บทที่ 345 คุณเป็นพวกบ้าความสะอาดใช่ไหม

เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าท้องของเธอจะไม่รักดีขนาดนี้!

เธอกับเขาเพิ่งจะเจอกับเป็นเวลาสั้นๆสองสามครั้ง แต่ทุกครั้งกลับมีเรื่องให้ขายหน้า เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายแบบเขา เธอยิ่งรู้สึกขายหน้าจนแทบจะมุดแผ่นดินหนี

สิ่งที่ควรทำ ไม่ควรทำ เธอได้ทำมันไปทั้งหมดแล้ว!

"อาหารเที่ยงคุณอยากทานอะไร?" สายตาของเขามองมาที่เธอแล้วพูดเรียบๆ "ผมเลี้ยงเอง"

อยากทานอะไร...

สมองของยู่ยี่ปรากฏภาพก๋วยเตี๋ยวต้มยำแทบจะในทันที ทันใดนั้นน้ำลายในปากของเธอก็แตก

น้ำมันพริกสีแดงลอยอยู่ชั้นบน เส้นที่ทั้งเล็กทั้งยาว ต้นหอมสีเขียวและขาว และเนื้อแสนอร่อยที่ลอยบนผิว...

แค่คิดเธอก็รู้สึกว่ามันอร่อยสุดๆและอยากกินสุดๆด้วย

แต่ผู้ชายข้างๆดูไม่ใช่คนที่จะสามารถกินของแบบนั้นได้ เธอเลียริมฝีปากแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ส่งฉันลงในเมืองก็พอ"

จากนั้นเธอค่อยไปแก้ปัญหาท้องที่หิวด้วยตัวเอง ในใจเธอคิดเช่นนั้น

ฉันทัชหลับตาลง ริมฝีปากขยับพูดว่า "ผมไม่ชินกับการที่ให้ผู้หญิงเลี้ยง..."

ยู่ยี่รู้ว่าเขาพูดถึงเรื่องที่ร้านอาหารเรื่องนั้น เธอพูดอธิบายว่า "รบกวนคุณมาตั้งหลายครั้ง ฉันก็แค่อยากแสดงความขอบคุณเท่านั้น"

"ระหว่างทั้งสองอย่างนี้มันไม่ต่างกันไม่ใช่เหรอ?" เขาเลิกคิ้วถามกลับ

"ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะหายหิวแล้ว ไม่อยากจะกินอะไรแล้ว...จ๊อกจ๊อก..."

พอเธอพูดจบเรื่องท้องร้องนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ฉันทัชเงยหน้าเล็กน้อยกวาดมองเธอที่กำลังเขินมากๆ แก้มเธอแดงราวกับเลือดกำลังจะพุ่งออกมาจากแก้ม นิ้วเรียวยาวเคาะพวงมาลัย ริมฝีปากบางขยับโค้ง "ท้องของคุณขายคุณซะแล้ว..."

ได้ฟังดังนั้นแก้มเธอก็แดงก่ำ รีบโบกมือปฏิเสธ "ฉันไม่หิวจริงๆค่ะ!"

"ถ้าหากไม่ยินดีที่จะทานข้าวกับผม งั้นผมก็ไม่บังคับ คุณจะลงที่ไหน?" ฉันทัชหันหน้ามาน้อยๆ ดวงตามองมาที่เธอ

ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังประดับด้วยรอยยิ้มที่น่าหลงใหล เสียงที่น่าดึงดูดราวกับไวน์ที่กลมกล่อม ไม่มีความโกรธเคืองเจือปน

แต่ความสง่างามและความเป็นสุภาพบุรุษเช่นนี้ของเขากลับทำให้ยู่ยี่รู้สึกทำตัวไม่ถูก รู้สึกผิด มาคิดดูแล้ว เธอเลียริมฝีปากแล้วพูดตามความจริง "สิ่งที่ฉันอยากกินมันไม่ค่อยเหมาะกับคุณเท่าไร..."

เขาเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ "ไม่เหมาะยังไง?"

"คุณดูสูงส่งเกินไป ไม่เหมือนคนที่จะสามารถกินสิ่งนั้นได้" ความรู้สึกที่เขาแผ่ออกมามันทำให้คนรู้สึกว่าเขาดูไฮโซเกินไป ที่เธอพูดมาล้วนเป็นความจริง

ผู้คนต่างความรู้สึกว่าเขาเหมือนคนที่เข้าออกโรงแรมห้าดาวแต่กำเนิดหรือว่าภัตตาคารหรูชื่อดังของชนชั้นสูง ส่วนอย่างอื่นล้วนไม่เหมาะกับเขา

ริมฝีปากฉันทัชขยับขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "นี่คือคำชมหรือคำตำหนิว่าผมกินแค่ของดีๆครับ?"

เธอตอบอย่างรวดเร็วตามจริงอย่างตาแป๋วว่า "ฉันสาบานว่าฉันชื่นชมจากใจจริง!"

แสงแดดในตอนบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่กระทบกับเส้นผมและใบหน้าของเธอเล็กน้อย

ผิวของเธอที่สะท้อนกับแสงแดดดูขาวผ่อง โปร่ง แม้แต่ขนเล็กๆบนแก้มก็สว่างขึ้น กระเหล่านั้นดูมีชีวิตชีวาบนใบหน้าของเธอ ดวงตาสว่างราวกับน้ำใสสะอาดบริสุทธิ์

ทั้งๆที่เป็นแม่ของลูกแล้ว แต่ยังคงเหมือนสาววัยแรกแย้ม...

ฉันทัชมองเธอ ดวงตาของเขาลึกราวกับทะเลผันผวน ราวกับมีระลอกคลื่น ในช่วงเวลาสั้นๆก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง เขากลืนน้ำลาย เปล่งเสียงออกมา "ผมเชื่อคุณ ที่อยู่ล่ะ?"