บทที่ 45 สองคนออกเดินทางด้วยกัน

บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ทุกคนทานอาหารเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากันทุกคน ยกเว้น หยาดฝนที่ไม่อยู่ คนอื่นๆ อยู่นี้หมด

สุนันท์เงยหน้าขึ้น มองไปทางออกัส และพูดว่า "ออกัส เมื่อเช้านี้คุณยายโทรมาชวนไปเมืองบีเจ"

“คุณยายไม่ได้พูดเรื่องอะไรเลยเหรอ?” ออกัสหยุดกระทำสิ่งที่อยู่ในมือของเขา ด้วยน้ำเสียงที่แหบต่ำบวกด้วยความแผ่วเบาเล็กน้อย

“เธอบอกว่าไม่ได้เจอนายนาน คิดถึงนาย ช่วงนี้เมืองบีเจก็มีงานยุ่งเข้ามาด้วย ไม่ค่อยมีเวลาว่าง ให้นายไป”

“อืม...” เขาตอบอย่างเบาๆ และตัดสินใจ “ฉันจะไปเมืองบีเจกับเชอร์รีน…”

เชอร์รีน...

เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอด้วยชื่อเล่น ฟังดูน่าแปลกมาก แต่ก็น่าฟังอย่างมาก

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของสุนันท์เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาซ้อนสีหน้าไว้อย่างดี และข้อแก้ตัวของเขาอ่อนโยนและฟังแล้วดูดี

“เชอร์รีนอยู่ที่นี่ แม่ยังมีเพื่อนอยู่ด้วย ถ้าเธอไปด้วย แม่ก็ถูกทิ้งให้อยู่ในบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์หลังใหญ่แห่งนี้คนเดียวละสิ เหงาเลยนะ ว่าไหมเชอร์รีน?”

คำพูดที่พูดออกมาขนาดนี้ เธอจะพูดอะไรต่อดีล่ะ?

เมื่อได้สติ เชอร์รีนยิ้มหวาน: "หนูฟังแม่ค่ะ"

เป็นครั้งแรกที่สุนันท์รู้สึกพอใจเล็กน้อยกับ เชอร์รีน และตบไหล่เธออย่างเบาๆ

เชอร์รีนรู้สึกตกใจเล็กน้อยและยิ้มอย่างแข็งทื่อ ดูไม่ค่อยธรรมชาติสักเท่าไหร่

ออกัส เลิกคิ้วและเหลือบมองเธอ จากนั้นก็ขยับริมฝีปาก และพูดอย่างแผ่วเบาว่า

“แม่ครับ แม่คิดว่าคุณยายคิดถึงผมจริงๆ เหรอครับ?ความหมายของยายนั้นคือ เห็นได้ชัดว่าอยากเจอภรรยาของหลานนั้นเอง และอยากเจอเหลนด้วย หลังจากแต่งงานยังไม่ได้ไป ฮันนีมูนเลย เชอร์รีนหยุดพอดี ไปฮันนีมูนที่ปักกิ่ง แล้วก็ไปหาคุณย่าด้วย ได้ทั้งสองเลย...”

สุนันท์ไม่มีอะไรจะพูดได้อีก แม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่เขาก็ต้องพยักหน้า: “เอาตามที่นายพูดเลย”

เหมียวเหมียวก็พูดว่า “พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปเมืองบีเจด้วยกัน ฉันก็อยากกลับไปเหมือนกัน คุณปู่ก็โทรตามฉันเหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นหนูเดินทางไปกับพี่ออกัสของหนูพร้อมกันเลย ระหว่างทั้งก็มีคนดูแลด้วย และป้าก็จะได้ไม่เป็นห่วง” สุนันท์พูดเหมียวเหมียวด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

เลอแปงที่เงียบอยู่นานก็วางตะเกียบลงแล้วพูดว่า: "ผมคิดถึงคุณยายแล้ว"

สุนันท์เหลือบมองเขาไปทีหนึ่ง และพูดตรงๆ ว่า: “นายอยู่บ้านนี้แหละ ทบทวนบทเรียนที่ครูสอน”

คำพูดประโยคเดียว ทำให้เลอแปงถูกตัดขวาง สีหน้าของเขาไม่พอใจเล็กน้อย และแค้นเล็กน้อย

หลังจากนั้น ออกัสไปที่บริษัทแต่ สุนันท์อยู่ในบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไม่ได้ออกไปไหน ดังนั้น เชอร์รีนจึงจะไม่อยู่ที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์แน่นอน

เบื่อๆช้อปปิ้งอยู่บนถนน นึกถึงว่าพรุ่งนี้จะได้ไปปากกิ่ง เธอคิดไว้ว่าจะซื้อของขวัญ

โทรหา เลอแปง เธอตัดสินใจซื้อสินค้าพิเศษบางอย่างหลังจากที่ถามเลอแปง

กลางคืน

เชอร์รีนเพิ่งมักหน้าเสร็จ ประตูห้องถูกเปิด ออกัส เดินเข้ามา โยนเสื้อคลุมสีดำไว้บนโซฟา และเทไวน์แดงหนึ่งแก้ว

“พรุ่งนี้เราบินกี่โมง”

“แปดโมงเช้า…….”

“จัดกระเป๋าหรือยัง”

เขาจิบไวน์แดงและพูดว่า: "ไม่ต้อง"

พยักหน้า เชอร์รีนยังคงจัดกระเป๋าเดินทางของเธอ เธอซื้อสินค้าพิเศษมาไม่น้อย หากไม่มีกระเป๋าเดินทางไม่ได้แน่นอน

นั่งอย่างเกียจคร้านบนโซฟา เขาเหล่ตามอง ขณะที่เธอยัดสิ่งของสีแดงสีเขียวเข้าไป ขมวดคิ้ว: “นั่นคืออะไร?”

“สินค้าพิเศษไง” เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้น ยังคงใช้แรงยัดเข้าไปอยู่ ดูเหมือนเธอจะซื้อมาเยอะเกินไปหน่อย ยัดเข้ากระเป๋าไม่ได้

“คุณหญิงเชอร์รีนคิดได้รอบคอบมาก...”

เชอร์รีน ยักไหล่และพูดว่า: “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน”

ริมฝีปากบางของ ออกัสขยับเล็กน้อย: "ยังมีอาหารเย็นอยู่ในครัวไหม"

“นายหิวเหรอ” เธอหันมามองเขา