บทที่ 453 สัญญากับฉัน รีบแต่งกับฉัน

ที่ที่คุณหมอไอแซ็คกับคุณพ่ออติวิชญ์ไปคือหอชาวัง ถึงแม้ทั้งสองคนจะรู้จักกันมาหลายปี แต่ก็คุยกันน้อย และไม่เคยเปิดใจ ถึงยังไงก็ไม่ใช่คนในสายเดียวกัน

พนักงานเสิร์ฟชงชา คุณหมอไอแซ็คเอ่ยปากถามคุณพ่ออติวิชญ์ อาการป่วยของคุณชายหัสดินแน่ใจว่าไม่ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลอื่นๆในเมืองsเหรอ?

คุณพ่ออติวิชญ์ดื่มน้ำชา สีหน้าดูเศร้าสร้อย: “โรงพยาบาลที่คุณหมอไอแซ็คทำงานอยู่ก็คือโรงพยาบาลระดับเยี่ยมที่สุดของเมืองsแล้ว และฝีมือของคุณหมอไอแซ็คก็ไม่ต้องสงสัย เคยได้รับการยกย่องในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร เขายังเป็นศาสตราจารย์ด้านการแพทย์ระดับพิเศษในเมืองsอีกด้วย ถ้าหากแม้แต่คุณหมอไอแซ็คยังรักษาไม่ได้ แล้วยังจะมีใครอีก? ”

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้ เหนือฟ้ายังมีฟ้าเหนือคนยังมีคน ช่วงนี้ที่เมืองsจะมีทีมแพทย์เข้ามา เป็นทีมแพทย์ชั้นนำจากสหรัฐอเมริกา ถึงตอนนั้นจะบอกเรื่องสถานการณ์ของคุณชายหัสดินให้พวกเขาฟัง” คุณหมอไอแซ็คพูดพลางยิ้ม

ที่จริงแล้ว ประโยคนี้พูดออกมาไม่ใช่ง่ายๆ ในคำพูดมีการลองเชิงซ่อนอยู่ในนั้น

“เรื่องเกี่ยวกับการแพทย์ฉันไม่ค่อยรู้อะไรเลย หัสดินพูดได้ว่านายก็เห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต เรื่องคงต้องรบกวนแรงรบกวนเวลานายแล้ว”

“นั่นมันปกติ อย่างที่ประธานหัสดินพูดไว้ คุณชายหัสดินฉันเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต สำหรับเขาแล้ว ฉันจะใช้ความคิดทั้งหมดที่มี......”

……

เรื่องของโครงการดำเนินไปอย่างเรียบร้อย แต่ในขณะที่ขุดคุ้ยก็ยิ่งลึกขึ้น แต่ก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องของยู่ยี่

เมื่อวันถัดมา ยู่ยี่ก็เริ่มกลับมาทำงานปกติ เธอไม่ได้มีส่วนร่วมในโครงการนั้นอีกต่อไป

ได้ยินว่า ผู้จัดการใช้แค่การข่มขู่เล็กน้อยเท่านั้น จากนั้นก็กลัวเรนบีและพูดอะไรบางอย่างออกมา

สิ่งที่ด้านในพูด แน่นอนว่าด้านนอกไม่รู้ แต่มีข่าวลือบางอย่าง ตามมา ผู้จัดการก็ถูกพาตัวไปอีกครั้ง

เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วบริษัทแล้ว นอกจากเรนบีและผู้จัดการ ยังพ่วงพวกระดับสูงไม่กี่คนมาด้วย

ส่วนที่จะคุยอะไร พูดอะไร นั่นก็ไม่มีใครรู้ได้ แต่ขณะเดียวกันก็ยังกระทบพวกบริษัทระดับสูงหลายที่ เป็นครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้

ยู่ยี่พูดถึงเรื่องงาน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เรื่องโครงการนั้น นำพาผลกระทบใหญ่หลวงมา บริษัทเพิ่งได้รับการจัดระเบียบใหม่

เธอวางแผนจะหางานใหม่ เป็นแบบนี้ต่อไป คงจะไม่ได้

เมื่อได้ยินว่าเธอจะหางานใหม่ คิ้วของฉันทัชก็เลิกขึ้น ถึงแม้ไม่ได้พูด แต่ท่าทีของเขานั้นแสดงออกชัดเจน เขาไม่พอใจเรื่องที่เธอหางาน

แต่ยู่ยี่ต้องการเลี้ยงตัวเอง จะไม่หางาน ได้ยังไง?

