บทที่ 279 ทั้งคู่ตกลงมาจากตึก

ระหว่างการแย่งชิงที่วุ่นวาย ถังน้ำมันถูกชนจนล้มลงกับพื้น ไฟแช็กบนตัวเขาตกลงไปที่พื้นแล้วแตกเป็นเสี่ยงๆโดยไม่ได้ตั้งใจ

เปลวไฟลุกติดขึ้นมา ตามด้วยเปลวเพลิงอันรุนแรง ควันหนาทึบทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นไอจนน้ำตาเล็ด

ทันใดนั้นเปลวไฟก็ลุกหนักกว่าเดิม เลอแปงตะโกนเสียงดังว่า “พี่ใหญ่ ที่นี่กำลังจะระเบิดแล้ว รีบพาพี่สะใภ้ออกไปเร็ว!”

ออกัสอยู่ค่อนข้างใกล้กับประตูหลัง จึงอุ้มเธอเดินออกมา มือใหญ่ถือโทรศัพท์โทรหาโรงพยาบาล

ทันทีที่เลอแปงหันหลังเดินออกไป ที่ประตูหลังกลับเต็มไปด้วยเปลวไฟและควันหนาทึบ ขณะที่เขากำลังจะออกไป เขากลับกลับหลังเข้าไปอีกครั้งเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

สิงหาล้มลงกับพื้น เปลวเพลิงที่ลุกโชนลุกลามไปที่ร่างกายส่วนล่างของเขา เขามีสีหน้าที่เจ็บปวด แต่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

เลอแปงดึงร่างเขาด้วยมือข้างเดียวแล้วพาออกไปด้วยสีหน้าขมขื่นและเยาะเย้ย เขาอยากจะให้มันตายข้างในจริงๆ!

มีคนอีกไม่กี่คนที่เกือบจะวิ่งหนีออกจากโรงงานร้างแห่งนี้ พวกเขาวิ่งไปได้ไม่ไกลนัก ก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น ตามด้วยไฟสีแดงที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

พอขึ้นรถเสร็จก็สั่งให้คนขับสตาร์ท แล้วรถจะวิ่งไปข้างหน้าเหมือนดั่งลูกธนู...

ระหว่างทางบรรยากาศในรถเงียบจนคนในรถอดเกิดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นในใจไม่ได้

ไม่เคยครั้งไหนที่เลอแปงจะรู้สึกกดดัน หายใจไม่สะดวก และอึดอัดจนอยากจะตายในรถมาก่อน

เชอร์รีนหลับตาแน่น เลือดใต้ร่างโชว์เด่น จนทำให้เสื้อผ้าของออกัสกลายเป็นสีแดง เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

เลอแปงไม่กล้าพาสิงหาขึ้นรถคันนี้ และไม่คิดที่จะพาเขาขึ้นรถ ความเลวร้ายทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเองทั้งนั้น!

ตัวเองทำเรื่องเลวร้ายเองก็ยังพอว่า แต่กลับดึงให้ครอบครัวมาเกี่ยวข้อง คิดจะเอาชนะหลานๆของตัวเอง แก่ขนาดนี้แล้วกลับเลว!

ตั้งแต่เด็กจนโตสิ่งที่คนได้รับการเคารพเป็นพ่อทำมาหมดแล้วทุกอย่างทั้งสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ!

"หมอล่ะ?" ออกัสถามเสียงเข้ม ทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยหมอกควันที่ไม่อาจบรรยายได้

คำสองคำง่ายๆเช่นนี้นำความรู้สึกหนาวเหน็บมาสู่หัวใจ ความหนาวเหน็บนี้ไหลเวียนอยู่ในกระดูก เลอแปงสูดหายใจเข้าแล่วกล่าวว่า "กำลังเดินทางมาแล้ว"

เขาตอบด้วยเสียงแผ่วเบา มือที่เรียวยาวที่กลับสั่นเล็กน้อยของเขาปัดผมที่ยุ่งเหยิงบนหน้าผากของเธอออก

เขารู้ว่าเธอไม่ได้สลบ เธอยังคงมีสติอยู่...

แต่ ณ เวลานี้ไม่มีใครอยากจะพูด ไม่แม้แต่คำเดียว ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไรในเวลานี้ หากพูดอะไรตอนนี้มันคงไม่เหมาะสมนัก

"พี่สะใภ้ ในอนาคตพี่มีลูกได้อีกแน่ พี่กับพี่ใหญ่ยังอายุไม่มาก อีกหน่อยจะมีทุกอย่างที่ควรมีเองในอนาคต..."

