บทที่ 297 รอเธอฟื้นขึ้นมาผมค่อยไป

หยาดฝนไม่อยากฟังจึงไปเก็บกระเป๋าเดินทางโดยไม่บอกไม่กล่าว "บางทีฉันคงจะไร้ความสามารถขนาดนั้นแหละ หรืออาจเป็นโชคชะตา ฉันยอมรับแค่ว่าฉันใส่ยาในซุปปลา พี่สะใภ้ไม่ต้องห่วง"

คิ้วสุนันท์ขมวดสูง หยาดฝนจึงปล่อยเธอหมดหวังถึงขีดสุด!

"ไปบ้าบออะไรกัน! ก่อนที่นังแพศยาเชอร์รีนยังไม่ได้เลิกหรืออยู่ห่างจากออกัส เธอก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น!"

หยาดฝนไม่เห็นด้วย จึงเตือนเธอเบาๆว่า "พี่สะใภ้ ผู้บัญชาการไกรวิทย์ยังคงอยู่ที่นี่ อันที่จริงฉันไม่ได้อยากเรื่องนี้กับเขาหรอก สิทธิ์การตัดสินใจอยู่ในมือพี่สะใภ้"

สุนันท์รู้ว่าเธอกำลังข่มขู่เธอ ฝันไปเถอะ เธอก็เป็นหมาป่าตาขาว ที่ถึงเวลาก็พร้อมจะแว้งกัด แม่ลูกสามคนนี้ไม่มีใครดีเลยสักคน!

แม้ว่าหยาดฝนจะก้มหน้ายอมรับชะตากรรม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าสุนันท์จะยอมรับชะตากรรม

ชั่วพริบตาก็ถึงวันอาทิตย์อีกครั้ง

หญิงชายต่างนอนตะแคง แสงอาทิตย์ส่องผ่านม่านเข้ามา

เชอร์รีนนอนขดตัว ส่วนออกัสกอดเธอจากด้านหลัง ร่างกายทั้งสองแนบชิดกันแน่นไร้ช่องว่าง

แสงแดดค่อนข้างจ้า ขนตาของเธอสั่นเล็กน้อยแล้วลืมตาขึ้น

เธอขยับร่างกายเล็กน้อย แต่ชายที่อยู่ข้างหลังตื่นแล้ว ร่างกายของทั้งสองกอดกันแน่น ริมฝีปากทั้งสี่ยิ่งติดกันอย่างเร่าร้อน

"ไปบริษัทด้วยกันเป็นเพื่อนผมนะครับ"

"ไม่เอา คุณไปเองเถอะ ฉันจะพาซารางไปห้าง" เธอรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ไม่ค่อยมีชีวิตชีวา

"ที่ห้องทำงานก็สามารถพักผ่อนได้ คุณสามารถนอนที่นั่นได้ รอหลังจากเลิกงานในตอนบ่ายผมไปห้างเป็นเพื่อนคุณกับซาราง"

"แบบนั้นมันเหนื่อยเกินไป ไม่เอา พวกเราจะพักผ่อนอยู่บ้าน คุณไปเองเถอะ ไม่ดื้อน้า" เธอเอื้อมมือไปตบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเบาๆ ขี้เกียจเกินกว่าจะขยับตัว

สีหน้าที่หล่อเหลาของออกัสอบอุ่น ริมฝีปากบางยกขึ้น แล้วตบบั้นท้ายของเธอเบาๆ "ผู้หญิงอย่าขี้เกียจเกิน..."

เธอก็แค่เหนื่อยและขี้เกียจนิดหน่อย นอนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับ เลิกคิ้วขึ้น ต้นขาที่แข็งแรงของชายหนุ่มคล่อมอยู่บนตัวทั้งสองด้านเธอ ดึงเสื้อชั้นในมาสวมให้เธอ

ดวงตาของเชอร์รีนยังคงปิดอยู่น้อยๆ เมื่อคืนนี้เขากดทับเธอ ทำอย่างน้อยไม่ต่ำกว่า 3 รอบ เธอเหนื่อยเกินไป

"สิ่งที่ควรเห็นผมก็เห็นมาหมดแล้ว อีกอย่างร่างกายของคุณมีส่วนไหนบ้างที่ผมไม่เคยเห็น ยังจะอายอะไรล่ะ หืม?"

หน้าด้าน!

เชอร์รีนเคลื่อนไหวสวมเสื้อผ้าเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ค่อยๆหยิบกางเกงชุดสูทมาสวม

ในที่สุดทั้งสามก็ไปบริษัทด้วยกัน

ออกัสตรวจสอบเอกสาร ส่วนซารางซบอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างว่าง่าย ด้านหน้ามีโน๊ตบุ๊กที่กำลังฉายหมาป่าใจร้ายอย่างออกรสวางอยู่

เสียงที่ดังออกมาจากโน้ตบุ๊กดังเกินไป ทำให้เสียสมาธิ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำพูดที่มักเข้าหูที่เต็มไปด้วยเสียงเดียวกันคือ ฉันจะกลับมาอีกแน่นอน!

ในที่สุดนิ้วเรียวยาวของออกัสก็นวดคลึงตรงระหว่างคิ้วของเขาเบาๆ "ลูกรัก ลดเบาลงหน่อยได้ไหมครับ?"

"ไม่ได้ หมาป่าเทาน้อยออกมาแล้ว แด๊ดดี้ดูสิว่าเขาหล่อขนาดไหน!"

เอกสารไม่สามารถอ่านได้อีกต่อไป เขาผลักมันออกแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ ด้านบนมีหัวข้อข่าว วิธีการขอแต่งงานที่โรแมนติกที่สุด

ดวงตาของเขาขยับเล็กน้อย เขาขยับมือคลิกดู แขนขวากอดซารางแล้วขยับเมาส์เลื่อนลง

ถึงบอกว่ามาทำงานที่บริษัท แต่ประสิทธิภาพกลับต่ำมาก เวลาที่ผ่านไปในตอนเช้า เขาเพิ่งจะอนุมัติเอกสารได้เพียงสองฉบับเท่านั้น

เชอร์รีนนอนหลับจนถึงตอนเที่ยง เธอถึงจะค่อยๆตื่นขึ้นมา เธอตื่นขึ้นมาเพราะความหิว เธอยกมือขึ้นมัดผมที่ยุ่งเหยิงด้วยยางรัดผมหลวมๆ ให้ความรู้สึกที่สบายๆอย่างที่อธิบายไม่ถูก