ที่บริษัทตอนกลางวัน ขณะที่กำลังเตรียมตัวไปกินมื้อเที่ยง ฉันทัชก็โทรมา จะรับเธอไปกินมื้อค่ำ

ดวงตาของฉันทัชมองไปที่เธอ อะไรก็ไม่ได้ถาม

วางสาย แต่ก็มีสายโทรเข้าอีกครั้ง จึงตัดสาย จากนั้นก็มีสายเข้ามาอีก

ยู่ยี่ไม่คิดที่จะรับสาย จึงเตรียมตัวที่จะปิดเครื่อง ตัดปัญหาไป

ขณะที่กำลังจะทำแบบนั้น ก็ได้รับข้อความใหม่หนึ่งข้อความ คนที่ส่งข้อความคือหัสดิน

—— ตอนนี้อยู่ที่ไหน? เดี๋ยวฉันไปรับ แล้วไปกินข้าวเที่ยงกัน

มุมปากเผยรอยยิ้มดูถูก เย็นชา ยู่ยี่ลบข้อความนั้น

“ถ้าหากมีสายที่ไม่อยากรับมากเกินไป ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดและรำคาญ ฉันแนะนำให้เธอบล็อกเขาทิ้ง......” ปากบางของฉันทัชฉีกยิ้ม สีหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยน พลางแนะนำเธอ

ยู่ยี่ถูกล้อและอดหัวเราะไม่ได้ หรี่ตา พลางจ้องเขา: “ใครโทรมา นายรู้มั้ย......”

ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย ฉันทัชจับมือเธอไว้ในฝ่ามือของเขา จูบ และพูดด้วยแหบทุ้มๆ: “ฉันเห็นอย่างไม่ได้ตั้งใจ......”

“เบอร์ของเขาฉันไม่ได้บันทึกไว้ แต่นายกลับจำได้” ยู่ยี่เลิกคิ้วเล็กน้อย พลางยิ้มเยาะ

“อืม ความจำของฉันดี......” ลักษณะใบหน้าของเขาแตกต่างออกไป ใบหน้าที่มีมิติไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ยังคงนิ่งและอ่อนโยน ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย

รอยยิ้มที่มุมปากของยู่ยี่ก็เป็นประกายขึ้นทันที พยักหน้า แสดงว่าชอบใจ: “อืม ความจำนายก็ดีนะ”

“ที่จริงแล้ว ฉันสนใจเขาเล็กน้อย เพราะว่าเธอ......” จากนั้น เขาก็พูดต่อ: “แต่ว่า ฉันชอบวิธีที่เธอพูดกับฉันมาก นี่แสดงว่า ในใจของเธอ นั่นได้วางเขาลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว ฉันรู้สึกดี และมีความสุขมาก”

ฉันทัชพูดอย่างตรงไปตรงมา กลับทำให้ยู่ยี่หน้าแดงเล็กน้อย ใจก็เต้นรัวขึ้น

บางครั้ง เขาไม่ได้พูดคำหวาน แต่พูดอย่างปกติธรรมดา แต่ก็ทำให้คนอื่นใจเต้นเร็วอย่างบอกไม่ถูก

“ทำไมไม่พูดอะไรแล้วล่ะ? ” เขาเอ่ยปาก เขามองเธออย่างสงสัย

ยู่ยี่หลบสายตาแบบนั้น และเปลี่ยนประเด็นพูด: “ฉันหิวแล้ว”

“ฉันกำลังจะพาเธอไปกินมื้อเที่ยง......” รอยยิ้มของเขาเข้มขึ้น ประกอบด้วยความอบอุ่นที่ไม่สามารถบรรยายได้

มื้อเที่ยงกินไก่ ฉันทัชสั่งล้วนแต่เป็นอาหารรสชาติอ่อนๆ

ไก่ตุ๋นโสม ผักสามชนิด ซดแล้วรู้สึกเบาแต่รสชาติเข้มข้น ในปากยังคงกลิ่นหอม เนื้อไก่นุ่มๆ

ช่วงระยะนี้ยู่ยี่ชอบกินอาหารรสชาติอ่อนๆจริงๆ มื้อเที่ยงเลยกินไปไม่น้อย