บทที่ 396 ออกไปหน่อยได้ไหม

แต่เมื่อเทียบกับตอนที่เลิกกันใหม่ๆ ตอนนี้ใจกลับสงบ แม้จะเจ็บปวด แต่ก็เล็กน้อยมาก

มาหยาก็ไม่ได้สนใจเรนนี่ เธอกระซิบคุยกับยู่ยี่เกี่ยวกับสิ่งที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ริมฝีปากของทั้งสองคนประดับด้วยรอยยิ้ม ในใจรู้สึกมีความสุข

การเมินเฉยอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้ทำให้เรนนี่อารมณ์เสียอีกครั้ง เธอลอบถามและสังเกตว่ายู่ยี่กำลังพยายามฝืนทำสีหน้ามีความสุขหรือไม่?

หลังจากดื่มไวน์ไปอีกสองสามแก้ว ยู่ยี่ก็อยากเข้าห้องน้ำ จึงไปเข้าห้องน้ำกับมาหยา

หลังจากที่ทั้งสองลุกจากโต๊ะไป ทุกคนก็รวมกลุ่มสุมหัวกันอย่างคึกคัก

"ไหนพวกแกบอกว่ายู่ยี่ทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดไม่ใช่เหรอ? แต่พวกแกดูสภาพเธอตอนนี้สิ เหมือนพนักงานทำความสะอาดเหรอ?"

"ผิวยังขาวอยู่เลย ฉันว่าผิวดูเรียบเนียนขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ ราวกับผิวไข่ที่ปอกเปลือก แล้วดูรูปร่างนั่นสิ ดูมีส่วนเว้าส่วนโค้ง ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าสวยกว่าตอนแต่งงานอีก..."

"มีคำเคยพูดไว้ดีมากว่า ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง แกดูการแต่งตัวของเธอ แล้วดูชุดที่เธอใส่สิ ถ้าหากเอามาให้พวกเราใส่บ้าง ก็จะต้องสวยจนน่าทึ่งมากเช่นกัน!"

"ไม่กี่วันก่อนยังมีเพื่อนคนหนึ่งเห็นเธอทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดที่นั่นกับตาเลยนะ สามารถเปลี่ยนโฉมตัวเองในเวลาสั้นๆ คงจะไม่ได้ไปนอนกับใครมานะ?"

"ฟังเธอพูดแบบนี้มันก็เป็นไปได้อยู่นะ ระดับความมันวาวของกระโปรงและเสื้อคลุมบนตัวไม่ธรรมดาเลยนะ ต่อให้นำเข้าแบบเลี่ยงภาษีก็ทำไม่ได้ถึงขั้นนั้น ฉันว่าน่าจะมีเสี่ยเลี้ยงจริงๆ!"

ผู้หญิงมักจะชอบเม้าท์มอยกันอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ถกกันสนุกปากยิ่งขึ้น จนน้ำลายกระเด็น

"ฉันก็รู้สึกว่าเธอถูกเสี่ยเลี้ยง เพิ่งจะจบมหาวิทยาลัยก็แต่งงานกับหัสดินแล้ว หลายปีมานี้ก็พึ่งพาหัสดิน พอเลิกกับหัสดินก็ไม่ใช่คุณนายที่ร่ำรวยอีกต่อไป คงจะทนความลำบากของชีวิตและถูกคนอื่นมองบนใส่ไม่ไหว ถึงได้ไปหาเสี่ยแก่ๆให้มาเลี้ยงตัวเอง..."

"ใช่ๆๆ ฉันก็คิดอย่างนั้น จะต้องถูกเสี่ยแก่ๆเลี้ยงไว้แน่ อดีตสามีเป็นผู้ชายหล่อเหลามีชื่อเสียงในเมืองS ไม่แน่ว่าคนหลังอาจจะอายุแก่กว่าพ่อของเธออีก เพื่อจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างร่ำรวยมั่งคั่ง ก็เพียงพอที่จะทำลายตัวเองได้แล้วจริงๆ!"

เมื่อฟังการร่วมถกกันของทุกคน คิ้วของเรนนี่ก็คลายออก เธอรู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้มีเหตุผลจริงๆ

นึกถึงตอนที่ยู่ยี่หย่านั้นดูมอมแมมแค่ไหน แล้วเมื่อเทียบกับตอนนี้ ดูพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ เปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ

ถ้าหัสดินรู้เรื่องที่ว่ายู่ยี่ถูกเสี่ยแก่ๆเลี้ยง นิ้วที่เรียวยาวของเรนนี่ลูบเส้นผมที่ตกบนไหล่ มุมปากกระตุกยิ้ม

นอกห้องส่วนตัว

ยู่ยี่และมาหยายืนอยู่ตรงนั้น ตรงประตูมีรอยแตกเล็กน้อย เสียงการสนทนาทั้งหมดก็ลอยเข้ามาในหูของทั้งคู่

ยู่ยี่ขยับริมฝีปากพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน ส่วนมาหยากลับขมวดคิ้ว "ยี่ เธอคงไม่ได้ถูกเสี่ยเลี้ยงจริงๆใช่ไหม?"

