บทที่ 491 จะรักษาภาพลักษณ์ของเขาไว้

เมื่อคิดถึงรัดเกล้า ความโกรธของเธอนั้นไม่อาจควบคุมได้ และกลับยิ่งมากขึ้นอย่างช่วยไม่ได้!

วันถัดไป

วันนี้เป็นวันฝังศพของเอวา อากาศไม่ค่อยดีนัก เมฆครึ้มลอยต่ำ และดูเหมือนว่าฝนกำลังจะตก

ผู้คนมากมายมาร่วมส่งเอวา รวมทั้งตระกูลหฤทัยไพรุณ และคุณท่านก็มาด้วย

เมื่อกลุ่มคนมาถึง อาคิระก็เดินเข้ามาอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทุกคนแบบนั้น

คุณแม่ธันยวีร์ในใจนั้นมีความรู้สึกผิดอยู่เสมอ เธอพูดเบา ๆ ว่า "อาคิระ วันนี้เป็นวันฝังศพของเอวา ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เธอก็ควรปล่อยให้พวกเราไปส่งเอวา"

“กับผู้หญิงที่น่าขยะแขยงคนนี้?” อาคิระมองยู่ยี่ในสายตาของเขาแฝงไปด้วยความรังเกียจอยู่หลายส่วน “เอวาตอนนี้ตายศพไม่ทันเย็น เธอก็เข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลหฤทัยไพรุณอย่างเอิกเกริกแบบนี้ ทั้งยังพักค้างคืน และวันนี้ยังพาเธอมาด้วยกันอีก พวกคุณปฏิบัติต่อเอวาแบบนี้เหรอ?”

ยู่ยี่ขมวดคิ้ว “ฉันอยากมาที่นี่ด้วยตัวเอง เกี่ยวอะไรกับคนตระกูลหฤทัยไพรุณ?”

ฉันทัชหรี่ตาลงลึก ยามจ้องมองไปที่อาคิระนั้น สายตาเต็มไปด้วยคำเตือนอย่างชัดเจน

เขาโอบยู่ยี่ไว้ในอ้อมแขนของเขา และพาเธอตรงไปข้างหน้าโดยไม่สนใจอาคิระ และพูดกับเธอว่า "คุณไม่จำเป็นต้องไปสนใจเขา มีผมอยู่ที่นี่"

คุณท่านประเสริฐขมวดคิ้วเล็กน้อย และก้าวเท้าไป คุณแม่ธันยวีร์ คุณพ่อธนพงษ์ต่างก็เดินตามอยู่ข้างหลัง

มือของเขากำหมัด มีเสียงหัวเราะดูถูกออกมา อาคิระจ้องไปที่ด้านหลังของกลุ่มคนที่จากไปด้วยความโกรธ โดยมุ่งตรงไปที่ฉันทัชและยู่ยี่เป็นพิเศษ

การตัดสินใจเดิมคือการเผาศพ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ ศพยังคงถูกฝังลงดิน

แท้จริงแล้ว ไม่ว่าจะอาคิระเอ่ยถ้อยคำร้ายกาจกับยู่ยี่เพียงใด เธอก็ไม่ใส่ใจ แต่เดิมเธอก็ไม่ใช่คนที่ชอบโกรธ โดยเฉพาะกับคนที่ไม่สำคัญ

ระหว่างทางส่งเอวาไปฝัง คุณแม่ธันยวีร์ร้องไห้ตลอดทาง ตั้งแต่ต้นจนเริ่มฝัง ก็แทบไม่หยุดร้องไห้

ยู่ยี่ก็จะร้องไห้เช่นกัน แต่เธอกลั้นมันไว้ จมูกของเธอนั้นแสบไปหมด

ทุกคนแต่งกายด้วยชุดดำ บางคนดูเคร่งขรึมสงบนิ่ง บางคนก็โศกเศร้าคร่ำครวญ

เมื่อมองดูใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสของเอวาบนแผ่นหิน เธอก็รู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบางสิ่งขวางกั้นไว้ จากนั้นถูกดึงออกมาอย่างแรง มันเจ็บปวดมาก

หลังจากส่งศพเสร็จและกลับไปที่ตระกูลหฤทัยไพรุณก็ยามบ่ายแล้ว ยู่ยี่เสนอว่าเธอต้องการกลับไปที่เมืองS

เดิมทีเธอมาเฮทเคเพื่อเข้าร่วมงานศพของเอวา เมื่อเสร็จแล้ว เธอก็ควรจะจากไป

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คุณแม่ธันยวีร์กลับรู้สึกว่ามันเร่งรีบเกินไป จึงเอ่ยถามว่า "ทำไมเธอถึงรีบกลับขนาดนี้ อยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองวันเถอะนะ?"

