บทที่ 250 ครั้งนี้เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นอีก

โรงแรม

เขาผลักประตูห้องอาหารของโรงแรมออก หลังจากเห็นคนตรงหน้า เชอร์รีนก็เลิกคิ้วเล็กน้อย นอกจากสิงหาและสุนันท์แล้ว ก็ยังมีผู้หญิงอีกคนนึง

เธอดูสวย และค่อนข้างสง่างามอย่างบอกไม่ถูก ความงดงามของเธอมาจากจิตวิญญาณ

เธอสามารถรู้สึกได้ ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะสังเกตที่เธออย่างละเอียด แต่ว่าผู้หญิงคนนี้ สรุปแล้วเธอเป็นคนยังไงกันแน่?

เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร หลังจากที่ออกัสดึงเก้าอี้ให้เธอ เขาก็นั่งลงข้างๆเธอ

สายตาของวินดามองระหว่างเชอร์รีนกับออกัสสลับไปมา อย่างมีความหมายลึกซึ้ง และมองไม่ออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

นึกไม่ถึงว่า ลูกของสิงหากลับไม่เหมือนเขาเลยซักนิดเดียว ทั้งร่างกายและลักษณะเฉพาะตัวที่ดูสง่างามและสูงศักดิ์ ที่ไม่มีใครเทียบได้

กระทั่งมาถึงเชอร์รีน สายตาของเธอหยุดลงบนร่างของเธอค่อนข้างนาน ตอนนั้นลูกยังเล็กๆแถมยังถูกตัวเธอทิ้งไป ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีภาพแห่งความทรงจำอะไรเลย

ทุกคนพูดคุยกันตามมารยาท เป็นเรื่องยากที่ในวันนี้สุนันท์ไม่อารมณ์เสียหรือโวยวายเลย จากนั้นอาหารก็มาเสิร์ฟ

สิงหาดูแลเธอมาตลอด บอกให้เธอกินเยอะหน่อย เชอร์รีนรู้สึกว่ามีอะไรบางผิดปกติ การสังสรรค์แบบนี้ เธอไม่ค่อยชอบเลย

“กำไลข้อมือของคุณนายสวยจังเลย” วินดามองกำไลอัญมณีบนข้อมือของสุนันท์ ที่เป็นสีเขียวมรกต มันสวยมากจริงๆ

“จริงหรอ? นี่สิงหาให้ฉันมาเมื่อวาน สายตาของเขาดีมาตลอดเลย” เมื่อพูดถึงกำไล ใบหน้าสุนันท์ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ให้อารมณ์เหมือนดอกไม้ที่กำลังบาน ยิ่งไปกว่านั้นก็เหมือนเธอกำลังโอ้อวด

“คุณสิงหากับคุณสุนันท์ดูรักกันมากเหมือนในข่าวลือเลย จนทำให้คนอื่นอิจฉาเลย” วินดาพูด ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

เชอร์รีนไม่สนใจที่สองคนคุยกัน เธอป้อนอาหารให้ซาราง ใบหน้าที่หล่อเหลาของออกัสก็เฉยเมยเช่นกัน เขาเอาก้างปลาทั้งหมดออก จากนั้นก็วางไว้หน้าสองแม่ลูก สายตาที่ยิ้มแย้ม มองดูก็เธอที่ทานอาหารจนหมด

สามคนตกอยู่ในโลกของตัวเอง เหมือนกับว่าออกมาทานข้าวเองคนเดียว เหมือนไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับพวกเขาสามคนข้างหน้าเลย

แต่ว่าบางครั้งเชอร์รีน ก็ยังรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังมองมาที่เธออยู่ และเธอไม่รู้ว่าสรุปแล้วเธอมองอะไรกันแน่

นึกใตร่ตรองอยู่พักนึง ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าตอนเดินออกจากร้านทาร์ตไข่ในคืนนั้น เธอมองเห็นหลังผู้หญิงคนนึงยืนอยู่กับสิงหา โดยที่หันหลังให้เธอ เมื่อมองแบบนี้ เธอก็เหมือนกับแผ่นหลังของผู้หญิงคนนั้นมาก

ส่วนทางสุนันท์ก็ดูพยายามโอ้อวดความรักของพวกเขาสองคน เวลาอยู่ต่อหน้าวินดา มือของเธอก็ไปขยับที่กำไรข้อมืออย่างตั้งใจ

วินดายิ้มมุมปาก มันมีความหมายลึกซึ้ง จนดูออกว่าคืออะไร แต่ไม่รู้ว่ามีความหมายอะไรแอบแฝงอยู่ เธอเอนไปทางซ้าย ขยับไปมาเล็กน้อย คนที่นั่งฝั่งซ้ายของเธอคือสิงหา ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยท่าทางเคร่งขรึม แต่พอมองดีๆ แล้วกลับเห็นว่าเหมือนเขามีอะไรซ่อนอยู่

