บทที่ 41 ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เธอกำลังมองหานี่อยู่รึเปล่า?” ออกัสปรากฏตัวในห้องครัวพร้อมกับคีบบุหรี่ในมือซ้ายของเขา และมือขวาของเขาชูกระเป๋าตังค์ค์ขึ้น

ตะลึงไปชั่วคณะ หยาดฝนก็พยักหน้ายิ้มและพูดว่า: " ออกัสเป็นคนเก็บได้นี่เอง ฉันมองหาที่นี่สักพักแล้ว และคิดว่ามันหายไปจริงๆ"

ออกัสเอนตัวลงมือดีดเขม่าบุหรี่ออก การกระทำนี้เต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง: "มีเรื่องบางเรื่อง ที่เธอควรที่จะอธิบายให้ฉันฟังรึเปล่า?"

หยาดฝนตื่นตระหนกขึ้นทันที แกล้งทำเป็นนิ่งและมึนงงไม่เข้าใจ: "เรื่องอะไรเหรอฉันไม่เข้าใจ"

บุหรี่ดูดอยู่ในปาก มือที่ใหญ่และกระดูกที่เห็นได้ชัดของเขาได้ดึงรูปภาพออกจากช่องกระเป๋าตังค์ที่ซ่อนไว้

รูปภาพเล็กมาก แต่สามารถเห็นคนสองคนกอดกันอย่างชัดเจน ผู้ชายคือ ออกัส และผู้หญิงคือ หยาดฝน

เมื่อก้าวไปข้างหน้า ร่างของ ออกัสอยู่ใกล้กับ หยาดฝนอย่างใกล้ชิดกัน และเขาก็ให้เธอถอยไปติดที่แผงประตู และเสียงของเขาก็ต่ำลงกว่าเดิม: “ไหนบอกว่าจะตัดขาดกันไม่ใช่เหรอ แล้วรูปภาพนี้จะเก็บไว้ทำไมล่ะ หืม?

หยาดฝนไม่กล้าจ้องไปดวงตาที่ลึกซึ้งของเขา หลบหน้าไปทางอื่น และหอบเล็กน้อย

ออกัสกางแขนออก กักขัง หยาดฝนไว้ภายในแผงประตูและขอบเขตอิทธิพลของเขาเอง ออกัสขดริมฝีปากและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์: "ความรักของวันเก่าๆยังลืมไม่ลงล่ะสิ หรือแค่ทำเป็นลืมได้แล้ว แต่จริงๆในใจนั้นยังมีผมอยู่ครับ ว่าไงครับคุณอา?"

“ไม่ใช่!” หยาดฝนส่ายหัว และกุมมือไว้เน้น

“ไม่ใช่งั้นเหรอ?” นิ้วของเขาได้เกยคางของ หยาดฝนขึ้น และยิ้มอย่างหวานเผยให้เห็นดวงตาที่เล็กคมของเขา: “ป้าอยากลองดูไหมครับ?”

พูดจบ หยาดฝนยังไม่ทันที่จะได้ตอบกลับ เขาได้ประกบริมฝีปากของเธอไปแล้วและปลายลิ้นอันร้อนแรงของเขาก็เกี่ยวลิ้นเธอได้อย่างรวดเร็ว ดูดอย่างแรง คาบน้ำลายตามมุมปากของคนทั้งสอง ก่อนจะยืดและไหลลงมา

หลังจากขัดขืนอย่างหนัก หยาดฝนพยายามผลักร่างของผู้ชายออกด้วยแรงทั้งหมด และผลักเขาออกไป หอบหายใจอย่างแรง แต่คำพูดนั้นเย็นชามาก

“ตอนนี้ระหว่างเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ดังนั้นอย่าจงใจทดสอบหรือแกล้งฉัน!”

คำพูดเหล่านี้ผ่านเข้ามาในหูของ ออกัส แต่ทำให้เขาหัวเราะ และด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ไม่มีความอบอุ่นใดๆ “จงใจทดสอบ จงใจแกล้งงั้นเหรอ?”

