​บทที่ ​469 สุดท้ายก็เสแสร้ง​ไม่ไหวอีกต่อไป​

“ขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้…” สีหน้า​ของฉันทัชยังคงจริงจัง

ยู่ยี่ส่ายหน้า​ “ฉันจะยืนส่งคุณ​”

เพื่อเธอแล้ว เขาเลือกที่จะออกเดินทางตอนกลางดึกที่อากาศหนาวจัด แต่เธอ กลับอยากส่งเขา

สำหรับความดื้อดึง​ของ​เธอ ฉันทัชเหนื่อย​ใจมาก เขาถอนหายใจเบา ๆ ยอมแพ้ และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ไปยืนส่งผมข้างหน้าต่าง และยืนมองผมจากไป ช่วยเข้าใจอารมณ์ของผมในเวลานี้ด้วย ... “

อากาศหนาวมากจริงๆ แต่เธอสวมเสื้อผ้าหนามาก ส่วนเรื่องหนาว ก็แค่ตอนออกมาข้างนอกถูกลมพัดจนหนาวเข้าไปถึงกระดูก บางทีอาจเป็นเพราะเธอเพิ่งออกจากเครื่องปรับอากาศ

แต่ในเมื่อเขาพูดแบบนี้ ยู่ยี่ก็ไม่ดื้อดึง​อีกต่อไป เธอก้าวไปข้างหน้าแล้วกอดเขาไว้ “ขับรถระวังตัว เดินทางปลอดภัย​ ไม่ต้อง​รีบร้อน ไม่ว่าคุณจะกลับมาตอนไหน ฉันก็จะรอคุณอยู่​ที่บ้าน...”

ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างเซ็กซี่ออกมา ความรู้สึก​มีความสุข​แบบที่ฉันทัชไม่เคยมีมาก่อน คำพูดที่อ่อนโยนของเธอ เขาชอบฟังมาก อีกทั้งยังรู้สึกสบายใจด้วย

หลังจากนั้น เขาก็เดินทางจากไป ยู่ยี่จึงขึ้นไปชั้นบน แล้ว​ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง และจ้องมองไปทางรถที่กำลังแล่นออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหายลับไปจากสายตา

ไม่รู้​ว่า​เป็นเพราะอะไร เธอไม่รู้​สึกง่วงเลย พอไม่มีเขาอยู่ข้างๆ เธอก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป

หลังจากพลิกไปพลิกมาอยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไป แต่ไม่นานหลังจากที่หลับไป ท้องฟ้าก็เริ่มส่องสว่างอีกครั้ง

กริ่งประตูดังขึ้นมา ยู่ยี่เดินไปมา โก๋กำลังยืนอยู่นอกประตู ในมือถืออาหารเช้าให้เธอ

ตอนห้าทุ่ม ส่งฉันทัชไปที่สนามบิน ช่วงเช้าก็ต้องมาส่งอาหารเช้า ยู่ยี่รู้สึกผิดเล็กน้อย และรีบไปชงกาแฟให้เขา

อาหารเช้ามีสมบูรณ์​มาก แต่ยู่ยี่กินไม่ค่อยลง และไม่รู้สึ​กหิวเลย บรรยากาศ​ในห้องเงียบมาก มีเพียงเสียงลมหายใจของเธอที่ดังอยู่

ตอนที่​ทั้งสองพักอยู่ในห้อง ก็ไม่รู้สึกอะไรมาก พอเหลือเธอเพียงคนเดียว กลับรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว อ้างว้าง เคว้งคว้าง​ และกดรีโมทไปมาอย่างเบื่อหน่าย

เล่นซ้ำรายการ​งานเลี้ยงฉลองปีใหม่​ ไม่อย่างนั้นก็เป็นรายการตลก สารคดี​ และละครโทรทัศน์ที่ชอบก็มีไม่มากนัก

เธอสวมรองเท้าแตะ และ​เดินเข้าห้องน้ำ พอเงยหน้า​ขึ้น เธอก็เห็นโฟมล้างหน้า มีดโกน และครีมอาบน้ำสำหรับผู้ชายวางอยู่

ทันใดนั้นเอง ยู่ยี่ก็คิดถึงเขาอย่างมาก อารมณ์ของเธอพลุ่งพล่านอย่างฉับพลัน ทำให้​เธอต้านทานไม่ได้ และมันมาจากส่วนลึกของหัวใจ

ทันใดนั้นเอง เธอก็มีความคิดที่จะไปเฮทเค และ​ความคิดนี้รุนแรง​ขึ้น และชัดเจนขึ้น เหมือนคลื่นทะเล​ซัดฝั่ง

มีคนบอกว่า คนเรามักจะมีอารมณ์​หุนหันพลันแล่นสองสามครั้งในชีวิต และยู่ยี่ไม่เคยที่จะหุนหันพลันแล่นมากนัก แต่ในตอนนี้ เธอกลับอยากหุนหันพลันแล่น​สักครั้ง​

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเธอ และในขณะเดียวกัน เธอก็ตัดสินใจ เธอตั้งใจ​ที่จะเดินทางไปเฮทเค!

