บทที่ 416 คุณดูเหมือนจะมีความคิดอะไรบางอย่างกับฉัน

ชายที่ถือมีดคมมีสีหน้าดุร้าย เขายิ้มอย่างชั่วร้าย และมีดในมือก็ตวัดไปมั่วอย่างน่าหวาดเสียว

ยู่ยี่พยายามเอามือปิดคอของเธอ และหลบเลี่ยง กำลังจะวิ่งไปที่ประตู แต่ก็ถูกชายคนหนึ่งขวางไว้ ปลายมีดตวัดมาที่ข้อมือของเธอ จนเธอรู้สึกเสียววาบ

รองเท้าส้นสูงของเธอสะดุดเก้าอี้ ทำให้ล้มลงกับพื้น และจากนั้นชายผู้นั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะผิดปกติเล็กน้อย ดวงตาของเขาแดงก่ำ และเขาพูดเสียงดัง “ฉันอยากให้แกตาย ฉันอยากให้แกตาย ฉันอยากให้แกตาย...”

ดูเหมือนว่าเขากำลังร่ายมนต์ มือและเท้าของยู่ยี่เย็นยะเยือก ร่างกายของเธอสั่นเทา ทำได้เพียงถอยกลับ

แน่นอนว่าชายคนนั้นไม่ปล่อยเธอไป เขาเดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว แล้วหัวเราะอย่างป่าเถื่อน “แกทำร้ายฉันจนอยู่ในสภาพนี้ เมียหนี ลูกทิ้ง แกคิดว่าฮันจะปล่อยแกไปไหม!”

ยู่ยี่รู้ดีว่าชายตรงหน้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

เขาหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม และตบหน้าอกอย่างแรงด้วยมือซ้ายพร้อมๆกัน ท่าทางแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกกลัว

ในที่สุด ความบ้าคลั่งของเขาก็มาถึงจุดสูงสุด เขายกมือขึ้น ปลายมีดพุ่งลงมาทางท้องของเธอ แต่ก่อนที่มีดจะปักลง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและเป็นลมไป

ยู่ยี่รู้สึกว่าเธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เมื่อเธอมองไปรอบๆก็เห็นฉันทัชยืนอยู่ตรงนั้น และเตะชายคนนั้นออกไป

เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปาก ใบหน้าซีดขาว และเมื่อเห็นเขาเธอก็รู้สึกโล่งใจ แต่ดวงตาของเธอก็แสดงถึงความเจ็บปวด เศร้า และอยากจะร้องไห้

สีหน้าของฉันทัชไม่ค่อยดีนัก มันมืดมน แต่การอุ้มเธอนั้นอ่อนโยนมาก และเสียงของเขาก็เบาลงหลังจากพยายามระงับอารมณ์แล้ว “ไม่เป็นไร ผมอยู่นี่แล้ว...”

ผมอยู่นี่ คำง่ายๆ แต่ก็พอจะทำให้ผู้หญิงที่บาดเจ็บประทับใจ...

หัวใจที่หวาดกลัว และหวาดผวาของยู่ยี่ กลับมาเต้นเป็นจังหวะเดิมอีกครั้ง เธอเอามือโอบรอบคอของเขา และซุกหน้าไว้แน่นในอ้อมแขนของเขา

ฉันทัชวางเธอบนโซฟา แล้วโทรเรียกหมอมา หลังจากนั้นไม่นานโก๋ก็พาหมอมา

ฉันทัชนั่งอยู่ข้างๆเธอ และกอดเธอไว้ในอ้อมแขน หมอได้ฆ่าเชื้อ และให้ยาเธอ ในขณะที่เขาจับมือเธอวางลงบนฝ่ามือของเขาตลอด

การฆ่าเชื้อเจ็บมาก ยู่ยี่กัดฟันไม่ส่งเสียง ทำเพียงเพียงกอดเขาแน่นและอดทน

หลังจากให้ยาเรียบร้อยแล้ว ตำรวจและยามของชุมชนก็มา และสรุปได้ว่าทั้งสองไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกัน

เพราะมีปัญหาทางการเงิน โจรจึงมาขโมยเงิน ส่วนคนร้ายก็แค่หนีออกจากโรงพยาบาลโรคจิตตามโจรมา

สีหน้าของฉันทัชเย็นชามาก ยามของชุมชนยังคงขอโทษไม่หยุด แต่ก็ไม่สามารถทำให้สีหน้าของเขาอ่อนลงได้เลยแม้แต่น้อย

“ชุมชนนี้มีค่าใช้จ่ายไม่น้อยทุกปี จ่ายค่าจ้าง แต่งานทำได้แย่แบบนี้ ฉันจะรอผู้จัดการพวกนายมาขอโทษและตอบคำถาม!”

