บทที่ 454 ผ่านตรุษจีนด้วยกันนะ

ยู่ยี่ไม่ชอบการบีบบังคับ โดยเฉพาะการบีบบังคับจากหัสดิน เธอรังเกียจ จึงดัน และดิ้นรน

วินาทีต่อมา ฝ่ามือใหญ่ของหัสดินก็ตกลงไปกระทบที่ท้องของเธอ แรงหนักๆพลางบีบ ฝ่ามือผู้ชายกว้าง มีแรง และแข็ง แถมตอนนี้ยังเดือดดาลอีกด้วย แน่นอนว่าประมาทไม่ได้

ยู่ยี่รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ตรงท้องอย่างชัดเจน แล้วอาการปวดท้องก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอกัดฟัน: “หัสดิน นายตกต่ำขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เพียงเพื่อแค่ต้องการแต่งงานกับฉันเหรอ? เห็นนายแบบนี้ คงจะไม่มีผู้หญิงคนไหนยินดีแต่งกับนาย!”

“ไม่มีผู้หญิงอยากแต่งกับฉัน? เหอะๆๆ......” เสียงของหัสดินเย็นชา มีความเยือกเย็นอยู่ในนั้น

“ขอฉันแต่งงานยังทำแบบนี้ ดูเหมือนว่านายก็ไม่ได้ดีขนาดนั้นนะ ใช่สิ จะมีผู้หญิงคนไหนแต่งงานกับผู้ชายอย่างนาย? หัสดิน นายถูกกำหนดมาแล้วว่าทั้งชีวิตนี้ไม่มีทางได้แต่งงาน!”

ยู่ยี่กัดฟัน จงใจพูดแหย่เขา: “เอาแบบนี้เป็นไง นายคุกเข่าให้ฉันสิบครั้ง ขอร้องฉันสิบครั้ง ฉันจะเห็นใจให้ทานกับขอทาน แต่งงานกับนาย เป็นไง? ”

คุกเข่าสิบครั้ง อ้อนวอนเธอสิบครั้ง เหมือนกับขอทาน ดวงตาของหัสดินเปลี่ยนเป็นสีแดง

“ขอร้องสิ คุกเข่าสิ ตอนนี้เลย คุกเข่าลงตรงเท้าฉัน เหมือนกับขอทานที่ขอเงิน”

ปากของเธอสวยมากชัดๆ สีชมพูราวดอกไม้ที่เพิ่งบาน ดูอ่อนโยน มีเสน่ห์ แต่ตอนนี้กลับเหมือนปากสีแดงเลือดของปีศาจ กำลังตะโกนใส่เขา

สติปัญญาหายไป ในตาของเขายิ่งแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้น แรงที่มือของหัสดินก็เพิ่มขึ้นไม่หยุด เขาต้องการจะฆ่าเด็กคนนี้ทิ้ง!

ความรู้สึกเจ็บทำให้หน้าของยู่ยี่ซีด หัสดินในตอนนี้ คงไม่ปล่อยมือแน่ๆ!

ร่างกายเอนข้างเล็กน้อย ปลายนิ้วของเธอพยายามจับแจกันบนโต๊ะ ในที่สุดก็จับโดนขอบ จากนั้นก็ค่อยๆเขี่ยมาทางมือตัวเอง

เมื่อกุมอยู่ในมือ จึงสูดหายใจเข้าลึก ยู่ยี่ยกมือขึ้น และทุบลงไปที่ช่วงคอของเขา

เศษแก้วบาดลำคอของเขา จนเลือดไหล อาบไปทั่วเสื้อเชิ้ตสีขาว ร่างกายของหัสดินโอนเอนไปมา จากนั้นก็หมดสติล้มลงพื้น

ยู่ยี่รีบโทรหารถพยาบาล ไม่นาน รถพยาบาลก็มา มีหมอและพยาบาล เข็นหัสดินขึ้นรถไป

ตอนที่ทุบ มือของเธอบังคับแรงไว้อยู่ หลังจากที่หมอตรวจ ก็บอกว่าแค่หมดสติไป ต้องทำแผล เพื่อป้องกันการติดเชื้อ อย่างอื่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สองถึงสามวันจะขยับไม่ได้

