บทที่ 264 เธอใกล้จะบ้าแล้ว

คำนี้เหมือนกับระเบิดที่โยนใส่หัวของหยาดฝนโดยตรง เธอโดนปาใส่ไปทั้งตัวจนไม่ได้ยิน อย่างเดียวที่ฟังออกก็คือเสียงดังก้องในหู：“พี่คะ เรื่องตลกแบบนี้ไม่ขำเลยนะ”

“หยาดฝน พี่ไม่ได้ล้อเล่น พี่ไม่ชอบล้อเล่นมาตลอด ถ้าเธอยังไม่เชื่อ งั้นก็ตรวจดีเอ็นเอ”

หยาดฝนฟังคำพูดของเขาไม่เข้าหู ถามออกไป：“งั้นพี่เป็นอะไรกับเธอ？”

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับวินดา คนตระกูลสิริไพบูรณ์ไม่ช้าก็เร็วต่างก็ต้องรู้ หยาดฝนก็ต้องรู้ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องปิดบัง：“ยังจำได้ไหมที่เมื่อก่อนเธอถามว่าคนที่รักคือใคร？ก็เธอนั่นแหละ”

โลกจะบอกว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ เล็กก็ไม่เล็ก แต่ทำไมถึงได้บังเอิญแบบนี้？หยาดฝนรู้สึกว่าไร้สาระ น่าขัน

“ที่จริงยังมีเรื่องที่สำคัญกว่ายังไม่ได้บอกเธอ เธอป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ตอนนี้ต้องการไขกระดูกที่เข้ากันได้มาปลูกถ่าย ตอนนี้มีแค่น้องที่จะช่วยเธอได้นะ หยาดฝน！”

สายตาเธอมองไปที่ใบหน้าวินดาอีกครั้ง เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยมากจริงๆ ทั้งตัวเปล่งประกายความสง่างาม แต่สำหรับเธอแล้ว ใบหน้านั้นกลับไม่คุ้นเคยนัก

เห็นเธอไม่พูด สิงหาจึงพูดอีก：“หยาดฝน！พี่เลี้ยงเธอมากี่ปี เห็นแก่ที่พี่เลี้ยงเธอมาจนโต น้องปลูกถ่ายไขกระดูกให้เธอได้ไหม？”

หยาดฝนหยิบกระเป๋าขึ้นมา ละสายตากลับไป：“พี่ ฉันเพิ่งกลับมาจากอเมริกายังไม่ได้พักผ่อนเลย พี่ก็ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้ฉันแล้ว ฉันรับไม่ได้ ตรวจดีเอ็นเอก่อน ส่วนอย่างอื่น รอผลลัพธ์ออกมาค่อยว่ากัน แล้วฉันก็เหนื่อยแล้วจะกลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ พี่กลับไปด้วยกันไหม？”

อีกอย่าง ความกล้าของพี่ก็มากพอแล้ว ถึงได้รับคนรักมาที่เมืองS รับมาต่อหน้าต่อตาพี่สะใภ้

“พี่ย้ายออกจากบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์แล้ว เรื่องพวกนี้พี่สะใภ้น้องก็รู้แล้ว น้องกลับไปเถอะ จำไว้ว่าพรุ่งนี้มาตรวจดีเอ็นเอที่โรงพยาบาล”

หยาดฝนขมวดคิ้ว พยักหน้า แล้วหันกลับ แล้วออกไปจากห้องคนไข้

วินดาหยิบน้ำบนโต๊ะ จิบไปเล็กน้อย ถึงแม้เป็นลูกของเธอ แต่ทั้งสองกลับไม่มีส่วนที่เหมือนกันสักนิด

ถ้าจะบอกว่าเหมือนกัน ก็มีแค่จมูกที่เหมือนกันหน่อย ก็ใช่สิ แม่เดียวกันแต่คนละพ่อ แล้วต่างก็เหมือนพ่อของพวกเธอทั้งนั้น แล้วจะเหมือนเธอได้อย่างไร？

จนกลับถึงบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ หยาดฝนก็มีเรื่องหนักอกหนักใจ สุนันท์ที่นั่งอยู่บนโซฟาเหลือบมองเธอ：“กลับมาแล้วเหรอ？”

“อือ พี่สะใภ้”เธอหยุดคิด แล้วตอบกลับ

“ไปโรงพยาบาลมาเหรอ？”

หยาดฝนรู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็เข้าใจขึ้นมา พี่สะใภ้ต้องให้คนสะกดรอยตามพี่ชายด้านหลังแน่ แล้วจึงพยักหน้าไป

“ไปทำอะไรที่โรงพยาบาลล่ะ ถึงใช้เวลานานขนาดนี้”

พี่ให้ฉันตรวจดีเอ็นเอกับเธอ ถ้าไขกระดูกนั้นเข้ากันได้ จะให้ฉันปลูกถ่ายไขกระดูกให้เธอค่ะ”

หยาดฝนคิดว่าสุนันท์รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว รวมทั้งภูมิหลังของเธอ ก็แค่ที่เธอไม่รู้ก็คือ สุนันท์รู้เยอะจริงๆ แต่อย่างเดียวที่ไม่รู้คือเรื่องนี้

สุนันท์เบิกตาโต มองไปที่เธอ จ้องไปอยู่อย่างนั้น สิงหาไม่ให้หยาดฝนไปตรวจดีเอ็นเอโดยไร้เหตุไร้ผลแน่ จะต้องแน่ใจเรื่องอะไรบางอย่างแน่ ถ้าพูดแบบนี้ งั้นหยาดฝนก็เป็นลูกสาวของยัยแพศยาวินดานั่น……

หยาดฝนก็ไม่พูดอะไร ถูกจ้องแบบนี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุก แม้แต่รูขุมขนก็เปิดออก

สีหน้ากับสายตาของสุนันท์ตอนนี้นั้นน่าตกใจมากจริงๆ สีหน้าอย่างนั้น ทำให้ส่วนหลังของคนอดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อเย็นๆไหลออกมา

ริมฝีปากเธอขยับ ตอนที่กำลังจะพูด จู่ๆสุนันท์กลับเงยหน้ามา เอาหน้ามองไปที่โคมไฟระย้าแก้วขนาดใหญ่และหรูหราบนเพดาน ดวงตาแทบจะทะลักออกมา หัวเราะเสียงดังไม่หยุด：“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า……”

เธอดูเหมือนว่าถูกกระตุ้น และก็ยิ่งดูเหมือนบ้า เสียงหัวเราะดังลั่นในห้องนั่งเล่น จากนั้นยังดังสะท้อนก้องไปทั่ว

หยาดฝนตกใจเธอจริงๆ เรียกเบาๆ：“พี่สะใภ้ พี่สะใภ้……”