ซารางเป็นเด็กดีได้พักหนึ่ง คราวนี้เขาก็ได้ซนขึ้นมาอีกครั้ง เธอหยิบตะเกียบ ร่างเล็กอยู่บนโต๊ะอาหาร และเธอก็พยายามเอื้อมมือออกไปคีบปูที่อยู่ตรงกลางโต๊ะ มือไม้เธอสั่นเทา เธอคีบขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก เมื่อเห็นว่าเธอจะเลื่อนมาวางข้างในปากเล็กๆ ของเธอ อยู่ดีๆ ก็ได้ยินแกรกดังขึ้น ตะเกียบตกลงไปที่พื้นพร้อมกับปู

เธอบึนปากเล็กๆขึ้น และหันมามองหน้าแม่เพราะกลัวโดนด่า เธอเป็นคนก่อเรื่อง แต่สุดท้ายก็ฟ้องแม่อย่างน่าสงสาร “หม่ามี๊ ตะเกียบและปูไม่เชื่อฟัง เขารังแกหนู!"

เชอร์รีนเลิกคิ้วอย่างทนไม่ได้ เธอยิ้มมุมปากและดึงเธอเข้ามากอด จากนั้นก็วางเธอลงในอ้อมกอดของออกัส ก่อนจะแตะจมูกเธอเบาๆ “ยัยเด็กแสบ!”

ในระหว่างที่พูด เธอก้มลงหยิบตะเกียบที่พื้น แต่สายตาของเธอก็บังเอิญไปเจอกับภาพตรงหน้าร่างกายของเธอก็แข็งทื่อไปหมด จากนั้นสิ่งที่ตามมาก็คือความรู้สึกขยะแขยง

เธอเห็นว่าใต้ผ้าปูโต๊ะ วินดาได้เตะรองเท้าส้นสูงที่เท้าของเธอออก และเธอก็กำลังเตะเท้าของสิงหาอยู่

เป็นความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดอะไรมาอธิบายดี มันทั้งตะลึง ไม่อยากจะเชื่อ แถมยังรังเกียจอีก….

ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอก็นึกไม่ถึงว่าระหว่างสิงหากับวินดาจะมีความสัมพันธ์แบบนี้!

ดูจากภายนอกแล้ว สิงหาก็เป็นคนที่ตรงไปตรงมา จริงจัง บวกกับเป็นผู้รับผิดชอบในอำเภอซีซ่า ทำอะไรเพื่ออำเภอซีซ่ามาเยอะ หนังสือพิมพ์ยังตีพิมพ์เขาในฐานะผู้พิพากษาอภำเภอซีซ่าที่โดดเด่นที่สุดเลย และเป็นตัวแทนของสภาประชาชนแห่งชาติอีกด้วย

แต่ว่า เขาในตอนนี้กลับ….

นี่ทำให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันได้ยังไงกัน?

หลังจากดึงสติกลับมาแล้ว เชอร์รีนก็ดึงความคิดที่ตกใจของตัวเองกลับคืนมา เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างใจเย็น ก่อนจะยืดตัว เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน สายตาของเชอร์รีนมองผ่านสิงหาไป

เขามีท่าทีที่พูดกับสุนันท์อย่างปกติดี และในตอนท้าย เขาก็หันกลับมาและพูดอะไรบางอย่างกับวินดา ด้วยสีหน้าและท่าทางที่จริงจังขนาดมาก แต่การกระทำตรงใต้โต๊ะก็ดูน่ารังเกียจจริงๆ

เชอร์รีนคิดไม่ถึงเลยว่า สิงหาจะเป็นคนแบบนี้!

เมื่อหันมาอีกรอบ เธอก็เห็นผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เธอกำลังป้อนน้ำผลไม้ให้ซารางอยู่ เธอไม่กล้ามองแม้แต่น้อย แน่นอนว่าเธอก็จะไม่รับรู้ถึงความผิดปกติ รวมถึงสุนันท์ แน่นอนว่าเธอก็ยิ่งรู้เรื่องนี้ไม่ได้

เธอมองไปยังสิงหาและวินดาที่อยู่ตรงหน้า มันทำให้เธอไม่อยากอาหารและทานอะไรไม่ได้อีก เธอไม่ขยับตะเกียบอีกต่อไป ดวงตาของเขาหันไปเล็กน้อย ออกัสยกยิ้มริมฝีปากบางๆ น้ำเสียงที่ทุ่มต่ำและแหบแห้งของเขาก็ดังออกมา “อยู่ต่อไปไม่ได้แล้วใช่ไหม?“

เธอพยักหน้า เธอไม่สามารถจะอยู่ต่อได้แล้วจริง