตากับเรนนี่โดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาที่มีเสน่ห์ของหัสดินขยับเล็กน้อย เขามองที่เธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าไปในรถ

เมื่อเห็นรถหายไปต่อหน้าเธอ เรนนี่ก็ยกยิ้มที่มุมปาก ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้กำลังไหลเวียนเข้ามา

เพื่อนเธอยังคงกรีดร้อง เธอมองรถด้วยความอิจฉาและยังกระซิบว่า “รถเบนท์ลีย์! ดังนั้นต่อให้เรียนดีแค่ไหนก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ต่อให้สวยแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์อะไร มันเทียบไม่ได้กับการที่มีสามีที่ดีซักคน”

หลังจากมองดูเธอ เรนนี่ก็ยกฝีเท้าขึ้นและเดินไปข้างหน้า หลังจากได้สติกลับมา เพื่อนของเธอก็เดินตามหลังเธอไปอย่างใกล้ชิด “รอฉันด้วย ทำไมถึงได้เดินเร็วนัก!”

......

เมื่อกลับไปบ้าน กนกอรก็กำลังรออยู่ที่หน้าประตู

เชอร์รีนผงะไป ก่อนที่เธอจะใช้มือลูบไปบนหน้าอกของเธอ “แม่ ทำไมแม่ถึงยืนอยู่ตรงนี้ น่ากลัวจัง”

“วันนี้แกไปไหนมา” กนกอรถาม

“พาซารางไปดูโรงเรียน แล้วก็ไปหางานทำที่โรงเรียนมัธยมปลาย เกิดอะไรขึ้นคะ?” เชอร์รีนรู้สึกอ่อนไหว เธอรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับกนกอรในคืนนี้

ราวกับว่าเธอกำลังตรวจสอบทะเบียนบ้าน กนกอรยังคงถามต่อไปว่า “แกไปกับใคร?”

“หนูจะไปกับใครได้อีก แน่นอน ซารางกับหนูไปด้วย” เธอพูดเรื่องไร้สาระหน้าซื่อๆ

“โอ้! เก่งแล้วนี่ แกเรียนรู้ที่จะโกหกแล้ว!” กนกอรแตะหน้าผากของเธอด้วยนิ้วที่ยื่นออกมา “แกคิดว่าแม่ของแกตาบอดเหรอ! รถของเขาจอดอยู่นอกชุมชนของเรา แกคิดว่าฉันมองไม่เห็นหรือยังไง?”

หน้าผากเธอแดงและร้อนไปหมด เชอร์รีนเอื้อมมือออกไปและจับมือเธอไว้ เธอหัวเราะเบาๆ ด้วยน้ำเสียงบูดบึ้ง “แม่ แม่ไปเป็นปาปารัสซี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

“ปาปารัสซี่บ้าอะไรกัน! แกกับเขาก็ยืนอยู่นอกประตูชุมชน ถ้ามองไม่เห็นก็ตาบอดแล้ว!” หน้าอกของกนกอรยังคงขยับขึ้นลง “แกแน่ใจนะว่าจะคบกับเขาต่อไป”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเชอร์รีนก็ดูจริงจัง เธอก็มั่นใจโดยไม่ต้องสงสัย “แม่ หนูอยากอยู่กับเขา!"

กนกอรมองไปที่เธอ เธอไม่เข้าใจ เธอขมวดคิ้วและพูดว่า “องค์ชายด้อยกว่าเขาตรงไหน?”

“แม่คะ องค์ชายก็แสนดีเหมือนกัน แต่ความรู้สึกที่ได้อยู่ด้วยกันสองคนนั้นมันแตกต่างกัน การได้อยู่ร่วมกับองค์ชายนั้นมันห่างไกลจากคำว่ามีความสุข ผ่อนคลาย และสบายใจ ไม่เหมือนตอนที่อยู่กับเขา หนูรู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร”

“เมื่อพูดมาถึงจุดนี้แล้ว ฉันจะไม่ห้ามแกอีกต่อไป แต่แกจำไว้ว่านี่เป็นทางเลือกของแกเอง และอย่าเสียใจล่ะ!”

กนกอรเองก็ไม่ได้เลอะเลือน เธอสามารถเห็นความสัมพันธ์ระหว่างเชอร์รีนกับคนทั้งสองคนได้อยู่แล้ว

ความรักเป็นสิ่งสวยงามแต่ก็ทำร้ายคนได้ ถ้าเธอคบกับองค์ชายแล้ว ชีวิตเธอจะราบเรียบ ไม่มีภัยและจะเป็นชีวิตที่มีความสุขไปตลอดชีวิต แต่การตัดสินใจเรื่องนี้ไม่อยู่ที่เธอ ก็แล้วแต่เธอแล้วกัน

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณค่ะแม่” เธอเดินไปกอดกนกอร หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่น

“เลิกพูดพร่ำกับฉันได้แล้ว ซารางนอนกับฉันนะคืนนี้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เชอร์รีนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจึงกระพริบตาและพูดอย่างตั้งใจว่า “แม่ ไม่อย่างนั้นพ่อกับแม่ก็มีลูกอีกคนสิ ถ้าแม่ได้นอนกอดทุกคืน ก็คงจะรู้สึกสะใจมาก”

กนกอรเหยียดมือของเธอออกและบีบแก้มของเธอโดยตรง “เชื่อไหมว่าฉันฉีดปากเล็กๆ ของแกให้เป็นชิ้นๆ พูดไร้สาระ ไม่รู้จักละอายเลย”

“โตขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงต้องอาย!” เชอร์รีนหัวเราะเบาๆ และก่อนที่ฝ่ามือของกนกอรจะทุบใส่เธอ เธอก็รีบเดินไปที่ห้องน้ำ

ซารางกำลังอาบน้ำ เธอนั่งบนนั้น และกำลังเล่นกับของเล่นอยู่ ก้นเล็กๆ ของเธอยกขึ้นสูง

เชอร์รีนกำลังเล่นกับเธอ ในขณะที่กนกอรกำลังทำความสะอาดห้อง ดวงตาของเธอจ้องไปที่กล่องเครื่องประดับเก่าโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอหยิบมันออกมาแล้วพลิกดู

ข้างในมีแหวนและสร้อยคอทั้งหมดที่เธอสวมตอนวันแต่งงาน และกำไลที่แม่สามีของเธอทิ้งไว้ให้เธอ ตอนที่เธอเห็นแหวนเพชรหยก ดวงตาของเธอก็สั่นไหวเล็กน้อย

เธอหยิบแหวนเพชรหยกออกมา กนกอรห่อมันด้วยเชือกสีแดง ก่อนจะเดินกลับไปด้านข้าง “มานี่ ซาราง คุณยายจะใส่ให้นะ”

จักรกฤษเองก็เห็นแหวนเพชรหยก ดวงตาของเขาขยับเล็กน้อย “นี่คุณ คุณเอาออกมาทำไม?”

“ฉันจำได้ว่าแหวนเพชรหยกนี้ถูกหาเจอในผ้าห่มทารกของเชอร์รีน นี่ก็ผ่านไปหลายปีแล้วยังจะเกิดอะไรขึ้นได้อีก?”