ตำรวจได้รวบรวมพยานหลักฐานครบแล้วจึงกล่าวว่า “คุณฉันทัช เราจะพาผู้ต้องหาทั้งสองคนกลับไปด้วย”

ฉันทัชขยับสายตาไปมอง และพยักหน้าเล็กน้อย แต่เมื่อจ้องไปที่ผู้ป่วยโรคจิตที่สลบอยู่บนพื้น สายตาของเขาก็เย็นชาและสงบนิ่ง แต่กลับเหมือนพายุที่ค่อยๆก่อตัวขึ้น

ทุกคนออกไป ชายหนุ่มยื่นแขนยาวออกมาอุ้มเธอ ให้เธอนั่งบนต้นขาที่แข็งแรงและอบอุ่นของเขา แล้วถามเธอว่า “ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

หัวใจของยู่ยี่สงบลง เธอส่ายหัว “แล้วทำไมคุณยังไม่กลับล่ะ”

“ผมรอให้ไฟในห้องของคุณเปิดก่อนจะกลับไป แต่ไฟยังไม่เปิดสักที ผมรู้สึกผิดปกตินิดหน่อย ก็เลยขึ้นมา…” เสียงของฉันทัชเบาลง และการเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยน “คุณอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว”

“ไม่เป็นไร พวกมันถูกจับได้หมดแล้ว” ยู่ยี่คิด แต่โชคดีที่เขาออกไปช้าไปหนึ่งก้าว

“ครั้งนี้ ปัญหาด้านการจัดการและความปลอดภัยของชุมชนนี้ถูกเปิดเผยแล้ว คุณไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีก ถ้าผมออกไปก่อนหรือมาทีหลังจะเกิดอะไรขึ้น คุณเคยคิดบ้างไหม”

ยู่ยี่ไม่ตอบ ฉันทัชขมวดคิ้ว “คุณอาจคิดว่าจะไม่มีครั้งต่อไป แต่ผมไม่อยากตกใจอีก”

“คุณตกใจเป็นด้วยหรอ” ยู่ยี่มองมาที่เขา ใบหน้าของเขาสงบ อารมณ์คงที่ เขาดูเหมือนหวาดกลัวที่ไหน

ฉันทัชไม่พูดอะไรนอกจากคว้ามือเธอวางบนหน้าอกของเขา แล้วปล่อยให้เธอสัมผัสเอง “คุณสัมผัสได้ไหม”

ความถี่ของการเต้นของหัวใจค่อนข้างเร็ว และความถี่ที่เร็วเกินไปนี้ก็เป็นเพราะเธอ ยู่ยี่เลียริมฝีปากของเธอเล็กน้อย และหัวใจของเธอก็เต้นด้วย

“ความกลัวนั้นไม่ได้เกิดจากสาเหตุอื่น ผมแค่กลัวว่ามันจะสายเกินไปที่จะช่วยคุณ แล้วคุณจะพบกับสถานการณ์ที่เลวร้าย ย้ายไปอยู่ที่คฤหาสน์ผม ตามที่ผมบอก ผมจะปฏิบัติต่อคุณด้วยความเคารพ ความรู้สึกที่แท้จริงในใจของผมในเวลานี้ บอกผมว่าผมไม่สามารถปล่อยให้คุณเผชิญเรื่องแบบนี้คนเดียวได้อีก ฟังผมนะ ได้ไหม”

“…”

ชายอายุสามสิบสี่ปีผู้มั่นคง เป็นผู้ใหญ่ และสง่างาม ตอนนี้กำลังกอดเธอ และพูดคำที่อบอุ่นเช่นนี้

ยู่ยี่น้ำตารื้น พยักหน้า และตอบตกลงเขาโดยไม่ลังเลใดๆ

ฉันทัชอุ้มเธอลงไปข้างล่างอย่างนุ่มนวล และรถเบนท์ลีย์ก็ยังจอดอยู่ตรงนั้น

เมื่ออาคิระเห็นทั้งสองคน ฉันทัชก็บอกให้เขาขับรถ พร้อมอุ้มยู่ยี่เข้าไปนั่งเบาะหลัง

ระหว่างทางดวงตาของอาคิระก็เหลือบมองที่เบาะหลังของรถเป็นครั้งคราว และเขาเห็นได้ชัดเจนว่าสีหน้าของ ฉันทัชนั้นตึงเครียดและโกรธเล็กน้อย แต่เขาอ่อนโยนต่อผู้หญิงในอ้อมแขนของเขามาก