บทที่ 278 ทำไมเขากลายเป็นแบบนี้

ในใจแทบอยากที่จะฆ่าเขาให้สมแค้น แต่กลับยังคงรักเขาอย่างควบคุมไม่อยู่ มะเร็งเม็ดเลือดขาวของวินดาสาหัสขึ้น เธอไปโรงพยาบาลไม่เพียงแต่ทำอะไรไม่ได้ แต่ยังผลให้เขาเกิดความรู้สึกเอือมระอาต่อเธอ

อาการของวินดานับวันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เธอกลับคิดว่าระหว่างพวกเขายังจะรักต่อไปกันยังไง

บางทีการแก้แค้นก็ไม่จำเป็นต้องเข้ามามีส่วนร่วมก็เหมือนกับสถานการณ์ของพวกเขาที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เพียงแค่เธอยืนอยู่อีกฝั่งก็สามารถเห็นความเจ็บปวดของพวกเขาได้！

ถึงที่สุดแล้ว วินดาไม่ใช่คู่แข่งของเธอ ชัยชนะในครั้งสุดท้ายก็ตกเป็นของเธอ มะเร็งเม็ดเลือด หึ ได้เป็นโรคที่ดีจริงๆ

หยาดฝนไม่ได้พูดอะไร สำหรับแม่ผู้บังเกิดเกล้าที่อยู่แต่ในนาม ในใจของเธอไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก

……

ออกัส รีบมาสิ คุณรีบมาเสียทีสิ!

เสียงที่อยู่ในใจร้องตะโกนขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ด้านหลังของเชอร์รีนแนบชิดอย่างแน่นกับตัวเสา

“เตรียมยาเสร็จหรือยัง? เอายาทำแท้งให้มันกินลงไป” สิงหากวาดตามองไปที่หมอแล้วเอ่ยปากถาม

ยิ่งเสียเวลาไปมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นข้อเสียต่อเขามากเท่านั้น ถ้าออกัสตามหาที่นี่เจอทุกอย่างมันก็จบ!

นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้าย เขาไม่สามารถปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปได้ ต้องคว้ามันเอาไว้!

พยักหน้าเสร็จ หมอก็เข้าใกล้เชอร์รีน สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังแล้วก็ความเฝ้ารออยู่ที่ประตูของโรงงาน หวังมากว่าเขาจะเป็นเหมือนวีรบุรุษที่มาปรากฏต่อหน้าเธอ แล้วช่วยเธอออกมาให้พ้นจากความอันตราย

แต่ทว่าในที่สุดก็เป็นแค่ความหวังของเธอเท่านั้น!

หมอถือยาเข้ามาอีกมือหนึ่งก็ถือน้ำ แล้วค่อยๆเข้าใกล้เชอร์รีน เสื้อสีขาวที่อยู่บนร่างกายที่เป็นตัวแทนของทูตสวรรค์ แต่ช่วงเวลานี้กลับเป็นเหมือนปีศาจ ปีศาจที่ไม่มีจิตใจ

เชอร์รีนถอยหลังไม่หยุด แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยสิ้นหวังอย่างนี้เลย หมอยื่นมือมาจับที่คางของเธอ อารมณ์ของเธอนั้นเปลี่ยนไปเป็นตื่นเต้น ปากก็ร้องพูดอย่างดุเดือดว่า “ไป! ไปให้พ้น!”

หมอเป็นผู้ชายและกำลังวังชามาก เขาจับคางของเธอแน่นทำให้เธอขยับไม่ได้

“ฉันยอมให้คุณเจาะกระดูกฉัน แต่ยาทำแท้งฉันไม่ต้องการดื่ม!” เธอเอ่ยปากพูดอย่างใจเย็น

ไม่ดื่มยาทำแท้ง ก็ยังมีโอกาสที่เก็บเด็กคนนี้ไว้ได้ ในตอนนี้เธอทำได้แค่ช่วยเหลือตัวเอง

สิงหากลับไม่มีอารมณ์ใดๆแสดงออกมาสักนิด ทำท่าอ้าปากเพื่อบอกเป็นนัยให้หมอทำต่อ

ร่างถูกมัดไว้ สองมืออยากขยับก็ขยับไม่ได้ หมอเอายานั้นกรอกใส่ปากของเธอ เธอกัดฟันแน่นไม่ยอมกลืนลงไป

หมอบีบคางของเธอด้วยกำลังที่แรงมาก เธอรู้สึกอย่างชัดเจนถึงความเจ็บปวดจนเข้ากระดูก แต่ก็อดทนไว้

ทันใดนั้น สิงหายื่นมือไปกดด้านหลังอย่างรุนแรงบริเวณนั้น เธอรับรู้ถึงความเจ็บปวด ฟันของเธอเริ่มคลายลงนิดหนึ่ง แล้วยาเม็ดนั้นก็ได้ลงไป

ทั้งคลื่นไส้ ทั้งอยากอ้วก อยากที่จะให้ยาเม็ดนั้นออกมา แต่ก็เปลืองแรงไปโดยเปล่าประโยชน์ เพราะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ ตามมาด้วยสายตาที่เริ่มอ่อนแรง แล้วเปลี่ยนเป็นความรู้สึกสิ้นหวัง สีปากยิ่งซีดขาวขึ้นเรื่อยๆ

ร่างทรุดลงกับพื้น ผ่านไปไม่นานก็รู้สึกถึงอาการปวดจี๊ดมาจากตรงท้อง อาการปวดจี๊ดเริ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ เหมือนว่าต้องการจะเอาชีวิตของเธอ

แต่ว่าเชอร์รีนในเวลานี้ไม่ได้สติอะไรแล้ว ทั่วร่างนั้นมีแค่ความรู้สึกชาและสิ้นหวัง

หลังจากนั้นเลือดอุ่นๆได้ไหลออกจากช่องระหว่างขา เธอรู้ว่านั่นมันคืออะไร แต่กลับไม่กล้าที่จะดู ทั่วร่างนั้นรู้สึกเหมือนอยู่ในอุโมงค์น้ำแข็ง

หนาว หนาวเหลือเกิน หนาวจริงๆ หนาวจนขนาดฟันยังขบกันสั่น