ความซีด ความเงียบ และอาการบาดเจ็บของเธอทำให้เลอแปงปวดใจ ราวกับว่าถูกเข็มแทงจนเจ็บปวด

เขาเคยชินกับการเห็นเธอที่มีชีวิตชีวาและสดใสดังปกติ แต่ในเวลานี้เธอที่ไร้ชีวิตชีวาทำให้เขาไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไป

แต่ทว่าสิ่งที่ตอบสนองกลับมาคือความเงียบไม่รู้จบ ในรถมีเพียงเสียงของเขาที่ก้องอยู่ นอกจากนั้นก็เหลือเพียงเสียงหายใจเท่านั้น

ออกัสกอดเธออย่างระมัดระวัง เขารักษาท่วงท่านั้นไว้ตลอดเวลาไม่เคยขยับตั้งแต่เริ่มจนจบ

...

กนกอรป้อนข้าวซารางไปด้วยพลางพึมพำกับว่า "ตาแก่นี่ไปไหนกันแน่ ถึงเวลากินข้าวกลางวันแล้วยังไม่รู้จักกลับมาอีก แค่ไปซื้อหมากรุกก็หายหัวไปทั้งบ่าย!"

"คุณยาย ทำไมคุณตายังไม่กลับมาอีกคะ คุณตาบอกว่าจะเอาเค้กก้อนเล็กๆมาฝากหนู" ซารางก็กำลังมองหา

ขณะที่เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจะโทรหา โทรศัพท์กลับดังขึ้น กนกอรรีบรับสายแล้วพูดว่า "ตาเฒ่าหายหัวไปไหนมา?"

แน่นอนว่าเสียงที่ดังขึ้นมาไม่ใช่เสียงของจักรกฤษ แต่กลับเป็นเสียงผู้หญิง เสียงนั้นคุ้นหูมาก เป็นเสียงของวินดา "คุณหญิงกนกอรใช่มั้ยคะ?"

"ทำไมเธอถึงรับสายล่ะ? แล้วตาเฒ่าอยู่ไหน?"

"คุณหมายถึงคุณจักรกฤษใช่ไหมคะ? สิงหาลักพาตัวเชอร์รีน แล้วให้เธอบริจาคไขกระดูกเพื่อทำแท้ง ส่วนคุณจักรกฤษก็ลักพาตัวฉันเพื่อให้สิงหาปล่อยเชอร์รีนไป ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ดาดฟ้าโรงพยาบาลแล้ว..."

ได้ยินเช่นนั้นกนกอรก็เกือบเป็นลมหมดสติลงบนพื้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่ แม้แต่มือที่ถือโทรศัพท์ก็สั่น ใบหน้าของเธอก็ซีดเซียว

สิงหาลักพาตัวเชอร์รีนเพื่อไขกระดูก ต้องการให้เชอร์รีนแท้ง ส่วนจักรกฤษยังมาลักพาตัววินดาอีก เธอรู้สึกว่าเลือดทั่วร่างของเธอพุ่งไปที่ศีรษะ สิ่งที่เห็นตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำ เธอเวียนศีรษะ

เมื่อเธอกดหมายเลขโทรหาจักรกฤษอีกครั้ง เสียงเตือนก็ดังขึ้นว่าอีกฝ่ายปิดเครื่องไปแล้ว

ด้วยความกลัวจนใจเต้นรัว อกสั่นขวัญแขวน ความดันของกนกอรจึงพุ่งขึ้นจนถึงจุดสูงสุด มือที่ถือโทรศัพท์ของเธอสั่นเทาพยายามกดโทรหาเชอร์รีน คิดไม่ถึงว่าเลยจะโทรติดจริงๆ

เมื่อได้ยินเสียงของเชอร์รีน ความดันของกนกอรก็ดีขึ้นมาบ้าง "เชอร์รีนลูก ถูกสิงหาลักพาตัวไปใช่มั้ย บอกความจริงกับแม่มา"

เสียงอ่อนแรงของเธอตอบมาว่า "ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้ได้รับการช่วยเหลือแล้ว แม่ไม่ต้องกังวลนะคะ"

"เชอร์รีน! พ่อแกน่ะบ้าไปแล้ว พอรู้ว่าลูกถูกลักพาตัว เขากลับรีบโรงพยาบาลเพื่อลักพาตัววินดา ตอนนี้พ่อยังไม่รู้ว่าลูกได้รับการช่วยเหลือแล้ว โอเค แม่รู้แล้ว แม่จะไป ไปโรงพยาบาล..."