ยู่ยี่พยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว จากนั้นฉันก็จ่ายค่ารักษาพยาบาล ครั้งนี้ ระหว่างเธอกับหัสดิน ถือได้ว่าจบกันอย่างสมบูรณ์

เธอเหนื่อยเล็กน้อย หมดเรี่ยวหมดแรง นั่งบนเก้าอี้ที่ระเบียงนอกโรงพยาบาล และโทรหาฉันทัช น้ำเสียงอ่อนโยน มีความอ้อน พลางมองท้องฟ้าตอนกลางคืนจากทางหน้าต่าง: “ฉันทัช ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล เดินไม่ไหว นายมารับฉันหน่อยได้มั้ย......”

“โอเค บอกตำแหน่งของเธอมา แล้วก็ นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ต้องขยับ ฉันจะไปเอารถเดี๋ยวนี้ เธอคุยกับฉันต่อ......”

ฝั่งนั้น ฉันทัชที่กำลังประชุมอยู่ก็ลุกขึ้นนั่งทันที และทิ้งพวกคนระดับสูงไว้ ใส่เสื้อคลุมสีดำที่ข้อพับแขน ขายาวที่มีเสน่ห์ก้าวออกไปด้านนอก ก้าวออกไปก้าวยาวๆ......

เสื้อคลุมยังไม่ทันได้ใส่ มือขวาของฉันทัชถือโทรศัพท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เสียงทุ้มแผ่วเบาดั่งสายลม: “ด้านข้างมีเครื่องทำความร้อนมั้ย ไปที่ออฟฟิศในโรงพยาบาล หรือว่าตรงไหนที่รอบด้านอุ่นๆ ฉันจะรีบไป รอฉันสิบห้านาที ตอนนี้ คุยกับฉันได้ และจะดูทีวีก็ได้ อย่าให้ตัวเองเหงาเกินไป......”

ยู่ยี่ฟังอย่างเงียบๆ ผ่านโทรศัพท์ เธอสามารถได้ยินเสียงรองเท้าหนังกระทบกับหินดังมาจากฝั่งนั้นอย่างชัดเจน ชัดเจนและรีบร้อน

แต่น้ำเสียงของเขา กลับยังคงนิ่งอยู่ ไม่ยุ่งเหยิง แต่ลมหายใจมีความรีบร้อนเล็กน้อย เธอยังคงได้ยิน

เธอ เธอรู้สึกได้ถึงความลนลานของเขา......

ชายที่เป็นผู้ใหญ่แบบนั้นตอนที่ลนลานขึ้นมา จะเป็นยังไง?

โทรศัพท์ของยู่ยี่ร่วงจากข้างหู เธอมองดูทิวทัศน์หิมะที่ตกอยู่ไม่ไกล งดงามมากจริงๆ แต่กลับทำให้คนรู้สึกหนาวเหน็บ

“ยู่ยี่ ได้ยินที่ฉันพูดมั้ย? หายใจออกเป็นครั้งคราว ให้ฉันรู้ว่าเธอยังฟัง......” ฉันทัชพูดด้วยเสียงต่ำและรีบร้อนอีกครั้ง

ทันใดนั้นก็ได้สติ ดึงความคิดที่วิ่งหนีกลับคืนมา ยู่ยี่ยื่นมือ และพูดพลางยิ้ม: “นายอย่ากังวล ฉันไม่เป็นไร แค่เดินนานไปหน่อย เลยเหนื่อยเล็กน้อย ฉันวางสายและ นายมาเถอะ”

เมื่อกี้ หลังจากที่ส่งหัสดินเข้าห้อง ICU ไป ยู่ยี่ก็ไปตรวจ เกี่ยวกับท้องของเธอ

หมอบอกว่าแรงนี้มันมากเกินไปหน่อย จึงส่งผลกระทบต่อครรภ์ แต่โชคดีที่ไม่ได้ร้ายแรง จึงสั่งยา ให้เธอดื่ม

