บทที่ 249 ในที่สุดก็หาเธอเจอ

“เปล่า ฉันแค่ไม่อยากให้คุณวู่วาม คุณก็เห็นว่าความสัมพันธ์ของฉันกับแม่ของคุณเป็นยังไง เรียกได้ว่าแย่มากๆ ในระหว่างที่ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับแม่ของคุณยังไม่ดีขึ้นฉันจะไม่ตอบตกลงเด็ดขาด ฉันไม่อยากให้สามีในอนาคตของฉันต้องเป็นคนที่อยู่ตรงกลางระหว่างภรรยาแล้วก็คุณแม่ อีกอย่าง นี่คือการแต่งงานครั้งที่สองของฉัน ฉันต้องการที่จะรักษาและจัดการมันให้ดี ฉันอยากให้พวกเราสามารถเดินไปได้ไกลก็เดิม”

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสุนันท์นั้นแข็งกระด้างเกินไป การทะเลาะวิวาทครั้งเดียวไม่มีอะไรหรอก แล้วถ้าเป็นทะเลาะกันทุกวันล่ะ?

เขาเป็นผู้ชาย มีงานมีการเป็นของตัวเอง มีงานเลี้ยงของตัวเอง เขาเหนื่อยพอแล้วเวลาอยู่ข้างนอก เมื่อกลับถึงบ้านแล้วยังต้องมาเจอฉากที่เอาแต่ทะเลาะกันอีก เธอกลัวว่าสุดท้ายแล้วเขาก็จะเบื่อ

“อีกอย่าง ตอนนี้มันก็ดีสำหรับเรานี่” เธอพูดว่า บางทีเธออาจจะรู้สึกกลัวเรื่องการแต่งงาน

“ดีเหรอ?” ออกัสเลิกคิ้ว กินด้วยกันไม่ได้ นอนด้วยกันไม่ได้ ฉันอยู่ด้วยกันแบบนี้มันดีตรงไหนกัน

“อืม เราไม่เคยรักกันมาก่อน เราได้แต่งงานกันเลย ช่วงเวลานี้ก็ถือว่ากำลังคบหาดูใจกันอยู่ ลองสัมผัสความสุขของการคบหาดูใจกันบ้าง มันก็ไม่เลวเลย”

ออกัสพยักหน้า เขาวางคางลงบนผมของเธอ ก่อนจะกอดเอวเธอแน่นขึ้นด้วยมือใหญ่ของเขา และพ่นลมร้อนออกมา “ตกลง แล้วแต่คุณเลย”

อันที่จริง เขาต้องการสวมแหวนเพชรที่มือเธอ ซึ่งก็เทียบเท่าว่าเป็นสัญลักษณ์โดยไม่ต้องพูดอะไร ซึ่งก็เป็นสัญลักษณ์แสดงให้รู้ว่าเธอเป็นคู่หมั้นของเขาออกัส และผู้ชายคนอื่นๆ ห้ามเข้าใกล้!

แบบนี้ เขาก็จะรู้สึกวางใจ แล้วก็รู้สึกสบายใจ มันก็เหมือนกับการทานยาเพื่อสร้างความมั่นใจ แต่เขายินดีที่จะทำตามความคิดของเธอ ทำตามที่เธอต้องการ

เธออยากจะไปกับเขาให้ไกลขึ้นกว่าเดิม ส่วนเขาเองก็อยากจะไปกับเธอให้ไกลขึ้นกว่าเดิมเหมือนกัน คำพูดของเธอที่ว่าไกลขึ้นกว่าเดิม มันทำให้เขาปลาบปลื้มใจ มากกว่านั้นมันทำให้เขารู้สึกมีความสุข ตื่นเต้นและตื้นตันใจ...

......

โรงพยาบาล.

นักข่าวยังมาไม่ถึง สิงหาอุ้มซารางไว้ และเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย วินดากำลังพิงศีรษะของเธอและดูนิตยสารแฟชั่นอยู่

เธอยังคงสวยเสมอ ท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความเกียจคร้าน ดูเหมือนเธอจะไม่กังวลเกี่ยวกับสภาพของเธอเลย เมื่อเห็นซาราง เธอก็ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ “นี่คือ?”

“หลานสาวของผม ลูกสาวของออกัส” สิงหานั่งลงข้างผู้ป่วย กระเป๋าของซารางเต็มไปด้วยขนมหลากสีสัน

“คุณปู่กินสิ” มือขาวและอ่อนโยนของเธอเปิดถุงบรรจุขนมและป้อนให้สิงหา

สิงหาก็ตามใจเธอ เขากินลูกอม ซารางเอาออกมาอีกอันแล้วยื่นให้วินดา “ป้าคะ กินค่ะ”

“ปากเล็กๆ นี้ช่างหวานจริงๆ” วินดายิ้ม “ถอดรองเท้าของเธอแล้วปล่อยให้เธอขึ้นมาสิ”

เธอนั่งอยู่บนเตียง ซารางยุ่งอยู่กับการหยิบขนมในกระเป๋าของเธอออกมา เธอวางซ้อนกันสูงๆ ก่อนจะขยับตัวเล่นไปมา

ร่างกายเล็กๆ ของเธอเอนตัวลง ปกคอเสื้อห้องเธอก็กว้างขึ้น ในระหว่างนั้น วินดาก็กวาดสายตามองไปที่แหวนเพชรหยกโดยไม่ได้ตั้งใจ

ดวงตาของเธอขยับเล็กน้อย ในขณะที่เธอเกลี้ยกล่อมและเล่นกับซารางไปด้วย เธอก็เอื้อมมือไปหยิบแหวนเพชรหยกออกจากคอของซาราง จากนั้นเธอก็หมดสติและตัวสั่นเล็กน้อย

สิงหาเห็นความแปลกประหลาดของเธอ เขาถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไป?”

“แหวนเพชรหยกนี้เป็นแหวนที่ฉันใส่ให้ลูก” วินดาพูดช้าๆ

“จริงเหรอ?” สิงหาตบต้นขาด้วยใบหน้าที่เบิกบานอย่างมีความสุข “มันก็เหมือนสิ่งที่เขาพูดไว้ เวลาจะได้มาก็ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย คุณวางใจได้ เกี่ยวกับเรื่องแหวนเพชรนี้ ผมตรวจสอบโดยเร็วที่สุด"

……

หลังจากการพักรักษาตัวในโรงพยาบาลในช่วงบ่าย หลังจากที่สิงหากลับไปยังบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ออกัสก็รออยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว