บทที่ 248 หญิงสาว คุณกำลังหัวเราะเยาะผมเหรอ

“เป็นอะไรไป ทำไมวันนี้ต้องไปโรงพยาบาล” สุนันท์รู้ว่าทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกัน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะยอมกลับบ้านสักครั้ง แต่สุดท้ายเขาก็เอาแต่สนใจจะไปที่โรงพยาบาล เธอจะมีความสุขได้ยังไง?

“บทสัมภาษณ์เมื่อวานยังไม่เสร็จ และวันนี้ผมก็ยังต้องไปอีก” สิงหามองดูเธอ

“งั้นฉันจะไปกับคุณ” สุนันท์ก็วางแผนจะตามไปด้วย เพราะยังไงเธอก็ไม่มีอะไรทำในบ้าน

สิงหาขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เต็มใจที่ “อย่าสร้างปัญหา คุณแค่รออยู่ที่บ้าน ผมจะกลับมาให้ไวที่สุด"

เมื่อเขาได้ยินคำว่า “สัมภาษณ์” ออกัสก็ขยับคิ้วเล็กน้อยและดึงริมฝีปากบางๆ ของเขาขึ้น “สัมภาษณ์อะไร”

“พ่อของแกกำลังดำเนินนโยบายเพื่อประโยชน์ของประชาชนในการรักษาพยาบาล ผู้ป่วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวในอำเภอซีซ่าที่กำลังเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล พ่อของแกจะไปเยี่ยมในช่วงบ่าย และนักข่าวจะอยู่ที่นั่นเพื่อสัมภาษณ์” สุนันท์อธิบาย

“พ่อไปที่นั่นคนเดียวเถอะ ไม่ต้องพาลูก เธอกลัวคนที่ไม่คุ้นเคย” มีอีกเหตุผลหนึ่งออกัสไม่ต้องการให้ซารางโดนสื่อรายล้อมก่อนเวลาอันควร เธอยังเด็กเกินไป

สิงหากล่าวว่า “เมื่อวานนี้ สื่อเอาแต่ถามถึงข้อมูลของเด็กอยู่ตลอด แต่ในฐานะคุณปู่ของเด็ก ฉันกลับไม่รู้อะไรเลย แล้วจะให้ฉันตอบว่ายังไง?”

“ใช่ ปล่อยให้พ่อพาแกพาไปที่นั่นเถอะ เขาเป็นปู่ของเด็ก กังวลอะไรไป?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ออกัสก็เงยหน้าขึ้นอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขาก็ยิ่งงนิ่งเงียบ “อีกหนึ่งชั่วโมง ผมจะไปรับเธอที่โรงพยาบาล”

เขาพยักหน้า สิงหาขอให้สุนันท์ไปซื้อลูกอมและขนมมาให้ เพื่อคิดหาวิธีที่จะหยอกล้อซาราง และทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น

เพราะว่าเขายังเป็นเด็ก และก่อนหน้านี้เขาก็เอาแต่อยู่กับคนคุ้นเคย แต่ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เธอกระโดดโลดเต้น และเรียกคุณปู่ของเขาอย่างไพเราะ

สำหรับซารางแล้ว สิงหาไม่ได้ไม่ชอบเธอมากเท่ากับสุนนันท์ เมื่อมองดูใบหน้าเล็กๆ ที่สดใสและมีชีวิตชีวานั้น เขารู้สึกชอบเธอเล็กน้อย เขาได้กอดเธอและให้เธอนั่งบนตักของเขา

เขาไม่ได้ไปไหน ออกัสนั่งบนโซฟาพร้อมกาแฟในมือ เขามองดูรอยยิ้มที่มุมปากของซาราง คิ้วที่ย่นเล็กน้อยในตอนแรกค่อยๆ คลายลง

หลังจากทักทายสุนันท์และสิงหาแล้ว เขาก็อั้มซารางขึ้นและพูดไม่กี่คำก่อนจะออกจากบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไป

คอนโด

เชอร์รีนกำลังทำความสะอาดห้อง คอนโดของเขาดูเหมือนจะได้รับการทำความสะอาดโดยพนักงานพาร์ทไทม์ ดังนั้นจึงสะอาดมาก

ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่กล่องกำมะหยี่สีแดงบนตู้โดยไม่ได้ตั้งใจ เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย เธอเปิดมันออก ในนั้นมีแหวนเพชรอยู่ข้างใน

ยังคงเป็นแหวนเพชรที่เขาให้เธอกลับมาในตอนนั้น แต่เธอไม่ต้องการ จู่ๆ เขาก็เก็บแหวนเพชรนี้ไว้

“คุณกำลังดูอะไรเหรอ หื้ม?” เขาโยนเสื้อกันลมลงบนโซฟาอย่างสบายๆ และจ้องไปที่ร่างที่หันหลังให้เขา ก่อนที่เขาจะพูดว่า

อย่างไรก็ตาม เชอร์รีนรู้สึกประหลาดใจกับเสียงที่ดังขึ้นฉับพลัน หัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะ และแหวนเพชรก็ตกลงสู่พื้นพร้อมกับเสียงที่คมชัด

มันกลิ้งไปเรื่อยๆ ขายาวของเขาขยับเล็กน้อย นิ้วเท้าของออกัสแตะเบาๆ และแหวนเพชรก็หยุดกลิ้ง เขาเอนตัวลง หยิบแหวนเพชรขึ้นระหว่างนิ้ว ก่อนจะจ้องที่เธออย่างลึกซึ้ง ก่อนจะยกยิ้มริมฝีปากบางของเขา “ดูของของผมสุ่มสี่สุ่มห้า หื้ม?”

แก้มของเธอแดงเล็กน้อย และเธอก็เขินอายเล็กน้อย แต่เชอร์รีนก็พ่นลมหายใจออกมา และก็ไม่ยอมรับ “ฉันดูของของคุณสุ่มสี่สุ่มห้ายังไง ฉันแค่ช่วยคุณทำความสะอาดห้อง”

เขาเลิกคิ้ว ออกัสขึ้นพูดอย่างเคร่งขรึม “ดังนั้นทำไมคุณเจอแหวนเพชรล่ะ”

เธอเลิกคิ้วและจ้องเขม็งไปที่เขาอย่างไม่พอใจ เธอพูดด้วยเสียงเบา “เก็บเอาไปไว้ที่เดิมก็ได้แล้ว จะเอาแต่สอบสวนเหมือนกับตำรวจทำไม?"

ในขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็เอื้อมมือออกไปและต้องการเอาแหวนเพชรกลับ แล้วก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แต่เขาก็จับคางของเธอไว้ “แหวนเพชรนี้ซื้อมาให้ใคร ตั้งใจจะสวมไว้บนนิ้วใคร แล้วใครเป็นคนที่ผลักมันด้วยมือของตัวเอง ผมคิดว่า คุณผู้หญิงคนนี้ คงจะลืมไปหมดแล้ว แต่คุณก็อารมณ์เสียหลังจากถามคำถามเพียงไม่กี่ข้อ คุณใจร้ายจริงๆ!”