ด้านข้างก็มีออฟฟิศของหมอ ยู่ยี่เดินไป ขอน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว นั่งอยู่ตรงนั้น และดื่มยา

เวลาแค่สิบนาที ฉันทัชก็รีบมาถึงโรงพยาบาล ผมเผ้าจะยุ่งๆหน่อย เพราะวิตกกังวลเกินไป ดังนั้นจึงไม่ได้สวมเสื้อคลุม สวมเพียงแค่เสื้อเชิ้ตบางๆสีน้ำเงินตัวเดียว

เมื่อเห็นเขา ยู่ยี่ก็ขมวดคิ้ว: “รีบใส่เสื้อคลุมเร็ว ใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียว อากาศหนาวแบบนี้ ทำได้ไง? ”

ขายาวที่มีเสน่ห์ของฉันทัชหยุดฝีเท้า และสะบัดเสื้อคลุมสีดำ จนชายเสื้อวาดเป็นเส้นโค้ง และสวมใส่ นัยน์ตาคมจ้องมาที่เธอ

หัวใจพองโต ยู่ยี่รู้สึกแค่ว่าถูกเขาทำให้กังวล การดูแลสายตา นั้นอบอุ่นมากๆ มีความสุขมากๆ: “ไปกันเถอะ”

เมื่อเห็นเธอปลอดภัยดี นัยน์ตาก็นิ่งๆ ราวกับเป็นปกติ คิ้วที่ขมวดของฉันทัชจึงผ่อนคลายลง ฉีกยิ้มมุมปาก เอ่ยปากพูด: “รถจอดอยู่ที่ลานจอดรถ กุญแจอยู่นี่ ไปเปิดเครื่องทำความร้อนไว้ก่อน และรอกันอยู่ที่รถแป๊บนึง......”

“นายจะไปไหน? ” ยู่ยี่ยิงคำถาม

ฉันทัชหรี่ตา และเบิกตา พลางยิ้มอ่อน: “ห้องน้ำ......”

ยู่ยี่เลิกคิ้ว และยิ้มอ่อนที่มุมปาก เอากุญแจรถของเขา เดินไปทางลานจอดรถ

รอให้เธอไปแล้ว ฉันทัชถึงได้เดินไปข้างหน้า แต่แค่เขาไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำ แต่ไปที่ออฟฟิศของหมอ

……

อีกฝั่งนึง

หัสดินยังไม่ฟื้น ที่ลำคอได้รับบาดเจ็บหนักอยู่

ชฎารัตน์กับคุณพ่ออติวิชญ์ ซาฮาร่าต่างก็อยู่กันหมด ส่วนเรื่องที่ทำไมหัสดินถึงได้เป็นแบบนี้นั้น พวกเขาไม่เข้าใจเลย!

แต่เมื่อวาน อาการป่วยของหัสดินดีขึ้นมากแล้ว วันนี้แค่ออกไปข้างนอกรอบนึงเท่านั้น เหตุผลมันคืออะไร!

คุณพ่ออติวิชญ์ย่อมทนไม่ได้ที่ไม่รู้เรื่องลูกชายอันเป็นที่รักของเขา ที่บาดเจ็บแบบนี้ จึงโทรหาร้านกาแฟโดยตรง

ร้านกาแฟคือที่ที่หัสดินไปเพียงที่เดียวในวันนี้

ผู้จัดการร้านกาแฟรับสาย และไม่กล้าที่จะชักช้า ส่งภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องส่วนตัวของร้านกาแฟไปให้

ทั้งสามคนดูคลิปจากกล้องวงจรปิดแล้ว แต่ว่า หลังจากดูจบ ก็เงียบไปตามๆกัน

ถึงแม้ว่ายู่ยี่จะลงมือ แต่ถึงยังไงหัสดินก็เป็นคนลงมือก่อน

เป็นแบบนี้แล้ว ถ้าหากหัสดินสามารถฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัยได้ แบบนั้นพวกเขาก็จะเป็นว่าไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้น ไม่เช่นนั้น......

