บทที่ 43 เธอเดาไม่ออก ว่าเขาคิดอะไรอยู่

ออกัสเหลือบมองเธอ : "เธอไม่มีความรู้สึกที่ปลอดภัย ... "

“ประธานออกัส พูดแบบนี้ ฉันไม่ใช่ผู้ชาย เป็นไปได้ไหมที่ฉันจะกินเธอลงได้?” เธอทำให้ไม่ไว้วางใจขนาดนั้นเลยเหรอ

หัสดินเป็นคนที่ชอบยุ่งเรื่องมากที่สุด: "ก่อนอื่น กล่องขนมแต่งงานในงานเลี้ยงช่างมันเลย แต่คืนนี้ฉันยุ่งเรื่องของเจ้าบ่าวเจ้าสาวแน่นอน!"

ดนัยก็เห็นด้วยเช่นกัน: "คุณชายใหญ่ออกัส คืนนี้เตรียมตัวไว้เลย นายหนีไม่พ้นแน่!"

สายตาของเขากวาดมองไปที่คนสองคนที่ชอบร่วมสนุกอยู่เสมอ ออกัสขมวดคิ้วเล็กน้อย โดยไม่พูดอะไรเลย กลับหลังหันและเดินออกไป

“ไม่มีการปฏิเสธก็คือยินยอมใช่ไหม?” หัสดินสะกิดไปที่ไหล่ของดนัยเบาๆ

"ฉันคิดว่าคงเป็นอย่างงั้น "

“คืนวันวิวาห์ในคืนนี้ตื่นเต้นน่าดู มีวิธีการเล่นงานยังไงลองบอกมา…”

เมื่อฟังการพูดคุยที่ตื่นเต้นเล็กน้อยของชายร่างใหญ่ทั้งสอง ยู่ยี่ก็ส่ายหัวเล็กน้อย เชอร์รีนเหยียดมือของเธอออกและนวดคิ้วที่เจ็บเล็กน้อยอย่างเบาๆ

จริงๆ แล้วสุนันท์ก็ไม่อยากเสนอตัวมา แต่ถ้าเขาทำไม่มาก็ไม่ได้

สุนันท์ในฐานะที่เป็นพ่อก็ไม่อยู่ ถ้าคนที่เป็นแม่ก็ไม่มา สื่อก็อาจทำข่าวออกมาเยอะกว่านี้

ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะมา และหลังจากทักทายกับทุกคนเสร็จ แล้วก็จากไป

เลอแปง เห็น เชอร์รีนครั้งเดียวที่มองไป เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณครูเชอร์รีนใส่ชุดสีแดงนี้แล้วจะสวยขนาดนี้ สวยจนทำให้เขาหลงใหล

แม้ว่า คุณครูเชอร์รีนของเขาจะไม่สวมชุดสีแดงนี้ เขาก็สวยมากแล้ว ละเอียดอ่อนและดูสะอาดตา

แต่ว่า เมื่อจ้องมองไปที่พี่ชายคนโตที่อยู่รอบตัวเธอ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาตามมาด้วยความขมขื่น และแก้วดกเหล้าไปหลายแก้ว

และตรงมุมชิดผนังมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ โต๊ะตรงหน้ามีกระถังต้นไม้สีเขียว ถ้าไม่สังเกตดูดีๆ จะไม่เห็นเลยว่าข้างๆ นั้นมีคนนั่งอยู่

มีเบียร์อยู่ตรงหน้า หยาดฝน สายตาของเขามองผ่านช่องว่างระหว่างดอกไม้สีเขียว และจ้องมองไปที่ ออกัสอย่างจดจ่อ

ดูเหมือนว่าจะติดอยู่แบบนั้นไปเลย ไม่สามารถละเลยสายตาได้

ตอนเช้าเธอได้ซื้อตั๋วรถไฟไปที่อำเภอซีซ่าเรียบร้อย เธอขึ้นรถไฟไปแล้ว แต่เธอคิดถึงเขาอย่างมาก!

หลังจากนั่งได้สักพัก เธอก็ลงจากรถไฟในครึ่งทาง แล้วก็กลับมา

เธอเองก็อยากจะถามตัวเองว่า ทำเพื่ออะไร?

แต่ว่า เธอไม่สามารถควบคุมได้!

ทับทิมชอบสถานที่แบบนี้ที่สุด เมื่อมองดู เชอร์รีน ที่แต่งตัวดูดีสวยหรูราวกับว่าเธอเปลี่ยนไปเป็นอีกคน เธอรู้สึกโกรธแค้น ไม่พอใจอย่างมาก

เธอกัดฟัน แล้วหันหลังกลับ ไม่ได้ระวังเท้าของเธอ แล้วกระแทกกลับ ในเวลาเดียวกัน เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากด้านหลัง

“เป็นบ้าอะไรกัน!” แก้วไวน์แดงหกใส่ชุดสีขาวของ เหมียวเหมียว และเธอด่าด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและไม่พอใจ

ทับทิมอารมณ์ไม่ดีแต่แรกอยู่แล้ว และบวกกับเรื่องที่เกิดขึ้นอีก เมื่อได้ยินคำด่าของอีกคน อารมณ์ของเธอก็ชึ้นเลยทีเดียว "แกด่าใครห้ะ?"

เหมียวเหมียวถูกเอาแต่ใจตั้งแต่เด็ก นิสัยเธอเสียตั้งแต่เด็ก เธอไม่แคร์อะไรเลย: "ก็ด่าแกไงล่ะ ทำไมเหรอ ไม่มีตารึไง"

“หรือว่าแกมีตาด้านหลังรึไง” ทับทิมเริ่มประชดก่อน แน่จริงๆ

“แก—” อายุยังน้อยไปจริงๆ เหมียวเหมียวไม่รู้จะพูดอะไรต่ออีก เธอเหลือบมองร่างกายของ ทับทิมและเธอก็ดูถูกเหยียดหยามว่า: “ชุดที่แกใส่คือแกไปเก็บมาล่ะสิ?”

ประโยคหนึ่งแทงเข้าไปในใจของทับทิม เหมือนเธอจะถูกคนเหยียบหางไว้ และคำพูดของเธอก็กลายเป็นผิดเลวร้าย

“อายุยังน้อยก็ใส่ชุดหรูๆ แบบนี้ นี่เป็นเด็กเลี้ยงของใครรึเปล่า?”

ดวงตาที่โกรธโมโหของ เหมียวเหมียวแดงเล็กน้อย: "แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?แกเชื่อไหมฉันสามารถเรียกพี่ออกัสไล่แกออกไปได้?"

“ยังจะเรียกว่าพี่ออกัส แกเชื่อไม่เชื่อฉันสามารถเรียกสามีของน้องสาวฉันไล่แกออกไป?” ดวงตาของ ทับทิมมองกลับโดยไม่กลัวอะไร และไม่กลัวคำพูดที่หล่อนพูด