บทที่ 344 หิวไม่ได้เร็วธรรมดา

ซารางดื่มน้ำผลไม้แล้วเลื่อนดวงตามา "หม่ามี๊ เทพบุตรคืออะไรคะ?"

เชอร์รีนรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย เธอเอามือแตะที่หน้าผาก ไม่รู้จะอธิบายคำที่ลึกซึ้งเกินไปให้เธอฟังยังไง

ยู่ยี่ก็ไม่สามารถอธิบายได้เช่นกัน เธอหัวเราะแห้งๆ ซารางกลับร้องอ๋อออกมา จากการได้ข้อสรุปของตัวเอง "เทพบุตรคือเทวดาชายในท้องฟ้า!"

ทั้งสองมองหน้ากัน กลั้นหัวเราะไม่ไหว ช่างเป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ!

บนโต๊ะมีซองสีขาววางอยู่ มือขวาของฉันทัชถือกาแฟ นิ้วของมือซ้ายถือซองเล่นอย่างตามใจ

เมื่อเห็นว่าเขาเล่นเช่นนั้น อาคิระก็สนใจ เขาเลิกคิ้วขึ้น "อะไรน่ะ จดหมายรักเหรอ?"

"ไม่ เงิน..." ฉันทัชเลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน เขาสะบัดมือซ้าย ซองก็ตกลง

"นี่นายน่าเบื่อถึงขนาดนี้เลยเหรอ?"

"คนอื่นคืนให้ฉัน..."

อาคิระหัวเราะเบาๆ "โอ้ ใครกันแน่นะที่สามารถใช้วิธีแบบนี้คืนเงินของคุณฉันทัชของเราได้ ฉันล่ะอยากเจอจริงๆ"

"พูดมาก..." ริมฝีปากบางขยับพูดสองคำออกมาอย่างแผ่วเบา ฉันทัชลุกขึ้น ใส่ซองจดหมายลงในกระเป๋ากางเกงสูทของเขาลวกๆ "ไปห้องน้ำนะ"

นาโนถือกาแฟยืนอยู่ข้างหลังเขา กำลังคิดว่าจะใช้วิธีไหนและจังหวะอะไรที่จะไปชนใส่พอดี แล้วยังทำให้เธอยังดูสวยอยู่บ้าง

เธอยังคิดแผนไม่ทันออก ฉันทัชก็ถอยหลังหนึ่งก้าวพอดี รองเท้าส้นสูงของนาโนจึงเอียง กาแฟทั้งแก้วก็หกลงบนเสื้อคลุมของเธอพอดี ยังมีกาแฟอีกไม่น้อยหกลงบนขาของเธอ เธอกรีดร้อง มันร้อนเกินไปจริงๆ!

เขาหยุดก้าวถอยหลังทันที ฉันทัชหันกลับมา สายตาสบเข้ากับนาโน เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดด้วยเสียงต่ำ "ขอโทษครับ นั่งลงเองได้ไหมครับ?"

นาโนพยักหน้าพยายามนั่งลง ฉันทัชหยิบกระดาษทิษชู่ส่งให้ จากนั้นมองไปที่อาคิระ "ไปที่แผนกต้อนรับ เรียกพนักงานผู้หญิงมาคนหนึ่ง แล้วก็เอาน้ำเย็นกับยาทามาด้วย รีบไปเอามาล่ะ!"

สักพักพนักงานก็ถูกพาตัวมา พร้อมกับอ่างน้ำเย็น

"นั่งยองๆลง ใช่ ช่วยเธอล้างบริเวณที่ถูกน้ำลวกหน่อยครับ น้ำเย็นมาก อย่าล้างนานเกินไป แค่ไม่กี่นาทีก็พอ รอถ้าเธอไม่รู้สึกร้อนแล้วก็ค่อยทายา..."

ร่างโปร่งของฉันทัชก้มโค้งเล็กน้อย กรามล่างโค้งอย่างเย่อหยิ่ง เสียงของเขาลึกและช้า แหบเล็กน้อย แต่กลับน่าฟังมาก

สายตานาโนมองเงยขึ้นสบเข้ากับสายตาของเขาโดยบังเอิญ เขาพยักหน้าให้เธอเบาๆ จากนั้นส่งสัญญาณให้พนักงานว่าทำอย่างไร

เขาดูเป็นคนฉลาด มีกลิ่นอายของผู้ชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่อย่างมาก ความสุขุม ความสง่าของเขาทำให้คนใจเต้นอย่างมาก

หัวใจของนาโนเต้นแรง ในใจก็แอบกรีดร้องว่า ให้ตายสิ ทำไมผู้ชายคนนี้น่าดึงดูดขนาดนี้นะ!

ฉันทัชควักกระเป๋าเงินออกมาหยิบแบงก์ร้อยออกมาสองใบแล้วยื่นให้กับพนักงานที่กำลังนั่งยองๆอยู่บนพื้น แล้วพูดเบาเรียบๆว่า "รบกวนแล้ว"

พนักงานสาวหน้าแดง เธอส่ายหน้า ไม่ยอมรับ ฉันทัชจึงยิ้มออกมา "คุณสมควรที่จะได้รับมัน"

สุดท้ายเขามองไปอาคิระอีกครั้ง "อยู่เป็นเพื่อนคุณผู้หญิงคนนี้แทนฉันหน่อย เดี๋ยวฉันมา"

พูดจบร่างสูงของเขาก็หายไปนอกร้านอาหาร นาโนโล่งอก ฮอร์โมนเพศชายของชายผู้นี้แรงเกินไปจนทำให้คนหายใจลำบาก

สิบนาทีต่อมาฉันทัชเดินเข้ามาพร้อมกับถุงบรรจุที่แสนประณีตในมือ "ผมคิดว่าขาของคุณไม่เหมาะกับการใส่ถุงน่องอีกแล้ว เปลี่ยนมาสวมกระโปรงตัวนี้เถอะครับ..."

ที่แท้เขาก็ไปซื้อเสื้อผ้า นาโนประหลาดใจเล็กน้อย แต่ยู่ยี่ก็เดินเข้ามาในตอนนั้นแล้วแอบเอื้อมมือไปบีบเธอทีหนึ่ง และพยักหน้าให้ฉันทัช "คุณฉันทัช"

ดวงตาที่ลึกล้ำของฉันทัชแสดงอาการประหลาดใจเล็กน้อย "คุณอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?"

ยู่ยี่พยักหน้า ชี้ไปที่นาโน เธอรู้สึกขายหน้า "เธอเป็นเพื่อนของฉัน"

"แบบนี้นี่เอง..." ริมฝีปากบางของฉันทัชยกยิ้มอย่างขอโทษบางๆ นิ้วเรียวยาวนวดบริเวณหน้าผาก "ผมบังเอิญชนเพื่อนของคุณ รบกวนคุณช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยได้ไหม?"