บทที่ 420 ถึงกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว

ทุกอย่างดำเนินมาจนถึงจุดที่เธอยืนอยู่ในตอนนี้ เธอจะใจร้อนไม่ได้ เธอต้องก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

ถ้าหัสดินวางแผนกับเธอ และจะบังคับเอาเธอมา เธอก็จะไม่ยอมนิ่งเฉยอีกต่อไป

ตอนนี้เธอไม่สามารถทำลายภาพพจน์ที่เธอรักษามาหลายปีให้หายไปในพริบตาได้ ซึ่งมันไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก

พรุ่งนี้เธอวางแผนจะพบกับพี่สาวของหัสดิน ส่วนการสะกดรอยตามหัสดิน เธอว่าเธอก็จำเป็นต้องทำเหมือนกัน

ดวงตาของเธอขยับเล็กน้อย กดโทรศัพท์โทรหาหัสดิน พร้อมทั้งบีบลูกกระเดือกให้สิ่งเปลี่ยนเล็กน้อย “สามี อยู่ไหนคะ”

ภายในสาย เธอได้ยินเสียงเงียบจากบริเวณโดยรอบ เงียบมาก ได้ยินเสียงลมบ้าง เหมือนกำลังขับรถอยู่

หัสดินขมวดคิ้ว “คุณคือใคร”

เรนนี่บอกว่าโทรผิดแล้ววางสายไป จากนั้นก็ทิ้งซิมที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวไป

วิธีนี้สามารถใช้ได้หนึ่งครั้งเท่านั้น แถมยังไม่คุ้มเอาเสียเลย มันสามารถรู้ได้แค่ในช่วงสองวินาทีเท่านั้นว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ในเวลานั้น ซึ่งไม่สามารถนำไปใช้ได้

ร่องรอยของเขาเธอต้องระมัดระวัง จับมันอย่างละเอียด จะทิ้งร่องรอยไม่ได้

พฤติกรรมของหัสดินดูเย่อหยิ่ง ไม่ยับยั้งชั่งใจ ปล่อยปะละเลย แต่ในใจของเขาละเอียดและระมัดระวังมาก

การสะกดรอยตามเขา ต้องหาไม่เขารู้เด็ดขาด!

สิ่งที่ผู้ชายเกลียดที่สุดก็คือการที่ผู้หญิงแอบสะกดรอยตาม และแม้แต่หัสดินก็ไม่ยกเว้น แถมยังสามารถพูดได้ว่าเขารู้สึกไม่พอใจยิ่งกว่าผู้ชายคนอื่นซะอีก

เรนนี่คิดเยอะมาก ความคิดเยอะมาก ปกติเธอเป็นผู้หญิงที่คิดเรื่องทุกอย่างออกเสมอ

อีกด้านหนึ่ง

ยู่ยี่ไม่ได้อาบน้ำ อาการเจ็บที่คอและข้อมือของเธอทำให้เธอขยับได้ไม่สะดวก จึงไม่สามารถอาบน้ำได้ ได้แต่นั่งบนเก้าอี้ทำงานแล้วรีบทำงาน

เกี่ยวกับเรื่องที่เธอได้รับโครงการนี้มา ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ เธอไม่สามารถปิดปากทุกคนได้ อย่างเดียวที่เธอทำได้คือทำงานออกมาให้ดี ทำให้คนอื่นไม่สามารถว่าร้ายเธอได้

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความ เป็นข้อความที่ส่งมาจากฉันทัช

…. ผมรอคุณอยู่ มาที่ห้องผมสิ

คำพูดนั้นกระชับและมีความหมาย ปกติเขาจะส่งข้อความมาสั้นๆง่ายๆเสมอ

เธอวางปากกาในมือลง ยืนขึ้น และใส่ชุดนอนในหน้าหนาว รัดกุมมาก ขนาดคอยังไม่ถูกคนออกมาจากเสื้อ

เธอคิดว่าเธอใส่แบบนี้ดูเรียบร้อยมาก แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยน

อาคิระไม่ได้หลับ เขายังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น ห้องนอนของเอกกับห้องนอนของฉันทัชอยู่ติดห้องนั่งเล่น

เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นไป เมื่อได้ยินเสียงอาคิระจึงหันไปมอง สองมือยกกอดอก ขมวดคิ้วมองเธอ

ยู่ยี่ไม่สนใจสายตานั้นของเขา เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปยืนอยู่หน้าประตูห้องฉันทัช

ซึ่งมันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากห้องนั่งเล่น ดังนั้นเสียงหัวเราะเยาะของอาคิระจึงเข้ามาในหูเธออย่างชัดเจน

จะพูดด้วยดีก็ได้ หรือจะพูดไม่ดีไปเลยก็ได้ แต่สิ่งที่เธอไม่ชอบที่สุดก็คือการหน้าไหว้หลังหลอก ทำให้คนอื่นรู้สึกรังเกียจ

ตอนแรกเธอไม่คิดจะคุยกับอาคิระ แต่เพราะอารมณ์มนุษย์ป้าของเธอปะทุขึ้น เธอจึงรู้สึกร้อนรุ่มในใจ

เธอขยับขาที่ยืนนิ่งอยู่หันกลับไปมองอาคิระ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันจะเข้าไปในห้องของเขา มีอะไรไหม”

สีหน้าของอาคิระเปลี่ยนไป แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขายักไหล่อย่างเกียจคร้าน “ไม่ได้ว่าอะไร”

“งั้นก็ดี ถ้ามีอะไรก็บอกฉันได้เลย หรือบอกเขาก็ได้ พวกเราชอบคุณพูดตรงๆ ไม่ใช่ผู้ชายตัวโตที่เอาแต่ทำตัวหน้าไหว้หลังหลอก” ยู่ยี่พูดอย่างมีความหมาย

สีหน้าของอาคิระเปลี่ยนเป็นแย่ขึ้น เขาไม่พูดอะไรอีก คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้ก็จะปากเก่งเหมือนกัน