บทที่ 44 ในที่สุดก็แกล้งเขาได้สักที

ในห้องประธานาธิบดี

ออกัสวาง เชอร์รีนไว้บนโซฟา ดวงตาของเขาจ้องที่แก้มสีชมพูของเธอ และโกรธเล็กน้อย

“เธอไม่มีสมองหรือไง? เห็นไวน์แดงที่สาดมาก็ไม่หลบ ยืนตรงนั้นให้สาด ห้ะ?

น้ำเสียงที่ต่ำของชาย เข้มๆ เวลาที่เขาพูด เป็นกลิ่นที่หอมและคุ้นเคยพูดออกมา คำพูดของเขา ดูเหมือนว่ากำลังโกรธ และโมโหอยู่

แต่ในสายตาของ เชอร์รีน มันทำให้เธอรู้สึกน่าฟังมาก เธอเงยหน้าขึ้น จมูกเล็ก ๆ ของเธอย่นเล็กน้อย จ้องไปที่เขา: "ฉันเวียนหัว"

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาราวกับสายลมเบา ๆ พัดออกมาจากหัวใจของเธอ และท่าทางของเธอ ดูเหมือนจะน้อยใจเล็กน้อย หน้าที่แดงๆ มาตลอด เธอกัดริมฝีปากของเขา ทำให้ดูมีเสน่ห์อย่างมาก

ลูกกระเดือกในคอของออกัสอยู่ไม่นิ่ง และทันใดนั้นรู้สึกว่าคอแน่นเกินไป เขาดึงเนกไทด้วยมือของเขาและพูดด้วยเสียงต่ำ: "ไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยมาพักผ่อน ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉัน... "

“โอเค” เชอร์รีนตอบกลับ

หลังจากที่เขาออกไป เธออาบน้ำก่อนและดื่มน้ำอุ่นแก้วใหญ่ 2 แก้ว หลังจากพักผ่อนเป็นเวลานาน ในที่สุด เธอก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น

หลังจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ทับทิม ไม่กล้าที่จะโวยวายหาเรื่องไปทั่วแล้ว

หลังจากแต่งตัวเสร็จ เชอร์รีนเอนกายลงบนโซฟาเพื่อนอนหลับ ประมาณ 3 ชั่วโมงต่อมา ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นและเธอก็ลืมตาขึ้น

ออกัส ดนัยและ หัสดิน ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอ

“คุณครูเชอร์รีนเตรียมพร้อมยังครับ?” หัสดินหรี่ตาและยิ้ม เข็มขัดในมือของเขายังคงกระตุกอยู่ในอากาศ

ท่าทางของเขาทำให้ เชอร์รีนงงและไม่เข้าใจ: "เตรียมพร้อมอะไรคะ?"

“จะมากวนเรื่องบนเตียงไงล่ะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดนัยยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ออกัสหรี่ตาและจ้องไปที่ หัสดิน: "นายตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ"

“แน่นอนอยู่แล้ว ตื่นเต้นที่ไม่มีวันสิ้นสุด” ในที่สุดก็แก้แค้นได้แล้ว จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ไง?

"..."

“ให้ฉันบอกก่อนเกี่ยวกับกฎของการกวน ถ้าเป็นคำขอของฉันและดนัยเสนอ คุณครูเชอร์รีนต้องให้ความร่วมมือนะครับ หากไม่ร่วมมือกันก็ไม่เป็นไร แล้วคนที่ถูกลงโทษจะเป็นคุณชายใหญ่ออกัส ของเรานั้นเอง ฮ่าฮ่าฮ่า...” หัสดินคิดแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นกับมัน!

ออกัสเลิกคิ้ว: "หยุดรอยยิ้มที่น่ารังเกียจของนาย"

เขาเอามือขยี้จมูก หัสดินสะบัดเข็มขัด: "คุณชายใหญ่ออกัส ถอดเสื้อผ้าออกเร็วๆ เหลือแต่กางเกงในอย่างเดียว!"

ออกัส กวาดสายตาไป แล้วลุกขึ้น ปลดกระดุมสูทและเสื้อเชิ้ตออกไม่รอช้า แล้วก็กางเกงสูท ทั้งหมดเลยทีเดียว

เชอร์รีนหน้าแดง อยากจะหนี่ออกจากที่นี่: "ฉันไปที่ห้องจัดเลี้ยงนะคะ"

เมื่อก้าวไปทางซ้าย หัสดิน ก็ขวางทางเธอไว้

“งานเลี้ยงจบลงแล้ว ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว อีกอย่างตัวเอกในงานเลี้ยงกำลังนอนอยู่ในนี้ คุณครูเชอร์รีนจะไปทำอะไรครับ? มา รายการแรกคือ สัมผัสริมฝีปาก ง่าย ๆ คุณครูเชอร์รีนแค่เอาริมฝีปากที่อยู่บนตัวของคุณชายใหญ่ออกัสออกให้หมด ย้ำนะครับ ใช้ได้แค่ริมฝีปากเท่านั้นครับ!"

หัสดินไร้ความอาย!เล่นอะไรที่มันน่าเกลียดแบบนี้!

“คุณครูเชอร์รีน เร็วเข้า” หัสดินเร่งอย่างไม่พอใจ

เชอร์รีนยืนนิ่งและไม่ขยับ

“ให้เวลาคุณครูเชอร์รีน อีกสองนาที ถ้าคุณครูเชอร์รีน ยังไม่ขยับอีก ผลที่ตามก็คือ ...”

เชอร์รีนเหลือบมองไปทางดนัยมองด้วยสายตาที่อ้อนวอนขอร้อง เธอรู้สึกว่าดนัยจะมีสติที่ดีและคิดได้

แต่ใครจะไปรู้ดนัยหยิบไวน์แดงขึ้นมาดื่มอย่างสบาย ๆ ยังเอนกายลงบนโซฟาพร้อมที่จะรับชม

เชอร์รีน: "..."

สองนาทีแล้ว หัสดินก็เริ่มทำจริงๆ ด้วย เอาเข็มขัดฟาดลงบนหลังของ ออกัส