บทที่ 298 ความจริงก็คือเป็นการปลดปล่อยตัวเองด้วย

เธอพยักหน้า ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ยาว เธออิงศีรษะบนไหล่ของเขา ปิดตา หลังจากนั้นไม่นานประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก คุณหมอเดินออกมา "เดิมทีผู้ป่วยมีภาวะความดันโลหิตสูงอยู่แล้ว บวกกับการหายใจเร็วเกินไป จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เป็นลม ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้วครับ"

เมื่อวางใจเลย เชอร์รีนก็ส่งออกัสออกจากโรงพยาบาลแล้วหันหลังกลับ

ใบหน้าของเขาหม่นลงมาก หม่นราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีเมฆหมอกมืดครึ้มปกคลุม เขามองเธออย่างลึกซึ้งสองสามครั้ง โดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จากนั้นจึงก้าวขาขึ้นไปนั่งรถ

ความจริงแล้ว สิ่งที่เขาคิดในใจไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่เขาไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนเธอได้ เขาไม่สามารถทนได้ ไม่อยาก แต่เขาไม่สามารถกระตุ้นกนกอรให้ตื่นเต้นได้อีก

กนกอรฟื้นแล้ว เธอหายใจเข้าลึกๆแล้วเดินเข้าไป "แม่คะ"

"แกรีบเลิกกับมันเลยนะ!" ลมหายใจของกนกอรยังคงไม่มั่นคง หน้าอกของเธอกระเพื้อมขึ้นลงอย่างแรง

เชอร์รีนเงียบ เทน้ำให้เธอ จากนั้นปอกเปลือกแอปเปิล ไม่ยอมตอบ

กนกอรโกรธมาก จึงโยนแอปเปิลลงพื้น แล้วเอื้อมมือออกไปกวาดแก้วน้ำลงไปที่พื้น "ตอบแม่สิ!"

"แม่คะ หนูอยากอยู่กับเขา!" เธอเงยหน้าขึ้นกะทันหัน สองมือข้างลำตัวกำแน่น

เธอบอกแล้วว่าอยากจะกล้าหาญสักครั้ง อยากลองเพื่อเขาสักครั้ง มันไม่ใช่เพียงแค่ลมปาก ในใจเธอคิดอย่างนั้นจริงๆ และวางแผนที่จะลองอีกครั้ง!

ชั่ววินาทีต่อมา ได้ยินเสียง "เพี๊ยะ" กนกอรตบเธออย่างไร้ความปรานี "จักรกฤษ นี่แหละลูกสาวตัวดีที่คุณเลี้ยงมา คุณเห็นแล้วรึยัง!"

เมื่อรับแรงตบ แก้มของเชอร์รีนถูกตบจนหน้าเอียงเล็กน้อย ที่แก้มมีอาการปวดแสบปวดร้อน

ฝ่ามือนั้นอยู่ในสิ่งที่เธอคาดการณ์เอาไว้แล้ว ไม่ได้เกินความคาดหมาย

"ถ้าแกยังอยากจะอยู่กับมัน งั้นตอนนี้ก็ออกไป แล้วอย่ามาที่นี่อีก ฉันจะเป็นตายยังไงก็ไม่ต้องมายุ่ง!"

ขณะที่ต่างฝ่ายต่างยืนกรานไม่ยอมอ่อนข้อให้แก่กัน หมอและพยาบาลก็เข้ามา ตรวจความดันโลหิตและให้น้ำเกลือ

"แกจะออกไปไม่ออก ถ้าแกไม่ออก วันนี้ฉันจะไม่ยอมให้น้ำเกลือ และไม่มีทางวัดความดัน!"

ไม่เพียงเท่านั้น กนกอรยังจะลงไปที่พื้น ไม่ยอมให้ความร่วมมือ หมอและพยาบาลต่างร้อนใจ รีบขยิบตาให้เชอร์รีน ช่วยไม่ได้ เธอเดินออกไป ปิดประตูห้อง

เนื่องจากอารมณ์เธอตื่นเต้นจนเกินไป คุณหมอจึงให้ยาระงับประสาท เชอร์รีนจึงเงียบลงแล้วผล็อยหลับไป

เชอร์รีนนั่งอยู่ในห้องพักผู้ป่วยจนกระทั่งฟ้ามืด รอยฝ่ามือบนแก้มของเธอยังคงชัดเจนมาก อาการบวมไม่ลดลง

โทรศัพท์เธอสั่น เธอได้สติ ดึงผ้าห่ม จากนั้นเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย ยืนอยู่ตรงทางเดิน ออกัสเป็นคนโทรมา

"คุณโอเคไหม?"

