บทที่ 299 ยังไงซะฉันก็ไม่เต็มใจจะเชื่อเขา

"ฟังที่แกพูดมาแบบนี้แล้ว ฉันเหมือนรับน้ำใจจากเธอ ออกไปเถอะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก! ตราบใดที่ฉันเห็นแก ฉันก็จะนึกถึงพ่อแม่ที่น่าขยะแขยงของแก ฉันผิดเองที่เคยคิดว่าพวกมันมีการศึกษาที่ดี ฉันตาบอดไปจริงๆ!"

"ความจริงแล้วคุณเป็นจิตใจดีมาตลอด และคุณก็เคยชอบผม ไม่ใช่หรือครับ?"

"ชอบแก!" กนกอรยิ้มเยาะออกมา ลมหายใจในอกของเธอไม่เสถียรเอามากๆ ร่างกายก็สั่นเล็กน้อย "ฉันจะชอบใครก็คงไม่ใช่ลูกชายของฆาตกรที่ฆ่าสามีของฉันหรอก โง่!"

ได้ยินเช่นนั้น ออกัสก็ทิ้งท้ายประโยคเบาๆ "คนที่โง่คือผมหรือว่าคุณ?"

เขาพูดเพียงเท่านี้ก็ออกจากห้องพักผู้ป่วยไป ภาพตรงหน้าของกนกอรมืดลง เป็นลมล้มไปอีกครั้ง

เชอร์รีนซื้อโจ๊กลูกเดือยและโจ๊กข้าวสีนิล เธอกลับรู้ข่าวจากคุณหมอที่บอกเธอว่ากนกอรถูกส่งตัวไปห้องฉุกเฉิน เธอขมวดคิ้วด้วยความตื่นตระหนก "ก่อนที่ฉันไปก็ยังดีๆอยู่เลยนี่คะ ทำไมถึงเป็นลมไปอีกได้?"

"อารมณ์โดนกระตุ้นครับ"

เชอร์รีนนั่งลงบนเก้าอี้ยาวรอ หนึ่งชั่วโมงต่อมาก็ถูกผลักออกมา ใบหน้าเธอสวมหน้ากากออกซิเจน แล้วหลับไปกว่าสองชั่วโมงกว่า เธอถึงจะฟื้น

"ผมบอกคุณไปแล้วไม่ใช่หรือว่าร่างกายของผู้ป่วยอ่อนแอมาก? เดิมทีความดันเลือดของเธอก็สูงแล้ว อารมณ์ของเธอไม่คงที่ ตอนเช้าก็ยังไม่ได้กินอาหารเช้าอีก แล้วคุณจะไปกระตุ้นเธออีกทำไม?" คุณหมอดุเชอร์รีน

เชอร์รีนส่ายหน้าพร้อมอธิบายว่า "ฉันไม่ได้กระตุ้นเธอ ฉันลงไปซื้ออาหารเช้าข้างล่าง พอฉันกลับมา เธอก็อยู่ในห้องฉุกเฉินแล้ว"

กนกอรลุกขึ้นนั่งอย่างอ่อนแรง เธอหอบ "ไม่ใช่เธอ แต่เป็นคนอื่น"

"ใครคะ?" เชอร์รีนหันหน้ากลับมาถามอย่างร้อนใจ

"นอกจากมันที่สามารถกระตุ้นฉันได้ แล้วแกคิดว่ายังมีใครอีกล่ะ?" กนกอรนอนพูดอยู่บนเตียง "มันบอกว่าหลายปีมานี้แกเป็นคนเช่าบ้านให้พวกเรา ยังยืมเงินมาชำระหนี้ให้พวกเรา แล้วทำไมฉันต้องทำให้แกลำบากใจ ทำให้แกอึดอัด ทำให้แกเป็นทุกข์ด้วย ไม่คิดว่าที่แท้พวกเราเป็นหนี้บุญคุณแกอยู่มาก ตอนนี้แกเอาบ้านที่แกเช่าคืนไปเถอะ ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้วจะเช่าบ้านหลังอื่น ส่วนเงินที่ชารีฟติดแก ฉันจะให้เขาคืนให้แก"

ได้ยินเช่นนั้นหัวใจของเธอก็ถูกบีบแน่น แน่นจนความรู้สึกเจ็บปวดแผ่ซ่านออกมาเป็นพักๆ "แม่คะ อย่าพูดแบบนั้น!"

"แกออกไปเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว อยากจะนอน" กนกอรพลิกตัวนอนตะแคงแล้วหลับตาลง

"แม่ยังไม่ได้กินข้าวเลย หนูจะไปซื้อโจ๊กมาให้ แม่กินเสร็จแล้วค่อยนอนนะคะ"

กนกอรไม่ได้พูดอะไรอีก ลมหายใจคงที่ เชอร์รีนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คุณหมอที่อยู่ข้างๆส่งสายตาให้เธอออกไป

ยืนอยู่นอกระเบียงทางเดิน เธอสัมผัสได้ถึงลมหนาวที่พัดผ่านใบหน้า ลมหนาวที่พัดผ่านแก้มให้ความรู้สึกเจ็บแปลบก็ไม่ต่างจากความรู้สึกในหัวใจตอนนี้ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออก

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ปลายสายก็กดรับ เสียงทุ้มลึกที่คุ้นเคยดังออกมาจากลำคอ "คุณกินข้าวหรือยัง?"

เธอไม่ตอบเขา แต่ถามออกมาโดยไม่บอกไม่กล่าว "เมื่อกี้คุณมาที่โรงพยาบาลรึเปล่า?"

ออกัสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเบาๆว่า "ใช่..."

"คุณก็รู้ว่าตอนนี้ร่างกายของเธออ่อนแอ ไม่สามารถทนการกระตุ้นได้ แล้วทำไมยังมาที่นี่อีก ทำไมถึงพูดกับเธอแบบนั้น!" เธอเริ่มไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ เริ่มรู้สึกตื่นเต้น

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เธอเป็นลมหมดสติไปหลายต่อหลายครั้ง ร่างกายอ่อนแออย่างมาก ไม่สามารถทนการกระตุ้นใดๆได้

เขาเงียบ ไม่ตอบคำถามนี้ของเธอ

"ฉันเหนื่อยมากแล้ว ดังนั้นคุณอย่ามาสร้างปัญหาเพิ่มอีก ฉันวางสายล่ะ!" เธอวางสายไปโดยไม่รอให้เขาพูดอะไร

เธอเหนื่อยมากจริงๆ ถ้าหากเมื่อกี้เธอเจอสาเหตุไม่ทันเวลา งั้นอาการของเธอจะรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ร้ายแรงมากกว่าเดิม...

เธอในตอนนี้ทนแรงโจมตีไม่ไหวอีกแล้ว แม่ของเธอจะต้องไม่เป็นอะไร!

ตอนนั้นเองคุณหมอเดินมา กวักมือเรียกเธอให้ไปหาที่ห้องทำงาน เธอจัดการอารมณ์ตัวเองแล้วเธอเดินตามไป

"หมอพบว่าผู้ป่วยมีลักษณะเฉพาะอื่นในช่วงสองวันที่ผ่านมา หมอคิดว่าเธอควรพบนักจิตวิทยา" คุณหมอกล่าว