บทที่ 46 ไปเดทด้วยกันไหม

ชายวัยกลางคนผิดหวังมาก ในที่สุดก็เจอผู้หญิงที่ตนเองชอบ เขาไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไป

ไม่ได้คุยกันก็ไม่เป็นไร สิ่งสำคัญคือการแลกเปลี่ยนนามบัตร ทิ้งข้อมูลการติดต่อไว้

แต่เธอหลับแล้ว ไม่กล้าที่จะรบกวนเธอ เขาเหมือนกันหมดที่เจอขนม มองไปที่เธอหลายต่อหลายรอบ

แฟ้มปิดลงอย่างเสียงดัง และร่างกายของออกัสเอนลงเก้าอี้ที่นุ่มนิ่ม ขาทั้งสองทับกัน มองไปที่ชายตรงข้าม กัดริมฝีปากอย่างเบาๆ

“ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ”

ชายวัยกลางคนตกใจ เขางงกับคำพูดที่เขาพูดออกมา และตัวเองไม่เข้าใจว่าเขาทำเพื่ออะไร

ขมวดคิ้ว คางอันสง่างามของออกัส ก้มลงดู และโต๊ะเบาๆ ที่มีนามบัตรอยู่ แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“คุณต้องการที่จะให้นามบัตรภรรยาผมไม่ใช่เหรอครับ ต้องการให้ผมช่วยไหมครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของชายวัยกลางคนก็รู้สึกอับอาย ราวกับจานสีที่มีสีสันที่ไร้คำพูด หันกลับไปและในที่สุดเงียบลง

สองชั่วโมงต่อมา เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเมืองหลวง

หลังจากที่หลับไปหนึ่งชั่วโมง เชอร์รีน ก็รู้สึกดีขึ้นมากและร่างกายของเธอก็สดชื่นไปทั้งตัว

เมื่อมองไปยังชายตรงข้ามโดยไม่ตั้งใจ เธอยิ้มและกล่าวสวัสดี แต่ใครจะไปรู้ ผู้ชายคนนั้นแค่พยักหน้าอย่างแข็งทื่อแล้วหันหลังกลับ

เธอยักไหล่ และไม่ได้คิดอะไรมาก และก้าวลงจากเครื่องบินไปตามลำดับ

ออกัสและเหมียวเหมียวไม่ได้เอาอะไรมาเลย สบายๆ อย่างชิว มีเพียงเธอที่ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่

ออกัสค่อยๆ หันกลับ ออกัสรับกระเป๋าเดินทางจากมือของเธอ อีกมือหนึ่งหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรออก และดูหล่อเหลามีเสน่ห์: "อืม... ถึงแล้ว... อยู่ที่ประตูทางออก..."

หลังจากนั้น รถสีดำหยุดลงและคนขับก็เดินลง นำกระเป๋าเดินทางไว้ที่กระโปรงท้ายรถ

“คุณหญิงมัทนาล่ะ?” ออกัสถามด้วยน้ำเสียงที่เบาๆ

“คุณหญิงมัทนารอคุณชายอยู่ครับ” คนขับตอบอย่างสุภาพ

เชอร์รีนมึนงงและไม่เข้าใจอะไรเลย เอื้อมมือไปจิ้มไหล่ ออกัส

เบาๆ: "คุณหญิงมัทนา คือ?"

"แน่นอนว่าเป็นคุณยายของพี่ชายล่ะสิ!" เหมียวเหมียว พูดด้วยสีหน้าที่เป็นผู้ชนะ : "คุณยายมัทนา รักฉันที่สุดแล้ว!"

ทันใดนั้นเธอก็จำได้ว่านาโนพูดถึงเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของเขา

แล้วคนที่เธอจะเห็นก็คือบุคคลที่สำคัญที่สุดในเมืองจี?

เชอร์รีนอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายของเธอ จริง ๆ แล้วเธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่ตื่นเต้น!

มองดูเสื้อผ้าที่สวมอยู่ เสื้อโค้ตขนสัตว์ กางเกงขายาวสีดำ รองเท้าส้นกริช อันที่จริงเธอใส่แบบนี้...ก็เป็นชุดที่ทางการอยู่นะ...

รถขับไปตามถนนประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ขับรถเข้าไปในบ้าน ผู้รักษาความปลอดภัยสวมใส่เสื้อทหารสีเขียวอย่างทรงพลัง

เมื่อเห็นรถก็ทำความเคารพ แล้วถึงปล่อยเข้าไป

คางที่หันกลับมา ออกัสเหล่มาที่เธอ ริมฝีปากบางขอเขาที่มีเสน่ห์: "เธอเตรียมสินค้าพิเศษมารึยัง?"

เชอร์รีนลูบมือของเธอเล็กน้อย แล้วกลืนน้ำลายของเธอ พูดว่า: "ตอนนี้อยากโยนทิ้ง มันจะสายไปไหม?"

"สายไปแล้ว..." เขาตอบกลับ พูดโดยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"คุณหญิงมัทนาชอบกินพุทรา จากเมืองsอยู่นะ..."

ได้ยินอย่างนี้ ตาของเธอก็สว่างขึ้นทันใด ไม่มีปัญหาแน่นอน ส่วนใหญ่ที่เธอเอามาก็จะเป็นพุทร้าเป็นส่วนใหญ่!

ภายในบริเวณนั้นคฤหาสน์หลังสีขาวหมด รถค่อยๆหยุดลง เชอร์รีนมองดูรอบๆ