บทที่ 49 การเดทของทั้งสอง

หญิงชราพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา วิสัยทัศน์ของเธอในการมองคนไม่เคยผิดพลาด หญิงสาวที่แต่งงานกับ ออกัส ถือเป็นความโชคดีของ ออกัส

แต่ ออกัส แต่งงานกับเธอด้วยเหตุผลอะไร เธอไม่รับรู้อะไรเลย

เธอกลัวเชอร์รีน จะเป็นฝ่ายที่เจ็บ ถ้าเกิดว่า ออกัสยังไม่ลืมหยาดฝน......

"แล้วหยาดฝนล่ะ นายตัดใจจากหล่อนได้แล้วเหรอ หรือยังอยู่ในใจของนายอยู่?"

ลูกกระเดือกที่ไม่อยู่นิ่ง ดวงตาของ ออกัสนิ่งสงบ มุมแกที่ยกยิ้มเบาๆ พร้อมบิดตัวไปมาอย่างขี้เกียจ: "คุณหญิงมัทนา สี่ทุ่มแล้วครับ ควรไปพักผ่อนได้แล้วนะครับ"

"ตอนนี้นายจงใจที่จะเลี่ยงคำถามฉันใช่ไหม หรือเป็นห่วงร่างกายฉันอยู่ สมมุติว่าหยาดฝนปรากฏอยู่ตรงหน้านาย นายจะทำยังไง?"

"ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามสมมุตินี้หรอก..." เขาขดริมฝีปากและเสริมอีกประโยคในตอนท้าย: "เธอปรากฏตัวต่อหน้าฉันแล้ว...”

เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงชราก็ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ: “หล่อนกลับมาจากอเมริกาแล้วเหรอ?”

ออกัสสบตากับเธอ และตอบด้วยความแน่ใจว่า: “ใช่ครับ”

“แล้วตอนนี้ล่ะ?

“ไปอำเภอซีซ่าแล้ว เป็นผู้ช่วยเลขาของพ่อผม คุณหญิงมัทนาจบการสนทนาได้ยังครับ? ผมง่วงแล้วครับคุณหญิงมัทนานอนหลับฝันดีนะครับ…”

หล่อนไป อำเภอซีซ่าเป็นผู้ช่วยเลขาของ สิงหาอีกแล้ว เมื่อหญิงชรารู้สึกตัวอีกที ออกัส ก็เดินมาถึงมุมบันไดแล้ว

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ในใจของออกัสคิดอะไรอยู่กันแน่?

เธอกลัวว่า เห้อ ถอนหายใจ...

แต่มันเป็นโลกของวัยรุ่นเอง แม้จะถามให้เข้าใจแล้ว ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ดังนั้นก็ปล่อยไปตามที่เป็นเถอะ

อย่างไรก็ตาม หยาดฝนกับเชอร์รีน เธอจะชอบเชอร์รีนมากกว่า

หยาดฝนสามารถพูดได้เลยว่าโตมากับมือเธอ นิสัยก็ถือว่าดี แต่ก็มักจะรู้สึกว่า ไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่...

คนเริ่มแก่ ก็ชอบคิดมากด้วย ตอนนี้ก็เขาไปยุ่งเรื่องความรักของหลานชายแล้วสักด้วย

หญิงชราลุกขึ้นพร้อมกับแมวในอ้อมแขนของเธอ และพูดขณะที่เดินไป: "มีมี่ เราไปนอนกันเถอะ"

วันรุ่งขึ้น

เกล็ดหิมะที่ขนาดใหญ่กว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

เมื่อไม่กี่วันก่อน หิมะที่ตกอยู่บนพื้นเป็นเพียงชั้นเดียว แต่ตอนนี้ เมื่อเหยียบลงไปก็จะมีรอยเท้าที่ลึก

เชอร์รีนกลัวความหนาวแต่เด็ก ถ้าถึงช่วงฤดูหนาวทีไร มือและเท้าของเธอจะเย็นอย่างกับก้อนหิน ทำยังไงก็ไม่อุ่น

ดังนั้นพ่อของเธอจึงพูดเสมอว่าเธอเป็นสัตว์เลือดเย็นเหมือนงู

ทันทีที่อากาศหนาว เธอก็จะหาเสื้อแจ็คเก็ตขนเป็ดที่หนาที่สุด รวมทั้งหมวกและถุงมือออกมาสวมใส่

ดวงตาของ ออกัส กวาดมองดูเธอที่ดูเหมือนหมี และจ้องมองลงมา และในที่สุดก็เห็นถุงมือที่เธอสวมอยู่: "ดูคุ้นๆ นะ..."

"อะไรคุ้นๆ นะ?" เอจัดระเบียบของหมวก เอียงคอแล้วมองเขา

เขาเลิกคิ้ว และมองไปที่ถุงมือของเธอ

มองตามไป เชอร์รีนสบัดมือไปมาและพูดว่า "นี่เป็นของขวัญที่ฉันให้เลอแปงไงล่ะ แต่คืนนั้น --"

คำพูดนั้นจะออกจากปากเธอ และเธอก็นึกถึงเหตุการณ์ของคืนนั้น และเปลี่ยนเรื่องคุยทันที: "ไม่ไปเหรอ？"

ดวงตาเย็นเยียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไร หันหลัง และเดินไปด้านหน้า

เชอร์รีนยกเท้าขึ้นและเดินตามหลังเขา เธอก้าวได้ยาวเกิน เธอตามเขาอย่างยากลำบาก เห็นได้ชัดว่าเขามีท่าทีที่จะเดินช้าหรือรอเธอเลย

ก่อนหน้านี้ เธอเคยได้ยินคนพูดว่าถ้ามาที่พระราชวังลีลาวดี ควรจะมาในช่วงฤดูร้อน หรือไม่ก็ฤดูหนาว

ฤดูร้อนเป็นฤดูที่ดอกบัวบาน ใบบัวสีเขียวที่สดใส และดอกบัวสีชมพูที่งดงาม

สำหรับฤดูหนาวนั้น จะถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ หิมะพัดปลิวไปปลิวมา แล้วก็พัดลงไปในทะเลสาบ ซึ่งเป็นวิวอย่างหนึ่งที่เผยให้เห็น

เมื่อเดินผ่านทางเดินที่คดเคี้ยว เชอร์รีนสังเกตเห็นว่าน้ำใสของทะเลสาบดีซีแข็งทื่อไปหมดแล้ว ดังนั้นล่องเรือไปไม่ได้แน่นอน