บทที่ 419 คุณไม่คู่ควรกับเขา

เธอยังไม่ทันได้สติดี ใบหน้าของหัสดินก็ขยายเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว จนกระทั่งในที่สุดมันก็ขยายเต็มรูม่านตา และเธอก็จูบเขา

ยู่ยี่โกรธและหงุดหงิดมาก แต่มือของเธอก็เจ็บมากจนเธอไม่สามารถออกแรงได้เลย และเธอไม่กล้าที่จะบิดคอเพราะความเจ็บปวดด้วยเช่นกัน

เธอไม่สามารถส่งเสียงได้ ดังนั้นเธอจึงยกมือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของเธอดึงผมของเขาออกอย่างแรง เมื่อเธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันทัชก็วางสายอย่างรวดเร็วแล้วหันกลับมา ก่อนดวงตาของเขาจะดำมืดราวกับพายุกำลังก่อตัว

เขาก้าวขายาวเดินมาอย่างรวดเร็ว และยกหมัดที่ไม่ค่อยได้ใช้ชกหัสดินด้านข้างอย่างแรงสองครั้ง

หัสดินโดยชกอย่างไม่ได้ตั้งตัวจึงเซไปเล็กน้อย และล้มลงบนโต๊ะข้างหลังเขา เลือดสีแดงไหลออกจากมุมปาก แต่รอยยิ้มของเขากลับชั่วร้าย และยั่วยุมากขึ้นเรื่อยๆ

การหายใจของฉันทัชค่อยๆช้าลง และความไม่พอใจและความโกรธก็ปะทุขึ้นบนใบหน้าที่ละเอียดและคมเข้มของเขา

บาดแผลบนข้อมือของยู่ยี่แตกเล็กน้อย และผ้าก๊อซสีขาวถูกย้อมเป็นสีแดง ตอนมาบริษัทเธอจะแต่งหน้าบางเบา ลิปสติกสีชมพูบนริมฝีปากของเธอถูกหัสดินกินไปครึ่งหนึ่ง

ฉันทัชมองหัสดินด้วยสายตาที่แผดเผา และดึงยู่ยี่เข้ามาไว้ในอ้อมกอด

เขาไม่ค่อยแสดงอารมณ์ทางสีหน้า สีหน้าของเขามากสงบนิ่งอยู่เสมอ และมีความสุขุม แต่ตอนนี้สีหน้าของเขาไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด!

เธอพยายามจะเปิดปากพูด แต่ยังไม่ทันได้พูด ฉันทัชก็ยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดลิปสติกอีกครึ่งหนึ่งของเธอลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา

ยู่ยี่จึงเงียบต่อไปไม่ได้พูดอะไรออกมา

ลิปสติกสีชมพูทั้งหมดทุกเช็ดออก แล้วแขนเสื้อเชิ้ตของเขาก็เป็นสีชมพูอย่างเห็นได้ชัด

นิ้วยาวอันอบอุ่นของฉันทัชจับใบหน้าของเธอ และจูบเธอโดยไม่พูดอะไร

เขาจูบนานมาก อย่างละเมียดละไม

ยู่ยี่เงียบและอ่อนน้อมมาก เธอปล่อยให้เขาทำตามใจ เขากำลังโกรธ เธอรู้สึกได้ เพราะเขากัดปากเธอจนรู้สึกเจ็บ

ผู้จัดการก็เคยมีประสบการณ์เรื่องบนเตียง แต่ตอนนี้เขากลับหน้าแดง กระแอมเบาๆ และหันหลังเดินจากไป

หัสดินพยุงร่างของเขาขึ้น สายตามองไปที่ฉากที่คนอื่นมองว่าสวยงาม แต่สำหรับเขา มันเป็นฉากที่ค้านสายตามากที่สุด

เสื้อคลุมสีแดงเข้มถูกถอดออกและโยนไปด้านข้าง หัสดินเหมือนราชสีห์ที่ถูกทำให้โกรธ จึงยกกำปั้นขึ้นมาอย่างสั่นๆ

ฉันทัชกลัวยู่ยี่จะโดนลูกหลง จึงดันเธอออกให้อยู่ห่างจากเขตอันตราย

ผู้จัดการถูมือไปมา ขณะที่ชายทั้งสองคนยังคงต่อสู้กัน และพูดว่า “ยู่ยี่ เธอช่วยห้ามหน่อยได้ไหม”