“เฮอะ!” เขาหัวเราะอย่างเย็นชา เอื้อมมือไปบีบที่คอของ หยาดฝน อยากจะบีบคอเธอให้ตายด้วยซ้ำ

“เธอมีความสามารถที่หลบหนีฉันในสหรัฐอเมริกาเป็นเวลาสามปี ในเมื่อคุณเลือกที่จะหลับหนี ถ้าอย่างงั้นหลบได้ไปไกลแค่ไหนก็หลบไปซะ อย่าให้ฉันเห็นหน้าอีก หลังจากสามปี เธอจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉัน และบอกภรรยาของฉันว่าฉันชอบกินอะไรบ้าง หรือไม่ชอบกินอะไรบ้าง ไปมาให้ฉันเห็นทุกวัน หยาดฝน ใครกันแน่ที่เป็นคนที่จงใจทดสอบ จงใจแกล้งกันแน่?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยาดฝนก็ก้มศีรษะลงอย่างเงียบๆ โดยไม่มองเขา เพียงพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาบางว่า "ฉันรู้ว่าฉันควรทำอย่างไรแล้ว..."

ออกัสหรี่ตามอง และพร้อมทั้งความโกรธที่มี: "จะทำอย่างไร?"

ในขณะนี้ เสียงของ เลอแปงดังมาจากห้องรับแขก: "พี่ นายอยู่ไหม? โทรศัพท์มีสายเรียกเข้า"

ด้วยการเยาะเย้ย ออกัสปล่อยเธอออก และเดินออกไป

เลอแปงกำลังถือโทรศัพท์มือถือและตะโกนไปที่ห้องน้ำ: "ฉันก็คิดว่าพี่ไปเข้าห้องน้ำสักอีก ที่แท้อยู่ที่ห้องครัวนี้เอง โทรศัพท์ของนายยังมีสายเรียกเข้าอยู่นั่นแหละ"

หลังจากได้รับโทรศัพท์มา ออกัสมองดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าเขา: "ยังต้องทำงานอีกนานแค่ไหนถึงจะหมดเวลาในการทำงานพาร์ทไทม์"

“ไม่รู้ น่าจะปีหน้าเปิดเรียนถึงจะหมดเวลา มีอะไรหรือเปล่า?”

“มหาวิทยาลัยในประเทศมีที่ไหนไหมที่อยากเรียน ไปหามาสองสามมหาวิทยาลัย หรือมหาวิทยาลัยต่างประเทศก็ได้ ให้ฉันทำการเปรียบเทียบ”

สีหน้าของ เลอแปงจริงจังเป็นครั้งแรก: "พี่ ฉันอยากทำด้วยตนเอง ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียน หรือมืออาชีพ ฉันสามารถรับผิดชอบต่อชีวิตของฉันได้ นี่คือคำพูดที่พี่พูดกับฉัน

ออกัสตบไหล่ ไม่พูดอะไรต่อ งั้นก็แปลว่าเขาแล้วแต่เธอ

“ขอบคุณนะพี่” เลอแปงยิ้ม เขาได้มีการวางแผนอยู่ในใจของเธอเองอยาแล้ว

ห้องรับแขกเงียบสนิทลงแต่ หยาดฝนเอนหลังพิงไปที่นั่นด้วยขาของเธอที่อ่อนแรงและมีน้ำตาในดวงตาของเธอเล็กน้อย

เธอเองก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่ใครจะเข้าใจความโศกเศร้าของเธอล่ะ?

ความโศกเศร้าของเธอ อยากก้าวข้ามไปได้อย่างมีความสุข แต่มันยากมากๆ เลยจริง?

เช้าวันรุ่งขึ้น.

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนนอนเช้า ฉะนั้นเชอร์รีนก็ตื่นแต่เช้าเลย

ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เขายังคงหลับอยู่ ความหนาวเย็นละลายไปเล็กน้อย เพิ่มความนุ่มนวลขึ้นเ

เธอเอื้อมมือไปบีบสันจมูกตรงของเขาเบาๆ แล้วปล่อยมันไป: “คุณออกัส อรุณสวัสดิ์...”

ยังไงเธอก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว นอนอยู่บนเตียงก็ไม่มีอะไรทำ เธอเปลี่ยนเสร็จเสื้อผ้าและคิดไว้ว่าจะเดินเล่นตามทางสวนดอกไม้บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไปเรื่อยๆ