บทที่ 449 ไม่ใช่ว่าชอบฟังฉันพูดความจริงเหรอ

หัสดินหัวเราะเสียงดังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย "คุณคิดว่าผมไม่สามารถหาผู้หญิงคนอื่นนอกจากคุณได้เหรอ"

ยู่ยี่จิบน้ำอุ่นและให้คำแนะนำที่เป็นมิตรแก่เขา "ฉันเชื่อว่าด้านนอกมีคนที่พร้อมเป็นอยู่ในตอนนี้"

“ยู่ยี่!” หัสดินทนไม่ไหว เขาคำรามด้วยความโกรธ

“เธอไม่เคยเป็นคนหน้าด้าน แต่คราวนี้เป็นข้อยกเว้น มาฝึกฝนร่างกายกัน ไม่จำเป็นต้องโกรธ ฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นฉันไปก่อนนะ”

ท้ายที่สุด หัสดินเป็นคนป่วย การขยับมือและเท้าของเขาไม่ง่ายนัก เมื่อเขาจะไล่ตาม ยู่ยี่ก็ได้หายตัวไปนานแล้ว

หัสดิน คุกเข่าอยู่บนพื้น เขาเดินโซเซไปอยู่ใต้เท้า เขาเป็นเหมือนสัตว์ร้ายบาดเจ็บ หลายคนเดินเข้ามา และรีบช่วยเขาขึ้นบนเตียงอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของชฎารัตน์นั้นเป็นกังวลเกี่ยวกับลูกชายของเธอ ส่วนซาฮาร่าโกรธยู่ยี่ และใบหน้าของเรนนี่นั้นมีแววกังวล แต่หัวใจของเธอกลับมีความสุขจริงๆ

นอกจากนี้ชฎารัตน์ยังรู้อย่างชัดเจนในใจของเธอในเวลานี้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหัสดินและยู่ยี่นั้นเป็นไปไม่ได้!

ผลลัพธ์ดังกล่าวเป็นผลที่เรนนี่ต้องการ และยังเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับเธอด้วย

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอต้องปรากฏตัวข้างหัสดินบ่อยๆ

ด้วยการควบคุมที่เหมาะสมและชัยชนะที่น่าประหลาดใจนี้ เรนนี่เชื่อมั่นว่าอีกไม่นาน โลกนี้จะเป็นโลกของเธอ

...

ช่วงนี้ ยู่ยี่เหนื่อยมากและไม่ได้พักผ่อนเลย เธอเดินตรงกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ ทำไข่ตุ๋น และเปิดโทรทัศน์

ระหว่างกินข้าว เธอดูโทรทัศน์ไปด้วย และตอนนี้กำลังรายงานข่าว

แต่มันฟังไปฟังมาก็เกิดรู้สึกว่ามันทะแม่งนิดหน่อย สายตาเธอตกอยู่ที่โทรทัศน์ จ้องไปที่หน้าจอ

ในโทรทัศน์กำลังรายงานเกี่ยวกับเรื่องโปรเจกต์ จากนั้นไม่นาน โปรเจ็กต์ที่เธอรับผิดชอบก็ปรากฏขึ้นโดยไม่คาดคิด โปรเจกต์นี้ยังไม่แล้วเสร็จ แต่ฐานรากได้ทรุดตัวลงและผนังก็ร้าวเล็กน้อย

ยู่ยี่เป็นเหมือนคนโง่งม จนกระทั่งหลังจากข่าวจบลง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีและโทรหาผู้จัดการ

ผู้จัดการยุ่งมาก เขาบอกแค่ว่า อย่าออกไปไหนสักพัก แล้ววางสาย

อย่างไรก็ตามยู่ยี่ไม่ชอบฟังสิ่งที่ผู้จัดการพูด เขาไม่อธิบาย และไม่มีวิธีจัดการกับเหตุการณ์นั้น แค่ทิ้งคำพูดไว้สักประโยคเท่านั้น!

เธอเป็นผู้รับผิดชอบโปรเจกต์ แต่ถูกให้มาทำเพียงชั่วคราว หลังจากคำนวณอย่างถี่ถ้วนแล้ว เธอเป็นผู้รับผิดชอบโปรเจกต์ได้เพียงเดือนเดียว เธอไม่ใช่ผู้กระทำผิด ทำไมเธอต้องฟังคำพูดของเขา รออยู่บ้านโดยไม่ต้องออกไปไหน?