แต่ว่า เธอไม่มีบัตรผ่าน เธอขมวดคิ้ว แล้ว​เดินกลับไปห้องทำงาน และเปิดคอมพิวเตอร์

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา นาโนโทรมา บอกว่าเธออยู่ที่ประตูแล้ว ให้เธอเปิดประตู​

นาโนมาคนเดียว ถึงแม้​จะเป็นเทศกาลปีใหม่​ แต่เธอก็รู้สึกเบื่อจริงๆ ยู่ยี่ถามเธอว่า เธอไม่ได้ไปเยี่ยมญาติ​ของเธอเหรอ?

เรื่องไปเยี่ยมญาติ นาโนไม่ชอบเท่าไหร่ แต่มันเป็นธรรมเนียม ถึงแม้​เธอจะไม่ชอบ แต่เธอก็จะละเลยไม่ได้ อีกทั้งนี่เป็นการแต่งงานปีแรก และความมีมารยาทไม่อาจละเลยได้

ดังนั้น นาโนจึง​แข็งกระด้าง​เป็นพิเศษ เธอใช้เวลาหนึ่งวัน ในการเดินทางไปเยี่ยมญาติพร้อมกับหัสดินเกือบยี่สิบคน

พอได้ยินแบบนี้ ยู่ยี่ก็เหนื่อย​ใจ นี่มันต้องแข็งกระด้าง​ขนาดไหนกัน

เธอเหลือบไปมองด้านข้าง นาโนเลิกคิ้วพอเห็นสิ่งที่เธอกำลังค้นหาในคอมพิวเตอร์ เธออยากจะไปเฮทเคเหรอ

ยู่ยี่พยักหน้า เธอตัดสินใจแล้ว ดังนั้นถึงเวลาต้องเตรียมพร้อม​แล้ว

“จะไปตอนไหน?”

“แน่นอนว่าต้องไม่ใช่วันนี้อยู่แล้ว​ พรุ่งนี้เถอะ”

“เธอทำบัตรผ่านได้ตั้งเเต่​เมื่อไหร่?” นาโนจำไม่ได้จริงๆ ว่าเธอมีบัตรผ่าน

“บัตรผ่านทางไปเฮทเคฉันไม่มีจริงๆ แต่ฉันได้ค้นหา​ข้อมูล​ออนไลน์แล้ว ถ้าฉันไปต่างประเทศและต้องผ่านเฉทเค ฉันสามารถอยู่ที่เฮทเคได้หนึ่งสัปดาห์”

ยู่ยี่เพิ่งตรวจสอบข้อมูล​พวกนี้อย่างชัดเจนจากคอมพิวเตอร์ เธอสามารถซื้อตั๋วเครื่องบินจากเมืองS ไปเกาหลีใต้แล้วจอดพักที่เฮทเค

นาโนเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง คิดไม่ถึง​ว่า​ เธอจะตรวจสอบอย่างละเอียด​แบบนี้ แต่ว่า ทั้งสองคนต่างก็ไม่เป็นอะไร ดังนั้นเธอจึงวางแผนที่จะนัดเชอร์รีนมาเจอกัน

เชอร์รีนยังคงอยู่ในบ้านพัก และกำลังให้นมลูกอยู่​ ดังนั้นอาจใช้เวลาสักพัก ดังนั้นยู่ยี่กับนาโนจึงออกไปก่อน

เพราะไม่ได้กินชาบู​มานานแล้ว นาโนจึงอยากกินชาบู​ ยู่ยี่ก็ตามใจเธอ

พวกเธอเลือกที่นั่งใกล้หน้าต่าง และนั่งลง ทั้งสองต้องการหม้อชาบู​แบบสองสองช่อง นาโนอยากกินรสชาติ​เผ็ดๆ และสั่งอาหารจำนวนมาก

ครึ่งชั่วโมงเชอร์รีนก็เดินทางมาถึง​ ตอนที่เดินเข้ามา เธอพาลูกน้อยมาด้วย โดยในอ้อมแขนอุ้มตัวเล็ก และจูงมือคนพี่ไว้

ยู่ยี่อุ้มตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนของเธอ และพยายามหยอกเล่น

ออกัสโทรหาเชอร์รีน เชอร์รีนบอกว่ากำลังกินชาบู​ร้อนอยู่ อีกเดี๋ยวก็กลับ ออกัสให้เธอยื่นโทรศัพท์ให้นาโน

และ​ไม่รู้ว่าจะอะไร นาโนขมวดคิ้ว แล้วหันไปพูดกับเชอร์​รีนอย่างหมั่นไส้​ สามีของเธอกลัวว่าฉันจะทำให้เธอนิสัย​เสียไปด้วย!

เห็นได้ชัด ออกัสสั่งสอนเธอทางโทรศัพท์

แต่ว่าเชอร์​รีนกลับไม่กังวลใจ​ ในช่วงเวลานี้ ไม่ว่าเธอจะออกไปพบใคร โทรศัพท์ของออกัสก็จะโทรมาตลอด

ราวกับว่า ถ้าเธอออกไปข้างนอก จะถูกลักพาตัวไป

นาโนรู้สึก​ไม่ยุติธรรม​ แล้วทำไมถึงให้เธอรับโทรศัพท์ แต่ไม่ให้​ยู่ยี่รับโทรศัพท์​ หรือตำหนิเธอเลย

เชอร์​รีนพูดออกมาช้าๆ ออกัสบอกว่า เขาวางใจยู่ยี่ แต่เธอ เขาไม่วางใจ