บทที่ 417 ผมจะจีบคุณอีกครั้ง

ยู่ยี่เงียบ เธอเป็นเพียงพนักงานบริษัท ต้องมีผู้ช่วยด้วยหรอ

ฉันทัชพูดอีกครั้งว่า ถ้าเธอยอมให้โก๋มาช่วย เขาจะได้สบายใจตอนเธอทำงาน ไม่อย่างนั้นเขาจะโทรหาผู้บริหารเดี๋ยวนี้

แม้แต่ผู้ชายที่อ่อนโยน เมื่อออกคำสั่งก็ไม่ธรรมดา เธอทำอะไรไม่ได้ นอกจากปล่อยให้โก๋มาช่วย

ตลอดทั้งเช้ายู่ยี่กลายเป็นพนักงานที่ถูกจับตามองมากที่สุดในบริษัท เธอกระหายน้ำโก๋ก็รีบชงกาแฟมาให้ ถ้าเธอต้องการอะไร เขาก็จะแย่งเอามาให้ก่อนเสมอ

พนักงานต่างนินทาเธอว่าเธอทำเป็นใหญ่ ขณะที่ผู้จัดการรู้เรื่องราวภายในจึงได้แต่ยิ้มๆ และเรียกโก๋อย่างเป็นกันเอง

ในตอนบ่ายเธอกำลังจะไปลงภาคสนาม ยู่ยี่ก็พาโก๋ไปด้วย คนที่ดูแลอยู่ตรงนั้นน่าจะเป็นผู้จัดการ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าที่แท้จะเป็นหัสดิน

มีการแจกจ่ายเงินย้ายถิ่นฐานสำหรับผู้อยู่อาศัยบริเวณนี้ และผู้อยู่อาศัยก็เริ่มย้ายถิ่นฐาน ยู่ยี่จึงให้คนที่รับผิดชอบทำการตรวจวัด และบันทึกข้อมูล

หัสดินสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มไม่ได้ติดกระดุมทุกเม็ด และเขาก็ดูเลอะเทอะเล็กน้อย

เมื่อสังเกตเห็นบาดแผลที่คอและข้อมือของยู่ยี่ เขาหรี่ตาลูกพีชลง พร้อมยกมือจะสัมผัสบาดแผลที่คอของเธอ แต่มือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของเธอจับข้อมือของเขาสะบัดออกก่อน

“มันมาได้ไง” หัสดินขมวดคิ้ว

“ขโมยโรคจิตเมื่อคืน ใช้มีดตวัดใส่” เธอพูดเบาๆ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย “อย่ารบกวนงานของฉันด้วย”

ที่ไกลๆมีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดกับลูกสาวที่อยู่ข้างๆเธอว่า “นั่นไม่ใช่ยู่ยี่เพื่อนร่วมชั้นของลูกหรอ และนั่นข้างๆกันคือสามีของเธอ พวกเขาหย่ากันแล้วไม่ใช่หรอ ทำไมยังสนิทกัน”

เนเน่กำลังจัดกระเป๋าเดินทางอยู่ เมื่อเธอได้ยินคำพูดของแม่ เธอก็เงยหน้าขึ้นมอง และมันก็ใช่จริงๆ!

เรนนี่เคยช่วยเธอเมื่อเธออยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด ระหว่างยู่ยี่และเรนนี่ เนเน่ชอบเรนนี่

เธอยื่นกระเป๋าเดินทางให้แม่ แล้วแอบตามทั้งสองคนไป

ดวงตาของหัสดินขยับเล็กน้อยแฝงไปด้วยความเย็นชา ยู่ยี่กำลังพยายามทำในสิ่งที่เธอทำได้ ไม่ได้ฝืน เมื่อเห็นว่าไม่เหมาะสม เธอก็หยุดดำเนินการ

โปรเจกต์นี้คือการสร้างห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ เลยต้องคุยกันถึงรูปแบบ วัสดุ และรูปทรงอย่างละเอียด เลยไปร้านกาแฟที่ใกล้ที่สุด

