บทที่ 418 คุณเป็นแฟนไม่ใช่สามี

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนเปลี่ยนเป็นดีขึ้นมาก

แต่ก็นั่นแหละ ที่จริงทุกคนก็หน้าซื่อใจคดทั้งนั้น ใครๆต่างก็ชอบฟังคำเยินยอและคำชม คำพูดที่น่าเกลียดแต่จริงใจ น้อยคนนักที่จะชอบฟัง แม้แต่เพื่อนสนิทก็ไม่มีข้อยกเว้น

เนเน่ยิ้มเยาะเย้ย หยิบโทรศัพท์และจากไปโดยไม่พูดอะไร

เกินเหตุหรอ เธอไม่คิดว่าอย่างนั้นนะ เธอได้ทำในสิ่งที่เธอควรทำในฐานะเพื่อนแล้ว ไม่ว่ายังไง เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องของเรนนี่

บางทีโลกอาจเปลี่ยนเป็นแบบนี้ไปแล้วก็ได้

เรนนี่ดื่มน้ำสองแก้วติดต่อกัน แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับลึกขึ้นเรื่อยๆ ไม่อ่อนโยนเหมือนปกติ ที่แฝงไปด้วยความสดใส

ให้เธอปล่อยมือ นั่นเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้เธอไม่มีลูกแล้ว แล้วจะปล่อยเขาไปได้ยังไง

ก่อนหน้านี้เธอบอกแล้ว ระหว่างผู้หญิง นอกจากความรู้สึกแล้ว ยังมีการวางแผน ยิ่งนานขึ้น การวางแผนก็ยิ่งมีความสำคัญเหนือความรู้สึก

ตอนนี้มันเหมือนกับว่าทุกอย่างกลับมาที่จุดเดิมอีกครั้ง ไหนว่าหัสดินมีความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งสำหรับเธอไง

เธอจะใช้ความรู้สึกผิดนี้ให้เกิดประโยชน์ แต่เสียงบันทึกนั้นยังทำให้เธอเสียใจ

หลังเสียลูก และอยู่เคียงข้างกันมานาน จู่ๆเขาก็จะกลับไปหาภรรยาเก่า บอกว่าไม่เอาเธอก็จะไม่เอา ง่ายๆแบบนั้นเลยหรือไง

เธอไม่ใช่ดอกไม้ข้างทาง อยากได้เมื่อไหร่ก็มา ไม่อยากได้ก็ทิ้ง

ความโกรธผุดขึ้นในหัวใจของเธอ เธอโยนถ้วยในมือลงจากหน้าต่าง ก่อนจะได้ยินเสียงแตก ถ้วยแแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ แต่เธอจะไม่ใช้วิธีรุนแรง เธอจะยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นครั้งแรกที่ เรนนี่ เสียอารมณ์และโกรธมาก!

ทางนี้

ยู่ยี่ไม่สนใจหัสดิน เธอเดินทางกลับไปที่บริษัท โดยยังมีเขาตามกลับไปที่บริษัทอย่างหน้าด้านๆ

เพราะเป็นหัสดิน ผู้จัดการจึงต้อนรับเขาแน่นอน ในช่วงเวลานี้ผู้จัดการได้แต่ยิ้มอยู่บ่อยๆ

ภูษาธรกรุ๊ปมีชื่อเสียงมากในเมืองs โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัสดินซึ่งหล่อเหลามาก เมื่อเขามาที่สำนักงาน จึงเรียกกระแสได้ง่ายๆ

หัสดินขึ้นปกนิตยสารบ่อยครั้ง แต่สาวๆชอบเห็นตัวจริงมากกว่า

ผู้หญิงในสำนักงานต่างตื่นเต้น ยื่นหัวออกไปนอกสำนักงาน มีเพียงยู่ยี่เท่านั้นที่ไม่ฟังสิ่งที่เกิดขึ้นนอกหน้าต่าง เอาแต่อ่านหนังสือนักปราชญ์เท่านั้น

ประตูเปิดออก ผู้จัดการเดินมาเรียกยู่ยี่

ยู่ยี่ทำเหมือนไม่ได้ยิน และนั่งอยู่เงียบๆอย่างนั้น ผู้จัดการเรียกอีกครั้ง ยู่ยี่ ยู่ยี่ รองประธานหัสดินมีคำถามจะถาม

