บทที่ 397 โกหกหน้าตาย

เมื่อบริเวณเอวมีไอความอบอุ่นแผ่มาพร้อมกลิ่นหอมของบุรุษเพศที่ยื่นหน้ามาหา ยู่ยี่ก็อดหน้าแดงไม่ได้

ริมฝีปากบางเซ็กซี่ของฉันทัชโค้งน้อยๆ ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย มือใหญ่หยิบเสื้อคลุมของเธออย่างอ่อนโยนและเอาใจใส่ "ข้างนอกหนาวเกินไป สวมมันเถอะ"

เธอหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วสวมมันอย่างเชื่อฟัง

"ช่วงนี้เธอไม่ค่อยสบาย ไม่สามารถอยู่นานได้ ทุกคนสนุกให้เต็มที่ ผมเลี้ยงเอง..." ฉันทัชพูดเรียบๆ

"..." ยู่ยี่เงียบ เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะโกหกได้อย่างคล่องปาก

"ในเมื่อมาแล้ว ทำไมไม่นั่งลงสักครู่ล่ะคะ?" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นอย่างเร่งเร้า ซึ่งคนอื่นก็คล้อยตาม

"ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวมีงานเลี้ยงต่อ..." เขาขยับริมฝีปากเล็กน้อย กลับยิ่งทำให้ทุกคนต้องใจลอย

ยู่ยี่กล่าวลามาหยา แต่สายตามาหยายังคงมองไปยังชายผู้สูงศักดิ์และสง่างาม มาหยาบิดแขนของเธอ ให้เธอบอกมาตามตรง

ยู่ยี่ลดเสียงลง บอกว่าเธอจะโทรหาเธอเมื่อมีเวลา ถึงตอนนั้นสามารถถามได้ทุกอย่างที่ต้องการ

ผู้ชายประเภทนี้ดูเหมือนจะเกิดมาเพื่อให้คนอื่นเชื่อฟังเขา เขาพูดออกมาเรียบๆสองประโยคก็สามารถปลีกตัวออกไปได้อย่างง่ายดาย

ตั้งแต่ต้นจนจบ เรนนี่ไม่ได้พูดอะไร ในระหว่างนั้นเธอเงียบมาก

"ไปเลยไหม?" ฉันทัชถอนสายตา ดวงตาลึกจ้องมาที่เธอ ยู่ยี่พยักหน้า ทั้งสองก็เดินออกจากห้องส่วนตัว

เรนนี่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ ขณะเดินผ่านไหล่ของฉันทัชก็ชนเข้ากับเธอ มุมปากเขาขยับ น้ำเสียงทุ้มและเป็นสุภาพบุรุษของเขาพูดออกมาสองคำว่า "ขอโทษครับ... "

น้ำเสียงแหบ น่าดึงดูด มีเสน่ห์ดึงดูดคนฟังได้อย่างพอดิบพอดี เสื้อโค้ตสีดำแฉลบผ่านจมูกของเรนนี่ทำให้กลิ่นควันบุหรี่และต้นหญ้าอ่อนๆ

"ไม่เป็นไรค่ะ" เรนนี่มองเขา ฉันทัชไม่ตอบอีก แล้วเดินออกจากห้องส่วนตัวไปกับยู่ยี่ ทิ้งภาพจากด้านหลังไว้ให้ทุกคน

ตอนเขามาถึงก็มาแบบเงียบๆ ไม่ทันตั้งตัว ราวกับกำเนิดโผล่มาจากท้องฟ้าอย่างน่าอัศจรรย์ แต่เมื่อจากไปกลับกำลังทิ้งก้อนหินในทะเลสาบเงียบๆ ทำให้เกิดคลื่นเล็กๆ

ผู้หญิงที่มาร่วมงานทั้งหมดต่างมองดูแผ่นหลังของเขา ไม่ส่งเสียงใดๆอยู่นาน พวกเธอไม่เคยคิดว่าเขาจะสง่างาม โดดเด่นจนไม่มีใครสามารถไม่เคารพได้เช่นนี้

"ยู่ยี่คงจะไม่ได้ถูกเขาเลี้ยงไว้ใช่ไหม?" มีคนถามขึ้น

"อย่าว่าแต่ถูกเขาเลี้ยงไว้เลย ต่อให้ฉันต้องเลี้ยงเขาเองก็ไม่เป็นปัญหา ลำพังแค่ออร่าเขาที่แผ่ออกมาจาก ก็เพียงพอที่จะทำให้คนหน้าแดงใจเต้นได้แล้ว"

"ความเป็นผู้ใหญ่ ความมั่นคงของผู้ชายแบบนั้นทำให้คนต้องหลงใหล เฮ้อ ทำไมพวกเราถึงไม่เจอสักคนบ้างนะ!"

"..."

โทรศัพท์ของเรนนี่ดังขึ้น เธอรับสาย คนที่โทรมาคือหัสดินที่บอกให้เธอกลับวิลล่า อยู่ที่นี่ต่อก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว เธอจึงตอบรับ

หลังจากบอกลาทุกคนที่อยู่ในงานเรียบๆแล้ว เรนนี่ก็เดินออกจากผับ สายตาเธอเหลือบไปเห็นชายหญิงตรงหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ผู้ชายสวมเสื้อโค้ตสีดำดูมีวุฒิภาวะและสง่างาม เขาเดินไปทางฝั่งขวาก่อน หลังจากเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้ว จากนั้นจึงเดินไปทางด้านซ้าย ก้มตัวเข้าไปนั่ง

เรนนี่ยืนอยู่ไม่ไกล ดังนั้นจึงเห็นรถมุลซานน์สีเงินได้ชัดเจน ดูเข้ากับชายผู้นี้อย่างสมบูรณ์แบบ ดูหรูหราและสุขุม

ราคาของมุลซานน์สีเงินอยู่ที่ประมาณห้าหกล้าน รถไม่ใช่รุ่นท็อป

สำหรับหัสดินแล้วรถแบบนี้เขาไม่ชอบเพราะราคามันต่ำ เขาชอบสไตล์ที่แพร่หลายกว่านี้ ราคาทั้งหมดก็ไม่พ้นหลักสิบล้านขึ้นไป

รถยนต์ไร้ค่าเพียงคันเดียวที่เขาเคยขับราคาแค่ไม่กี่แสน นั่นคือฮุนได ตอนนั้นเขากับยู่ยี่ยังไม่ได้หย่ากัน จะขับมันเมื่อเจอเธอ

วุฒิภาวะ ความยับยั้งชั่งใจ ความมั่นคง ความสง่างามของชายคนนี้เป็นสิ่งที่หัสดินไม่มี

แต่ในแง่ของเงิน เขากลับอาจจะไม่สามารถสู้หัสดินได้ เพราะตระกูลภูษาธรนั้นเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองS