​บทที่​ 468 ทำการพยายามครั้งสุดท้าย

แต่​ฉันทัชกลับไม่ง่วงนอนแล้ว เขานอนตะแคง​ แล้ว​จ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของเธอภายใต้แสงไฟสลัวเงียบๆ

ใบหน้าของเธอสวย และเรียบเนียน เปร่งประกายจากข้างในออกมา ขนตาของเธองอนยาว และ​กำลังสั่นไหวเล็กน้อย มือของเธอที่จับอยู่บนหน้าอกของเขา ยังคงจับไว้แน่นมาก ภายใต้​แสงไฟสีเหลืองอำพัน​ส่องแสงสลัวปกคลุมลงมา ทำให้​รู้สึก​อบอุ่นมาก

ริมฝีปากบางยกยิัมอย่างเซ็กซี่ออกมา ฉันทัชเพียงรู้สึกว่าในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น และสงบสุข​ ทั้งจิตใจและร่างกาย ก็อยู่ในอาการมีความสุข

ความสุข​และ​ความสงบสุขนี้ อยู่ได้ไม่นาน จากนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขึ้น ทำลายความสงบนี้ลง คนที่โทรมาคืออาคิระ

เสียงเรียกเข้าที่ดังทำให้ยู่ยี่ขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจเล็กน้อย เมื่อเห็นแบบนี้ เขาก็เอื้อมแขนยาวออกไปและกดปิดเสียงโทรศัพท์ทีนที

นับตั้งแต่เหตุการณ์นั้น อาคิระก็ไม่ได้ติดต่อเขามานานแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอโกรธมากเพราะเขาเลือกที่จะหย่า

ในเวลานี้มันดึกมากแล้ว ในเวลาแบบนี้ เธอจะโทรมาทำไม?

ฉันทัชขยับนิ้วเล็กน้อย แล้ว​หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ใช้มือซ้ายยกผ้าห่มขึ้น และเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ไม่อยากส่งเสียงดังจนเธอตื่น...

จากนั้น เขาเทน้ำอุ่นมาหนึ่งแก้ว แล้วกดรับสาย

“คุณจะกลับเฮทเคเมื่อไหร่” เสียงของอาคิระดังขึ้นมาตามสาย มันตรงไปตรงมา และสั้นมาก

ฉันทัชถอนหายใจ ก่อนจะ​พูด​ว่า “ตอนนี้ผมคงไม่มีทางที่จะกลับไปเฮทเคได้ชั่วคราว​ และผมจะอยู่ที่เมือง S อีกนาน”

ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้อง ทิ้งเธอไว้ที่นี่ตามลำพัง เขาไม่วางใจ ถึงแม้​จะมีโก๋อยู่ด้วยก็ตาม

“แต่ว่า คุณจะต้อง กลับมาเฮทเคให้เร็วที่สุด ฉันจะรอ” อาคิระพูดอีกครั้ง

“น้ำเสียงของคุณผสมไปด้วยอารมณ์​และ​คำสั่ง ผมไม่ชอบ และคำถามนี้ ผมได้ตอบคุณไปแล้ว...”

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ อาคิระกำลังอารมณ์เสียมาก “แล้วยังไง คุณอยากเห็นเอวาตายก่อน ถึงจะกลับมาเฮทเคได้ ใช่ไหม”

พอพูดถึงเอวา คิ้วของฉันทัชก็ขมวดเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”

“อาการของเธอแย่ลงเรื่อยๆ และเธอปฏิเสธที่จะรับการเคมีบำบัด แค่เดินสองสามก้าวเธอก็ไม่ไหวแล้ว คำพูด​ของ​ฉัน เธอไม่ยอมฟัง ฉันจะรอให้คุณกลับเฮทเค...”

ฉันทัชเปิดปากพูดด้วยเสียงต่ำ “ผมจะโทรหาเธอ แล้วเกลี้ยกล่อมเธอเอง”

“ฉันบอกให้คุณกลับเฮทเค ไม่ได้บอกให้คุณโทรไปเกลี้ยกล่อม​เธอ คุณต้องรีบกลับเฮทเควันพรุ่งนี้​ก่อนบ่ายสอง”

“คุณจะโกรธ​ จะร้อนใจ จะอารมณ์เสียอาละวาด​ต่อหน้าผม ผมเข้าใจ แต่ผมมีวิธีจัดการของตัวเอง...” ฉันทัชพูด

“ฉันทัช บ้าเอ๊ย ในสายตา​ของ​คุณ​ชีวิตของเอวาเป็นอะไร มันไม่มีค่าเลย เทียบกับอะไรไม่ได้เลยหรือไง ตอนนี้เธอป่วยหนัก ฉันอุตส่าห์​บอกคุณ​แบบนี้ แต่คุณ​ยังบอกว่าจะจัดการเอง หึหึ จัดการอะไร จัดการให้เธอรอความตายหรือไง”

เธออารมณ์แบบนี้ ฉันทัชคิดว่าไม่จำเป็นต้องพูดคุยต่อแล้ว ดังนั้นเขาจึงกดวางสายไป

หลังจากนั้น โทรศัพท์ยังคงดังติดต่อ​กัน และคนที่โทรมายังคงเป็นอาคิระ ฉันทัชไม่รับสายเธอกลับไม่ยอม เธอกดโทรมาไม่หยุด

เขาไม่สนใจเธอ แล้วกดปิดเครื่องไป ฉันทัชใช้โทรศัพท์​บ้านกดโทรหาเอวา

สักพัก​ เอวาก็กดรับสาย ดูเหมือนเธอจะหลับอยู่ เสียงขึ้น​จมูก นอกจากนี้ เสียงของเธอก็ยังแหบแห้ง และ​อ่อนแรง​

ฉันทัชถามเธอเกี่ยวกับอาการป่วยของเธอ และยังถามถึงสาเหตุ​ที่​เธอไม่ยอมรับการรักษาและให้เคมีบำบัด เสียงของเขาพูดออกมาอย่างเชื่องช้า ในคืนที่มืดมิด ราวกับเสียงสายน้ำที่ไหลช้าๆ และแผ่วเบา

เอวาบอกว่า เธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องรักษาอีกต่อไป​แล้ว​ โรคนี้ได้หยั่งรากลึกลงไปในร่างกาย​ของ​เธอแล้ว ทำไมจะต้องต่อต้าน​อีก?

รักษา​มากี่ปี ทรมาน และ​เจ็บปวดมาแล้ว​แค่ไหน สุดท้ายแลกมาได้แค่ ร่างกาย​ซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง

ในตอนแรก ยังเต็มไปด้วยความหวัง ความคาดหวัง แล้วมันก็ค่อยๆ เหี่ยวเฉา หดหู่​ ไม่มีความหวังอีกต่อไป

“เพราะไม่มีความหวัง ดังนั้น คุณจึงยอมแพ้อย่างนั้นเหรอ?” ฉันทัชเข้าใจสภาพจิตใจของเธอดี

“ทุกคนเกิดมาก็ต้องตาย แต่มันต่างกันที่เวลา ชีวิตของฉันก็แค่จบลงเร็วกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง ฉันไม่อยากเหนื่อย ไม่อยากได้รับความเจ็บปวดแบบนั้นอีกแล้ว​” เรื่องความเป็นความตาย เอวาด้านชา​กับมันไปแล้ว และปลงตก​แล้ว​ด้วย

“ผมหวังว่าคุณจะยอมเข้ารับการรักษาด้วยเคมีบำบัด ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ก็ตาม พยายามเป็นครั้งสุดท้าย”

เอวายกยิ้ม แต่ไม่อยากพูดอะไรต่อ เธอจึงบอกว่าง่วงและอยากพักผ่อนแล้ว จากนั้นจึงกดวางสายไป

นี่เป็นครั้งแรกที่เอวากดวางสายโทรศัพท์ของฉันทัช

ส่วนอีกด้านหนึ่ง

หลังจากดูหนังจบ และกลับถึงคฤหาสน์ภูษาธร ก็ดึกมากแล้ว หัสดินยังคงจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เอาเหม่อลอย ตอนที่ขับรถ ก็เกือบจะชนท้ายรถคนอื่นเกือบสองครั้ง

ในที่สุดเรนนี่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาไม่เสียดายชีวิตของเขา คนอื่นยังเสียดายชีวิตของตัวเอง ยังอยากมีชีวิตต่อไป!

เธอให้หัสดินลงจากรถ เธอจะขับรถเอง จนในที่สุดก็กลับมาถึงคฤหาสน์ภูษาธรโดยไม่เกิดอุบัติเหตุ​ใด ๆ พอถึงห้องนอน เรนนี่ก็เอ่ยปากพูด “เธอมีอิทธิพลต่อคุณมากเลยหรือไง อยู่​ต่อหน้าภรรยา คุณ​ยังคิดถึงผู้หญิงคนอื่น จนสติไม่อยู่​กับ​เนื้อ​กับ​ตัว​ หัสดิน คุณไม่​คิดว่าคุณ​ต้อง​อธิบายให้ฉันฟังบ้างหรือไงคะ?”

สีหน้า​ของเรนนี่ยังคงอ่อนโยน น้ำเสียงก็พยายามควบคุมไว้อย่างดี แต่หัสดินไม่มีอารมณ์จะพูด และไม่อยากสนใจเธอ

จะให้​เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เรนนี่เดินไปด้านหน้าเขาและยืนขวางทางเขาไว้

ตอนนี้อารมณ์หงุดหงิดของหัสดินเริ่มรุนแรงมากขึ้น เขารู้สึกว่าเรนนี่ในตอนนี้ไม่มีความเข้าอกเข้าใจเหมือนเมื่อก่อน

“ผมไม่มีอารมณ์จะคุยกับคุณในตอนนี้ พักผ่อนเถอะ” จากนั้นหัสดินก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