หัสดินมีความผิด แต่ว่าเป็นลูกชายตนเอง เมื่อเอาลูกชายมาเทียบกับคนอื่น แน่นอนว่าลูกชายต้องสำคัญกว่า

ตอนใกล้พลบค่ำ หัสดินก็ฟื้น ความเจ็บที่คอทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้มาก ทำได้เพียงแค่รักษาท่าทางนั้นไว้

“นายนี่ยิ่งทำยิ่งใช้ได้นี่ ลูกบอกจะไปลองดูอีกครั้ง แม่ก็ตกลง ให้ลูกไปลอง พยายามยื้อไว้เป็นครั้งสุดท้าย แต่ลูกทำยังไง? ” ชฎารัตน์โมโหไม่น้อย

ซาฮาร่าคว้าแขนชฎารัตน์ไว้ ตอนนี้ถึงได้สติ แม้แต่พูดยังพูดไม่ได้ ทำไมต้องมาดุตอนนี้ โทษกันทำให้เสียใจ

“แต่ว่าพูดกลับกัน หลังจากเจอเรื่องนี้แล้ว หัสดินนายก็ควรจะตื่นได้แล้วนะ ถ้าหากเธอมีใจกับนายสักนิด ยังมีความรู้สึก ถึงนายจะทำร้ายเธอ เธอก็คงไม่ใจร้ายลงมือแบบนี้ ถึงกับใช้แจกันทุบหัวนาย โชคดีที่ทุบเบา ถ้าหากทุบแรงอีกหน่อย อาจจะเป็นอัมพาต หรือไม่แม้แต่ชีวิตก็ไม่เหลือแล้ว!” ซาฮาร่าเอ่ยปากพูด

คำพูดพวกนี้ ชฎารัตน์ก็เห็นด้วย เธอก็พูดขึ้น: “โอกาสครั้งสุดท้ายแม่ให้ลูกไปแล้ว ลูกไม่รักษามันให้ดีๆ รอหลังจากลูกหายแล้ว ต้องเดินตามทางที่ตั้งไว้”

ตั้งแต่ต้นจนจบหัสดินไม่ได้พูดอะไร ดวงตารูปทรงพีชขมวดเข้าหากัน จ้องไปที่เพดานของห้องพักผู้ป่วย

มองดูอยู่เป็นเวลานาน ดังนั้นตรงจุดนั้นจึงยิ่งมืดขึ้นเรื่อยๆ มืดขึ้นเรื่อยๆ......

ที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ คำพูดของซาฮาร่าทิ่มแทงใจเขา การโจมตีที่โหดร้ายของยู่ยี่ ขณะเดียวกันก็ทิ่มแทงหัวใจเขาเช่นกัน

ในคฤหาสน์

ยู่ยี่อยากจะไปต้มน้ำแกง ต้มน้ำแกงง่ายๆสักสองชาม ซดน้ำแกงสักหน่อยคงดีขึ้น

จากนั้น เธอจึงขยับ มือใหญ่ของฉันทัชที่อบอุ่นวางลงบนบ่าของเธอ กดให้เธอนั่งลง ให้โก๋เอาน้ำแกงมาส่ง

“ฉันทำได้” เธอเงยหน้า มองเขา

คางที่เซ็กซี่ของฉันทัช น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ออกมา: “ใช่ แต่ว่าวันนี้ ฉันไม่อยากให้เธอทำ บอกฉันมา เธอไปที่โรงพยาบาลทำไม? ”

ยู่ยี่บอกเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบกับเขา อย่างไม่ปิดบังเลยสักนิด

สายตาของเขาดูอันตรายขึ้นมา ยู่ยี่ดึงแขนเสื้อของเสื้อคลุมเขาไว้: “ครั้งนี้จบแล้วจริงๆ ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไร คนที่บาดเจ็บเป็นเขา”

“จากที่เขาทำเธอตรงจุดนี้ ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงจากก้นบึ้งหัวใจฉัน......” เขาเอ่ยปาก