บทที่ 490 เขาไม่ใช่คนเชื่อฟัง

พอตื่นก็เย็นแล้ว เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น คุณแม่ธันยวีร์ก็เคาะประตูเรียกพวกเขาให้ลงไปทานอาหารเย็นข้างล่าง

ฉันทัชตื่นขึ้นก่อน และตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่าเขาหลับไปนานมาก เขาใช้นิ้วนวดที่หว่างคิ้วเล็กน้อยแล้วปลุกเธอเบาๆ “ไปกินข้าวกันก่อน แล้วค่อยกลับมานอนต่อ…”

มีคนมากมายในห้องนั่งเล่น โดยพื้นฐานแล้วคนในตระกูลหฤทัยไพรุณจะมารวมตัวกัน มีคุณพ่อธนพงษ์ คุณแม่ธันยวีร์ คุณท่านประเสริฐ และฉัตรบรรณ

ภรรยาของฉัตรบรรณกลับไปที่บ้านของตัวเองพร้อมลูกสาว ดังนั้นจึงเป็นความจริงที่พวกเขาทั้งหมดมารวมกัน

ยู่ยี่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย คุณพ่อธนพงษ์ให้เธอนั่งข้างเขา และคุณแม่ธันยวีร์ก็คีบอาหารให้เธอตลอด การต้อนรับอย่างอบอุ่นทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงมาก

ในระหว่างนั้นก็มีการพูดถึงเอวาขึ้นมา ฉันทัชพูดว่า ถึงเวลานั้นได้ส่งเธอด้วยกันก็คงดี

คุณแม่ธันยวีร์บอกว่า อาคิระไม่ยอมให้เข้าไป ท่าทางแน่วแน่มาก

ฉันทัชพูดเสียงเรียบ “มีผมอยู่ทั้งคน ยังไงก็ห้ามไม่อยู่ แถมพวกเราไปส่งเอวา ไม่ได้ไปหาเขาสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”

หลังกินข้าวเสร็จฉันทัชก็ออกไปทำธุระ ยู่ยี่นั่งอยู่บนโซฟา กำลังนั่งดูข่าวกับคุณท่านประเสริฐกับคุณแม่ธันยวีร์

แต่อารมณ์ก็ไม่ได้สูงมากนัก ในเมื่อเกิดเรื่องนั้นขึ้น

ครั้งนี้คุณแม่ธันยวีร์ปฏิบัติต่อเธออย่างดี มีการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ อ่อนโยน และไม่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

ยู่ยี่ก็พยายามผ่อนคลาย และพูดคุยกับพวกเขา ด้านหนึ่งเธอเพราะรอฉันทัชด้วย เมื่อรอจนถึงสี่ทุ่มเขาก็ยังไม่กลับมา คุณแม่ธันยวีร์จึงให้เธอไปนอนก่อน

เช้าตรู่ขณะที่คุณแม่ธันยวีร์กำลังดื่มน้ำอยู่ เธอก็ได้ยินเสียงเท้าดังมาจากข้างหลังจึงหันไปมอง เป็นฉันทัชที่เดินเข้ามาข้างเธอ แล้วถามว่า “เธอนอนแล้วหรอ”

“เป็นคนที่ลืมไม่ได้จริงๆด้วย” คุณแม่ธันยวีร์ยิ้ม “นอนแล้ว รอไม่ไหวก็เลยให้เธอไปนอนก่อน เธอนิสัยดีมาก”

ฉันทัชยิ้มเบาๆ เต็มไปด้วยความอ่อนโยน “พรุ่งนี้ ทั้งตระกูลเราจะไปหาเอวา และวันมะรืนจะเป็นวันเผา”

คุณแม่ธันยวีร์หลั่งน้ำตา “ชีวิตของเด็กคนนั้นนั้นขมขื่นมาก ขมขื่นเกินไป”

เขากอดไหล่เธอ ปลอบโยนเงียบๆ ลูกกระเดือกได้แต่กระตุกไปมาด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน

“ไปหาเธอเถอะ แม่กลัวว่าเธอจะนอนไม่สบาย เธอมักจะมองออกไปนอกประตูทุกๆห้าหรือสิบนาที เห็นได้ชัดว่ารอลูกอยู่ ไปเถอะ” คุณแม่ธันยวีร์ปาดน้ำตา

ฉันทัชพยักหน้าและให้เธอไผพักผ่อน ก่อนจะขึ้นไปชั้นบน

เธอไม่ได้หลับอย่างสงบ คิ้วของเธอมีรอยย่นเล็กน้อย เขายืนอยู่หน้าเตียง ลูบหน้าผากของเธอด้วยนิ้วอันอบอุ่นเบาๆ ก่อนจะเอนตัวลง จูบเบาๆ

เมืองs

เรนนี่ไปโรงพยาบาลเพื่อถามหมอเกี่ยวกับการตรวจดีเอ็นเอ

หมอบอกว่าต้องท้องได้สามหรือสี่เดือนจึงจะสามารถนำน้ำคร่ำออกจากท้อง เพื่อทำการทดสอบความเป็นพ่อได้

นั่นคือจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าใครคือพ่อของเด็กจริงๆ

ในช่วงเวลานี้เธอรู้สึกสบายใจ และไม่ต้องกังวลกับปัญหาใดๆ เมื่อคิดถึงสิ่งนี้เธอก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

เมื่อกลับมาที่คฤหาสน์ ซาฮาร่ากับรัดเกล้าก็กลับมาแล้ว ตอนนี้เธอไม่อยากจะมองหน้ารัดเกล้าเลย ซาฮาร่ากำลังวางแผนที่จะท้อง เธอกับบอกชฎารัตน์ว่าช่วงนี้รัดเกล้าอยู่ในกรอบมาก ไม่ออกไปเด็ดดอกไม้ข้างทางอีก และมีแนวโน้มว่าจะดีขึ้น

เมื่อเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างลูกสาวกับลูกเขยค่อยๆอบอุ่นขึ้น ทำไมชฎารัตน์จะไม่มีความสุขล่ะ

เรนนี่ไม่เชื่อคำพูดนี้ สุนัขไม่สามารถเปลี่ยนวิธีการกินขี้ได้ แต่ถ้ารัดเกล้าสามารถเปลี่ยนนิสัยได้ ฝนคงตกลงมาเป็นสีแดง!