เชอร์รีนพิงกำแพง ตอบกลับเบาๆ "ซารางล่ะ? นอนรึยัง?"

"นอนแล้ว" เขาตอบแล้วถามขึ้นอีกครั้ง "คุณโอเคไหม?"

คำถามสี่พยางค์ง่ายๆเหล่านี้กลับทำให้เชอร์รีนรู้สึกอยากจะร้องไห้ จมูกเธออุดตัน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันหลับไปตื่นหนึ่งแล้ว"

"แล้วคุณคิดถึงผมไหม?" เสียงที่อบอุ่นทุ้มต่ำของออกัสดังออกมาจากโทรศัพท์ ทั้งนุ่มนวลและไพเราะ

เธอชะงักครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "คิดถึง!"

"คิดจริงเหรอ?" น้ำเสียงของเขาเหมือนสะกดความหิว

"ฉันคิด..." เธอค่อนข้างเหนื่อย แต่เสียงของเขาทำให้เธอลังเลที่จะวางสาย

"ผมอยากจะอยู่เคียงข้างคุณในเวลานี้ ไม่อยากให้คุณเผชิญหน้า แบบรับมันไว้คนเดียว เข้าใจไหม?"

เชอร์รีนพยักหน้า "แต่ถ้าแม่เห็นคุณเธอจะรู้สึกตื่นเต้น ดังนั้นคุณจึงมาหรือปรากฏตัวต่อหน้าเธอไม่ได้"

"ใช่ ผมไม่สามารถปรากฏตัวต่อหน้าเธอได้ แต่ผมสามารถปรากฏตัวต่อหน้าคุณได้ อยากเจอผมไหม เปิดหน้าต่าง..."

คิ้วเธอขมวดสูง เธอเดินไปเปิดหน้าต่าง ชะโงกหน้าออก จึงเห็นร่างสีดำสูงร่างนั้น

เขาสวมเสื้อคลุมที่เขาเพิ่งซื้อวันนี้ เอนตัวอิงข้างรถ ถือโทรศัพท์ด้วยมือด้านซ้ายเอาไว้แนบหู มือขวาถือร่ม ฝนตกที่ตกลงมาจากฟ้าตกลงมากระทบกับร่ม จนเกิดเสียงเปาะแปะ คางที่หยิ่งเงยขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงราวกับจะมองทะลุทุกอย่าง มองเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ

"เห็นรึยัง?"

"อืม!" หัวใจของเธอเต้นแรง ตึกตักๆ รุนแรงและชัดเจน

"คุณรับมือกับเธอไหวไหม?" เขาถาม นิ้วเรียวของเขากำโทรศัพท์แน่นอย่างไม่รู้ตัว

ห่างกันด้วยระยะทางที่ไกลขนาดนั้น เธอใช้นิ้วลากสเก็ตช์โครงร่างของเขาด้วยปลายนิ้ว ชัดเจนมากว่าแฝงด้วยความปวดใจ "ไหว"

"ถึงทำไม่ได้ ก็ต้องทนเพื่อผม คุณคิดถึงผมมากใช่มั้ย ดังนั้นคุณจะไม่ทิ้งผมใช่ไหม?"

เสียงของเขากระจัดกระจายไปในสายฝน ผสมกับเสียงของเปาะแปะของฝน แฝงด้วยความไม่มั่นใจและสับสน เช่นเดียวกับใจของเขาในเวลานี้

เขากลัวว่าเธอไม่สามารถทนแรงกดดันจากแม่ของเธอและประนีประนอมได้ แล้วเลือกที่จะแยกจากเขา เลิกกับเขาไป ณ ตอนนี้เขารู้สึกสับสนจริงๆ...

เธอฟังออกและเข้าใจ นอกจากเสียงฝนที่หยดลงมาจากทางเขา นอกจากนี้ยังมีเสียงท้ายประโยคที่เขายกขึ้นเบาๆ ซึ่งดูเหมือนว่าจะสั่นเล็กน้อย

เขา กำลังกลัวหรอ?