บทที่ 296 ผลลัพธ์กลับเป็นเช่นนี้

"มันไม่ง่ายที่คุณจะตัดสินใจกล้าหาญเพื่อผมสักครั้ง แล้วผมจะทำผิดต่อคุณในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ได้ยังไง?" เขาลุกขึ้นนั่ง ขยับมือตรงเข้าไปอุ้มเธอมาไว้ในอ้อมแขน ให้เธอนั่งบนตักของเขา "ผมต้องการคุณ มีเพียงคุณเท่านั้นที่สามารถทำให้ผมติดกับได้..."

เชอร์รีนซบอกเขากลับแล้วพูดอย่างนุ่มนวลว่า "คุณไม่กลัวว่าตัวเองจะเป็นอะไรไปหรอ?"

เขาขมวดคิ้ว ไหล่ของเขาล็อกเอวบางของเธอแน่น "ตอนที่ผมอยู่เคียงข้างคุณ คุณไม่ต้องกลัวอะไร ส่วนคุณสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างผม แล้วจะมีอะไรให้กลัวอีก? มีคุณและซารางรอผมอยู่ ผมจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรไป..."

"ออกัส!" เธอเรียกเบาๆ กอดเขาอย่างซาบซึ้ง เธอเอาแก้มแนบกับอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาแล้วยิ้ม...

เธอกระซิบเรียกชื่อชายหนุ่ม ยิ้มอย่างมีความสุข เธอคิดว่าการตัดสินใจของเธอนั้นถูกต้องแล้ว!

ในโลกนี้ก็ทำได้แค่กล้าหาญเพื่อคนที่ตัวเองรัก เธออยากอยู่ด้วยกัน เธออยากกล้าหาญ เธออยากอยู่กับเขา

"ประทับใจหรอ?" ออกัสจูบเธอ พูดด้วยเสียงต่ำ

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาสีดำขลับ แสดงความมุ่งมั่นของเธอ "ฉันอยากอยู่กับคุณ!"

เขาเลิกคิ้ว

"ฉันอยากอยู่กับคุณ!" เธอมองเขาอย่างแน่วแน่ แล้วพูดอีกครั้ง ทีละคำทีละประโยค

"อืม ได้ยินแล้ว ดีมาก…" เขาชอบท่าทางของเธอในตอนนี้มาก ดวงตาของเธอเป็นประกาย สีหน้าอบอุ่น

เธอเผลอไปโดนบาดแผลที่แขนอย่างไม่ตั้งใจ เขาส่งเสียงคร่ำครวญเสียงต่ำ เชอร์รีนรีบผละจากเขาอย่างรวดเร็วแล้วรีบไปหายาให้เขา

สุดท้ายก็ยังรู้สึกไม่ค่อยเหมาะจึงพาเขาไปโรงพยาบาล แผลเดิมที่แขนของเขายังไม่หายดี แต่คราวนี้มีแผลใหม่เพิ่มเข้ามา แขนทั้งสองข้างจึงถูกพันด้วยผ้าก๊อซ

ออกัสหรี่ตาแน่น รู้สึกว่าผ้าสีขาวบนแขนนั้นขัดตา เชอร์รีนจับมือเขาแล้วเดินออกจากโรงพยาบาล

ทั้งสองไปที่ร้านอาหารเช้า เนื่องจากยังไม่ได้ทานอาหารเช้ากัน พวกเขาอารมณ์ดีอย่างน่าประหลาดใจ ใบหน้าที่มีเสน่ห์น่าดึงดูดเป็นพิเศษ สายตาอบอุ่น

"อีกเดี๋ยวฉันจะไปโรงเรียน คุณกลับบ้านเถอะ ไม่อย่างนั้นก็ไปคอนโด แล้วให้ผู้ช่วยเตโชไปหาที่นั่น"

ออกัสทัดผมไว้ที่หลังใบหูเธอ ท่าทางดูสนิทสนมมาก เขายิ้มกว้าง "ผมจะส่งคุณไปโรงเรียน แล้ววันนี้คุณก็พกผมไปด้วย"

"อย่างอแง ฉันจะไปทำงานสอนหนังสือ คุณจะไปทำอะไร?" แขนเขาไม่สามารถขยับไปเรื่อยได้ เธอป้อนโจ๊กให้เขา

"ไม่ได้งอแง ผมจะดูคุณทำงาน" ไม่สนใจสายตาของคนเหล่านั้น เธอบอกให้เขาอ้าปาก เขาก็อ้าปากอย่างเชื่อฟัง

ตาของเชอร์รีนกระตุกย่างห้ามไม่อยู่ "เวลาฉันทำงานมันดูไม่ดี"

"ผมว่ามันดูดีก็..."

"ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่คุณสามารถเข้าออกตามใจได้!"

"ผู้อำนวยการโรงเรียนจะยินดีมากถ้าได้เจอผมที่นั่น…"

"คุณมันไร้ยางอาย..."

"ในระหว่างเราสองคนมีคนมียางอายคนเดียวก็พอ..."

"..."

สุดท้ายเธอพาเขาไปโรงเรียน สายตาของครูที่มองมาสามารถใช้คำว่า ได้รับความสนใจจากทุกคน มาบรรยายได้

เชอร์รีนรู้สึกอึดอัดไปหมด แต่เจ้าตัวที่ถูกมองนั้นไม่ได้รู้สึกแบบนั้น เธอเหลือบมองพวกเขาแล้วยิ้มบางๆ

ในใจเหล่าครูผู้หญิงรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่สุข แม้แต่ครูที่อายุค่อนข้างมากต่างก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้

เชอร์รีนเม้มปากแล้วยิ้มแห้งๆ "ทุกคนคิดซะว่าเขาไม่มีอยู่ตรงนี้ละกันนะคะ"

คนตัวใหญ่ซะขนาดนี้จะคิดซะว่าไม่อยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?

"ทุกคนกำลังทำงานกันอยู่ ห้ามส่งเสียงและห้ามพูดด้วย มันจะกระทบคนอื่น เข้าใจไหม?"

ตาของเหล่าครูเริ่มกระตุก นี่คุณครูเชอร์รีนกำลังเกลี้ยกล่อมเด็กอยู่เหรอ?

"อีกอย่าง ถ้าหิวหรือกระหายน้ำก็บอกฉัน จะไปห้องน้ำก็บอกฉัน คุณจะอ่านนิตยสารไหม? ฉันมีนิตยสารอยู่ตรงนี้สองสามเล่ม" ออกัสมองเธอ ทันใดนั้นก็เอื้อมมือออกไปกอดเอวเล็กๆของเธอ ร่างกายของทั้งสองอยู่ใกล้กัน เขาจูบริมฝีปากของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ทำงานเถอะ"