เธอไม่ขยับ ปัญหาอะไร เธอรู้อยู่แก่ใจ ผู้จัดการเดินเข้ามา จากนั้นก็บังคับดึงเธอไปที่สำนักงาน

หัสดินเอนกายลงอย่างเกียจคร้าน เมื่อเห็นเธอถูกดึงเข้ามา จึงกล่าวอย่างสุภาพว่า “นั่งสิ”

ยู่ยี่ทัดผมของเธอไว้ด้านหลังใบหู ปิดประตูสำนักงาน และมองไปที่หัสดินด้วยท่าทางเย็นชา “ทำไมคุณถึงจะจีบฉันอีก”

หัสดินมองเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“พบว่ายังรักฉันอยู่ หรือพบว่าเรนนี่ไม่สามารถทำให้คุณพอใจได้ หรือรู้สึกรังเกียจเรนนี่ หรือรู้สึกว่าฉันสวยขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ถ้าฉันยังหน้าบวม ท้องป่อง ไม่แต่งหน้า ไม่ดูแลตัวเอง คุณคงไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน ใช่มั้ย อีกอย่าง อย่าพูดว่าหลังหย่าแล้ว เพิ่งรู้ตัวว่าอยู่โดยไม่มีคุณไม่ได้ นี่ไม่ใช่ข้ออ้าง เราหย่ากันสองเดือนแล้ว เดือนแรกฉันหางานทุกวันจนเกือบถูกข่มขืน แถมยังต้องทำงานเป็นแม่บ้านช่วงหนึ่ง คุณก็ไม่เห็นบอกว่าจะจีบฉัน แต่ฉันเปลี่ยนไป คุณก็บอกว่าจะกลับมาจีบฉันใหม่ หัสดินคุณชอบอะไร คุณให้ความสำคัญกับอะไร ความรักเจ็ดปียังสู้ความสวยข้ามปีไม่ได้ คุณมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าจะจีบฉันใหม่”

ยู่ยี่พูดทีละคำอย่างตรงจุด “ดังนั้นอย่าทำอะไรที่ไร้ประโยชน์ ใช้ชีวิตอยู่กับเรนนี่ดีๆเถอะ ฉันเป็นหมาบ้า บ้าคลั่งทุกครั้ง เจ้าชายหัสดินอย่างคุณ ฉันไม่อาจเอื้อมหรอก!”

เมื่อพูดจบเธอก็หันหลังเดินออกไป แต่ผู้จัดการขวางประตูไว้ ยู่ยี่จึงพูดอย่างหงุดหงิด “คุณฉันทัชมารับฉันข้างล่าง”

ผู้จัดการครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวถอยหลัง เปิดประตู ยู่ยี่ยังไม่ทันได้เดินออกไป หัสดินก็ดึงข้อมือเธออีกครั้ง ทำให้ไม่สามารถเดินออกไปได้

เธอดิ้นไม่หลุด จึงบอกให้โก๋ลงไปบอกฉันทัช เธอโดนดึงไว้ ออกไปไม่ได้ ให้เขาขึ้นมา เธอจะอยู่รอในห้องทำงาน...

โก๋พยักหน้า ก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว และเขาก็ลงไปถึงชั้นล่างในชั่วพริบตา ผู้จัดการคิดว่าแย่แล้ว ฝั่งไหนก็ใหญ่ด้วยกันทั้งนั้น!

ถ้าฉันทัชขึ้นมา เขาควรทำอย่างไรดี

ผู้จัดการหนักใจมาก แต่คนในออฟฟิศต่างเบิกตากว้าง หูผึ่ง คนช่างนินทาจะทิ้งโอกาสดีๆแบบนี้ไปได้อย่างไร

เมื่อหัสดินได้ยินคำว่าฉันทัช หัวใจของเขาก็หงุดหงิด และโมโหมากขึ้นเรื่อยๆ จนแรงในการรั้งข้อมือของเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

หึหึ ฉันทัช มาถูกเวลาซะจริง...

สีหน้าหล่อเหลาดูชั่วร้าย หัสดินยิ้มอย่างมีความหมาย