บทที่ 47 นายรู้หรือไม่ว่านายกำลังพูดอะไรอยู่

ชายที่อยู่ตรงหน้า ยังคงนิ่งไม่รู้สึกเหนื่อยอะไรเลย ลมหายใจเธอยังคงที่อยู่เหมือนเดิม

ร่างกายของเขาสูงยาวอยู่แล้ว ตอนนี้เขาสวมเสื้อคลุมสีดำยาวถึงเข่า ซึ่งยิ่งดูเรียวขึ้น และหล่อขึ้น ดูสูงอย่างมาก

นักท่องเที่ยวผู้หญิงถูกดึงดูดไม่น้อย ดูเหมือนว่าพวกเธอจับตาดูเขาตลอด และบางคนถึงกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถ่าย

เธอมองไปยังชายผู้ที่ฮิตฮอต ส่ายหัว รู้สึกเดินไม่ค่อยไหวแล้ว ก้าวเดินช้าลง

หลังจากนั้น ระยะห่างเธอกับเขาก็ห่างกันอย่างมาก

เขาที่ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงหอบที่ตามมา เธอหยุดเดิน และหันหลังกลับ เห็นว่าหญิงนั้นไม่สนใจหิมะที่กำลังตกอยู่ เธอนั่งอยู่บนบันได ดวงตาของเธอมองไปที่ไหนก็ไม่รู้

เขาขมวดคิ้ว เดินไปด้านหน้า เอนไปข้างหน้า และดึงร่างของเธอขึ้นจากพื้น: "เธอจะมากำแพงเบอร์ลินไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เดินต่อแล้วล่ะ?"

เชอร์รีน ยิ้ม: " เหนื่อยแล้ว ไม่อยากเดินแล้ว ไม่มีใครกำหนดว่าปีนกำแพงเบอร์ลิน ต้องปิ่นให้ถึงที่สุด ฉันคิดว่าวิวตรงนี้ก็โอเคดี”

ฝ่ามือและนิ้วของเขาร้อนผ่าว ทำให้มือของเธอนั้นอุ่นขึ้นทันที

ในขณะนี้ ชายที่ถือกล้องคนหนึ่งตะโกนขึ้นขณะเดินว่า "ถ่ายรูป ถ่ายรูป มีใครอยากถ่ายรูปไหมครับ"

"คิดยังไงคะ"เชอร์รีน หยุดเขาไว้ แล้วถาม

“สิบหยวนสามรูป ถ่ายแล้วได้รูปเลย คุณผู้หญิงจะถ่ายไหมครับ?”

เชอร์รีนมองไปที่ออกัส มุมปากที่ยิ้มของเธอและพูดเบาๆ ว่า: “คุณออกัส”

ออกัสรู้ว่าเธอต้องการอะไร ยักคิ้วไปทีหนึ่ง ริมฝีปากที่อวบอิ่ม ได้พูดออกมาว่า: "ถ่ายคนเดียว"

เธอรู้คำตอบของเขาอยู่แล้ว จึงไม่ได้รู้สึกเสียใจมาก

เมื่อมองหามุมที่ดี เชอร์รีนยืนอยู่ที่นั่น ยิ้มอย่างแผ่วเบา ดูดีและสง่างามมาก

ถ่ายไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น โพสต์ท่าแปลกๆ หรือทำปากจู๋แบบนั้น

เขามองไปที่เธอ จ้องไปที่รอยยิ้มที่มุมปากของเธอ รู้สึกรอบตัวเงียบสงบไปหมด

หัวใจที่สงบนิ่งราวกับถูกกรวดหล่นลงมาเป็นคลื่นเบา ๆ ...

ภาพถ่ายถูกล้างออกมาอย่างรวดเร็ว เชอร์รีนพอใจมาก และยื่นให้ออกัสหนึ่งใบ: "คุณออกัส? เอาไหม?"

ออกัสเลิกคิ้ว ไม่ได้เอื้อมมือรับมา

“ไม่เอาจริงเหรอ? ไม่แน่นายอาจจะเสียใจทีหลังก็ได้ เสียใจที่ไม่ได้รับรูปที่ฉันให้ไปคุณออกัส”

เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรมาก ยิ้มและก้มหน้าลงเพื่อใส่รูปถ่ายสามรูปลงในกระเป๋าตังค์ของเธอ

“คุณหญิงเชอร์รีนคิดว่าจะเป็นไปได้ไหม?”

เชอร์รีนถามกลับ: “ทำไมมันถึงเป็นไปไม่ได้?”

ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้รึเปล่า ออกัส เหลือบมองเธอ และพูดด้วยเสียงต่ำ: “ยังจะเดินต่อไหม”

“เดินต่อสิ!"

แต่ว่า หลังจากไม่นาน เมื่อคิดถึงภาพที่เธอให้แล้วเขาไม่ได้รับมา เขาสูบบุหรี่ไปทั้งคืนและนอนไม่หลับทั้งคืน...

แน่นอนว่านี่ เป็นเพียงภาพที่จินตนาการเท่านั้น

อำเภอซีซ่า

หยาดฝนลากกระเป๋าเดินทาง พนักงานต้อนรับรออยู่ เมื่อเห็นเธอเข้าไปทักทายเธอและรับกระเป๋าจากเธอ: "คุณหยาดฝน ห้องพักอยู่ฝ่างนี้ค่ะ ตามฉันมาเลยค่ะ"

หลังจากที่วางกระเป๋าเดินทางไว้ที่ห้องพัก หยาดฝนเรียกพนักงานและถามว่า: "คุณออกัสล่ะ?"

"อยู่ที่สำนักงานค่ะ"

"พาฉันไป"