“ฉันได้รับบาดเจ็บ ไม่มีแรง ผู้จัดการตัวสูงใหญ่ คุณไปห้ามเถอะ” ยู่ยี่พูดอย่างเย็นชา

พร้อมกับแอบเยาะเย้ยในใจ ถ้าเมื่อกี้เขาไม่มากเรื่อง ก็คงไม่เกิดเรื่องมากขนาดนี้

หัสดินที่กำลังโมโหไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันทัช หลังจากผ่านไปหลายรอบ ฉันทัชก็จับข้อมือของหัสดินไว้ได้ มือซ้ายของเขาจึงดึงเนคไทสีน้ำเงินออกจากคอ

มือซ้ายและมือขวาของหัสดินถูกมัดด้วยเน็คไทด์ที่เขาใช้

ดวงตาของหัสดินแดงก่ำราวกับสัตว์ร้าย และให้ผู้จัดการแก้เน็คไทด์ที่มือให้เขา

ผู้จัดการยืนอยู่กับที่ด้วยความลังเล เขามองไปที่ฉันทัชที แล้วมองหัสดินที จากนั้นก็ถูมือไม่กล้าพูดอะไรออกมา

จากนั้นฉันทัชก็โทรออกอีกครั้ง ไม่นานตำรวจก็มาพาตัวหัสดินไป

ตอนที่เขาโทรศัพท์ยู่ยี่ได้ยินอย่างชัดเจน เขาบอกว่ามีคนล่วงละเมิดของผม ให้รีบมาพาตัวเข้าไป

ปลายสายถามว่าล่วงละเมิดยังไง…

เสียงของเขาดุมาก แลดูห้วนเล็กน้อย ไม่ได้ดูนิ่งเหมือนปกติ : ทำไม ต้องบอกรายละเอียดให้คุณรู้หรอ อธิบายสิ สนใจมากหรอ

ตำรวจมาจากสถานีใกล้ๆ พวกเขาจับหัสดินที่กำลังโมโหถึงขีดสุดไป และนำตัวผู้จัดการไปด้วย

ทั้งสองคนออกมาจากบริษัท เข้าไปนั่งในรถ จากนั้นฉันทัชก็ใส่เข็มขัดนิรภัยให้เธอโดยไม่พูดอะไร

เพื่อทำให้บรรยากาศดีขึ้น ยู่ยี่จึงพูด “ที่จริงคุณก็ทะเลาะวิวาทเป็นด้วย”

“ครั้งสุดท้ายที่มีเรื่องก็เมื่อสิบปีก่อน….” ฉันทัชสตาร์ทรถ หักพวงมาลัยไปทางซ้าย อารมณ์ของเขายังคงขุ่นมัวอยู่

หลายปีมานี้ ไม่ว่าจะเป็นคำพูด พฤติกรรม หรือวิธีการทำสิ่งต่างๆก็เริ่มเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แม้แต่การโกรธก็นับครั้งได้

แต่วันนี้เขากลับใจร้อนมาก หุนหันพลันแล่น สามสิบสี่ปี อายุปูนนี้แล้ว ไม่ใช่วัยที่จะชกต่ออีกต่อไป

ยู่ยี่พูดด้วยหัวใจที่เต้นแรง “เหตุการณ์เมื่อกี้เป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างนี้”

ฉันทัชหลับตา และพูดด้วยอารมณ์ที่เริ่มร้อนขึ้น “ดังนั้นคุณต้องรักษาระยะห่างกับเขา ไม่ต้องเจอหน้ากันดีที่สุด”

“เพราะเลิกงานวันนี้ฉันจึงต้องเจอกับเขา ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่มาเจอเขาหรอกค่ะ” ยู่ยี่พูด

“หันหน้ามา”

เขาปิดริมฝีปากของเธอไม่ให้พูดต่อ ตอนนั้นคนที่ให้เธอรับหน้าที่ดูแลโครงการนี้ เพราะเป็นเขาเองที่แนะนำ เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่สามารถปฏิเสธคำพูดนี้ของเธอได้

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญ เขาหวังว่าเธอจะมีงานของตัวเอง มีการเปลี่ยนแปลง เขาจึงให้คำแนะนำที่ดีและสมเหตุสมผลที่สุดให้แก่เธอ