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วยู่ยี่ก็เปิดประตูอพาร์ตเมนต์ หยุดเรียกรถแท็กซี่ และมุ่งหน้าไปที่บริษัท

ในอีกด้านหนึ่ง

เมืองบีเจ

ฉันทัชสวมเสื้อสเวตเตอร์ถักคอวีสีเทา และมีโทรศัพท์มือถืออยู่บนโต๊ะกาแฟหินอ่อน

สีหน้าของเขาดูอ่อนโยน ดวงตาของเขาค่อย ๆ หรี่ลง จ้องไปที่โทรศัพท์ ใช้มือขวาถูคางของเขา เขาไม่รู้ว่าตัวเขาคิดอะไรอยู่ แต่เขาแสดงเสน่ห์ของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ออกมาอย่างเฉียบขาดและเต็มตา

“รอรับสาย?” ฉัตรบรรณเดินเข้ามาและมองมาที่เขา คิ้วแคบลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางของ ฉันทัชยู่ขึ้นเล็กน้อย และพยักหน้า ระหว่างการโทรคุยกันเมื่อคืนนี้ เธอบอกว่าเธอจะโทรหาเขาในเช้าวันนี้

...

ฉัตรบรรณส่ายศีรษะ เปิดทีวี เขาจะดูข่าวทุกวัน นี่เป็นนิสัยที่เขาพัฒนามาหลายปี

ทันทีหลังจากนั้น ข่าวหนึ่งก็ออกอากาศทางทีวี และทันใดนั้น ใบหน้าที่ไม่พอใจตามปกติของฉันทัชเปลี่ยนไป และคิ้วของเขาขมวดคิ้ว

วินาทีถัดมา ร่างเรียวก็ยืนขึ้น เหยียดแขนยาวออกไป และหยิบเสื้อคลุมสีดำที่ราวแขวนขึ้นมาโดย แล้วเดินออกไปอย่างเร่งรีบจนแทบก้าวกระโดด…

เมืองS

ในอสังหาริมทรัพย์ที่พัฒนาใหม่ ก่อนสร้างบ้านเสร็จ ฐานรากทรุดตัว ผนังร้าวเล็กน้อย คนงานเสียชีวิต ข่าวประเภทนี้เรียกได้ว่าเป็นข่าวใหญ่เลยทีเดียว

หน้าบริษัทเต็มไปด้วยนักข่าวและเกือบจะถูกปิดกั้น เมื่อยู่ยี่ปรากฏตัว นักข่าวก็รีบเข้ามาล้อมเธอ

ไม่ว่าเธอจะเป็นผู้รับผิดชอบโปรเจกต์ตั้งแต่ต้นหรือเข้ามารับช่วงต่อในภายหลัง เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเธอเป็นผู้รับผิดชอบโปรเจกต์นี้

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปิดกั้นกันแยกถนนออกจากกัน ดังนั้นยู่ยี่จึงสามารถเข้าไปในบริษัทได้ เธอเพียงก้าวเข้าไปในบริษัทด้วยเท้าของเธอ และมีรถตำรวจหลายคันจอดอยู่นอกบริษัท

ตำรวจก็เข้ามาด้วย เหตุการณ์มันใหญ่เกินไปและเป็นข่าวไปแล้ว

ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์นี้จะถูกพรากไป จากผู้บริหารระดับสูงไปจนถึงผู้ใต้บังคับบัญชา เพื่อนคนหนึ่งตบแขนของเซินหยาเบาๆ และกล่าวว่าเหตุใดเธอจึงมาที่บริษัทในเวลานี้!

ยู่ยี่ ส่ายหัว เธอเป็นผู้รับผิดชอบโปรเจกต์ แม้ว่าเธอจะไม่มา ตำรวจก็จะไปหาเธออยู่ดี

กลุ่มถูกนำออกจากบริษัทยู่ยี่เงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจ จากมุมสายตาของเธอ และเห็นรถเบนท์ลีย์สีเงิน

เขาไม่เคยบอกว่าเขาจะกลับมาวันนี้ เธอตกใจมาก รู้สึกว่าเธอมีอาการประสาทหลอน

อย่างไรก็ตามในวินาทีต่อมา ประตูกระจกหมุนเปิดออก และฉันทัชก็เดินเข้ามา เขาสวมเสื้อคลุมสีดำโดยที่ปลอกคอขนสัตว์ยังคงกระพือปีกอยู่