“ขอห้องส่วนตัว” หัสดินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสูทของเขาแล้วพูดกับพนักงานเสิร์ฟ

“ไม่ต้อง แค่นั่งข้างนอกก็พอ” ยู่ยี่ปฏิเสธ

เธอได้รับบาดเจ็บที่ข้อมือและคอด้วย ถ้าหัสดินมายุ่มย่ามกับเธอ เธอสู้ไม่ได้แน่นอน

เธอเพียงแค่พูดเผื่อ ไม่ได้หมายความว่าหัสดินจะยุ่มย่ามกับเธอจริงๆ เขายังเป็นมีเกียรติ แถมยังมีเรนนี่อยู่เคียงข้าง ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมายุ่งกับเธอ!

หัสดินยังคงต้องการที่จะปฏิเสธ แต่ยู่ยี่ได้ก้าวไปข้างหน้า และนั่งลงที่ที่นั่งริมหน้าต่างแล้ว เขาจึงได้แต่ขมวดคิ้วอย่างทำอะไรไม่ได้

เธอทำตัวอย่างเป็นทางการ และหลังจากเขาอ่านข้อกำหนดแล้ว จึงพูดออกความคิดเห็นทีละข้อ

“คุณเปลี่ยนไปเยอะมาก” จู่ๆหัสดินก็พูดขึ้น

ยู่ยี่ไม่สนใจเขา และยังคงเรื่องถึงงานต่อไป

“ก่อนหน้านี้ห้องที่ขโมยเคยขึ้นมาก่อน คุณจะไม่กล้าอยู่ในห้องนั้นคนเดียวเลย” เขาพูดอีกครั้ง

ยู่ยี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และจดความต้องการของเขาลงสมุดบันทึก ตามคำพูดของเขา

หัสดินขมวดคิ้วสูงขึ้น ยกมือขึ้น และหยิบสมุดบันทึกจากมือเธอมา

ในที่สุดยู่ยี่ก็เริ่มหงุดหงิด เธอโยนปากกาในมือลงบนโต๊ะ และพูด “คุณต้องการอะไร”

“ไม่กี่วันก่อน ผมบอกว่าผมจะจีบคุณใหม่ ประโยคนี้ไม่ใช่คำโกหก หรือพูดลอยๆ แต่เป็นคำพูดที่จริงที่สุด สำหรับเรนนี่ ผมตัดสินใจจะเลิกกับเธอ แต่ตอนนี้ร่างกายเธออ่อนแอ ไม่อยากให้กระทบกระเทือน...”

เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นมานวดหว่างคิ้ว และพูดอย่างเบื่อหน่าย “เกี่ยวอะไรกับฉัน”

แน่นอนว่าเนเน่ซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหลังทั้งสองคนได้ยินชัดมาก เธอหันหลังให้ทั้งสองคน และคำพูดเมื่อสักครู่ก็ถูกบันทึกไว้ในโทรศัพท์มือถือของเธอแล้ว

ตั้งแต่วินาทีแรกที่ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านกาแฟและนั่งลง เธอก็เปิดโทรศัพท์อัดเสียงแล้ว

เนเน่รู้สึกว่าเสียงบันทึกนี้ควรส่งให้เรนนี่ในฐานะเพื่อนที่สนิท เธอไม่ต้องการให้เรนนี่เจ็บปวด

เมื่อได้ยินเนื้อหาของบทสนทนานี้ เนเน่ก็รู้สึกเศร้าและหนาวเหน็บแทนเรนนี่

“คนที่ผมจะจีบใหม่คือคุณ ดังนั้นผมก็ต้องบอกคุณว่าผมกำลังจะทำอะไร” หัสดินมองเธอ และปิดสมุดบันทึก

ยู่ยี่รู้สึกว่าเธอคิดผิดจริงๆที่ยอมรับโครงการนี้ในตอนแรก และเธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับผู้คนและสิ่งต่างๆในอดีตอีก

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์นี้พัวพันกันเกินไป และส่งผลกระทบต่อการทำงานปกติของเธอ