"ทำไมเธอไม่บอกไปล่ะว่าฉันหาพ่อทูนหัว? แล้วพ่อทูนหัวของฉันคือเตชิน!" ยู่ยี่หัวเราะ เมื่อมีคนตกต่ำผู้คนก็จะรุมกระทืบซ้ำ คนสมัยนี้ชอบประจบสอพลอผู้มีอำนาจมากเกินไป

มาหยาร้อนใจ "สรุปว่าถูกเลี้ยงรึเปล่า?"

"เธอเป็นคนเลี้ยงฉันเหรอ? เธอไม่รู้หรือว่าฉันเป็นคนยังไง? ฉัน ยู่ยี่ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่นอน" เธอก็เป็นคนมีหลักการ!

มาหยารู้สึกโล่งใจที่เธอคำพูดเหล่านี้ออกมา แล้วกล่าวว่าเรนนี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย ไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองอึดอัดเสียเปล่า กลับก่อนเถอะ

ยู่ยี่ส่ายหน้าแล้วยิ้ม มาก็มาถึงแล้ว ตรงนั้นพูดกันไปได้ครึ่งทาง ส่วนเรนนี่นั้นไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอ

ทั้งสองนั่งลง บทสนทนาของทุกคนหยุดลงกะทันหัน หัวข้อสนทนาเปลี่ยนจากเรื่องการถูกเสี่ยเลี้ยงไปเป็นเรื่องแฟน พวกเธอพูดคุยกันเรื่องแฟนหรือสามีของแต่ละคน

หัวข้อนี้ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ยังคงไปกระตุ้นจิตใจของยู่ยี่ การหย่ากลายเป็นถูกผู้ชายทิ้ง แล้วยังถูกเสี่ยแก่ๆเลี้ยง ชีวิตแต่งงานย่ำแย่ เธอจะมีอะไรไปภูมิใจได้อีก?

บทสนทนาแฝงไปด้วยลูกศรที่พุ่งแทงมาที่ยู่ยี่ดอกแล้วดอกเล่า

เพียงแต่ยู่ยี่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ ไม่แยแส แล้วดื่มไวน์ไปสองแก้ว

คำกล่าวโบราณว่ากันว่า การไม่ปฏิเสธคือการยอมรับ ในเมื่อเจ้าตัวไม่ปฏิเสธ จึงถูกเหมารวมว่าเป็นความจริง

"ยู่ยี่ เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันมา ฉันขอเตือนเธอด้วยความหวังดีว่า ถึงไม่สามารถมีชีวิตที่ร่ำรวยได้ ก็ไม่ควรจะทำร้ายตัวเองขนาดนี้!"

"ว่าแต่ เสี่ยที่เลี้ยงเธออายุเท่าไหร่?"

"เขาทำอาชีพอะไรที่เมืองS? รวยมากเลยใช่ไหม?"

เมื่อมีคนถาม ทุกคนก็เริ่มถามคำถามออกมา พวกเธอล้อมยู่ยี่ไว้ตรงกลางไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ยิ่งกำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อยๆ พวกเธอมั่นใจว่ายู่ยี่ใช้ชีวิตอย่างลำบากมากๆ

ในขณะนั้นเองโทรศัพท์ก็สั่นขึ้น ยู่ยี่หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าสตางค์ของเธอ ฉันทัชโทรมา เธอกดรับสาย

"อยู่ที่ไหน?" เขาเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"ผับโซ่สวาท" เธอตอบตามความจริง "คืนนี้มีงานปาร์ตี้รวมเพื่อน"

ฉันทัชเอ่ยปากพูดต่อ "ผมอยู่ที่ผับโซ่สวาทพอดี เดี๋ยวผมจะไปหาคุณ สะดวกไหม?"

"ไม่มีอะไรที่สะดวกไม่สะดวก คุณอยากมาไหม? ที่นี่ผู้หญิงอยู่กันเยอะ แล้วฉันก็อยากกลับแล้วด้วย ไม่งั้นคุณรอฉันที่หน้าประตู ฉันรีบไป"

ยู่ยี่คิดว่าที่นี่เต็มไปด้วยผู้หญิง เขาคงจะไม่ชอบฉากแบบนี้อย่างแน่นอน ยิ่งกว่านั้นการปรากฏตัวของเขาจะทำให้ห้องส่วนตัวนี้เป็นจุดสนใจอย่างแน่นอน

ตอนนี้เธอมีชีวิตที่ดีและสงบมาก ไม่ตั้งใจที่จะอวดเบ่งอะไร ไม่มีความจำเป็นต้องทำอย่างนั้น