“ที่เมืองS ยังมีเรื่องมากมายที่ต้องทำค่ะ” เธอยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ

“ฉันทัช ลูกช่วยพูดให้แม่หน่อย มาเฮทเคทั้งทียังไม่ได้ทักทายอะไรก็จะรีบกลับอย่างนี้แล้ว?”

ฉันทัช ยืนอยู่ข้างๆ ส่ายหัวเบาๆ “ผมรู้จักนิสัยเธอดีกว่าแม่ครับ ผมจะกลับเป็นเพื่อนเธอ”

คุณแม่ธันยวีร์ต้องการจะพูดอย่างอื่นอีก แต่ฉันทัชชิงพูดก่อนเธอว่า “และเธอยังจะกลับมาอีก”

“งั้นก็ดี พวกเธอระหว่างเดินทางก็ใส่ใจความปลอดภัยด้วย แม่ไม่ขัดแล้ว” เมื่อกล่าวจบ คุณแม่ธันยวีร์ก็เตรียมสิ่งต่างๆ มากมาย และให้พวกเขานำไปที่เมืองS

บนเครื่องบิน ยู่ยี่เริ่มหลับ ฉันทัชจึงขอผ้าห่ม แบ่งกันห่มให้ทั้งสองคน และสวมผ้าปิดตาให้เธอ

ยู่ยี่ไม่ชอบนอนพิงพนักเก้าอี้ ดังนั้นเธอจึงหันข้าง และตกลงไปในอ้อมแขนของฉันทัช โดยที่มือวางไว้บนผ้าห่ม

แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ผลอยหลับไป ฉันทัชไม่ได้นอนหลับพักผ่อน เขาเอามือขวาวางบนที่เท้าแขนของที่นั่ง กางหนังสือพิมพ์และดูข่าว

ภายในส่วนที่นั่งเฟิร์สคลาสนั้นเงียบมาก มีเพียงเสียงลมหายใจและพลิกหน้ากระดาษไปมาเป็นบางครั้ง

ยู่ยี่นั้นนอนหลับสนิท จนกระทั่งเริ่มฝัน ฝันหนึ่งและต่ออีกฝันหนึ่ง ลมหายใจของเธอนั้นราบเรียบนิ่งลึก มีบางครั้งที่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย

ก็ไม่รู้ว่าเธอนั้นกำลังฝันถึงอะไร มือใต้ผ้าห่มจึงยกขึ้น และวางลงตัวเขา

เมื่อถูกคนตบเบาๆ ที่หลังเรื่อยๆ ในที่สุดยู่ยี่ก็ตื่นขึ้น แต่สติของเธอยังไม่กลับมาเต็มที่ เธอยังคงมึนงงอยู่

“คุณจะทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว...” เขาเอ่ย มือยังคงตบหลังเธอเบาๆ ต่อ

เมื่อเทียบกับปกติแล้ว เสียงของเขาเข้มและล้ำลึกขึ้น ยู่ยี่มองไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม ก็พบว่าเขาย่นหน้าผากขึ้น สีหน้าปนเปไปด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย เธอเริ่มกังวลและถามว่า “คุณเป็นอะไรไป?”

“มือของคุณปล่อยลงได้ไหม...” ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง

มือของเธอ?

เธอก้มศีรษะ และลูบมือไปมาความร้อนไต่เพิ่มระดับมากขึ้นและมากขึ้น แก้มของยู่ยี่แดงก่ำแทบจะถูกต้มจนสุก ขณะหลับ เธอรู้สึกเสมอว่ากำลังถือกล้วยอยู่ แต่กลับไม่คิดว่าจะเป็น...

ทนไม่ไหวแล้ว ดวงตาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง

“ผมคิดว่า ผมต้องไปห้องน้ำ และจัดการกับมัน...” ความหมายของเขาบ่งบอกถึงอะไรบางอย่าง ซึ่งแน่นอนว่าหมายถึงสภาวะที่ร่างกายส่วนล่างเกิดขึ้นกะทันหัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ยู่ยี่ก็ปล่อยมือทันที ยืดตัว นั่งหลังตรง และหน้าแดง

ฉันทัชรู้สึกขบขัน เขาพยุงตัวเองลุกขึ้น รูดซิปให้ดี แล้วจับมือเธอ แต่เธอกลับเลี่ยงมือออก เธอตอนนี้ไม่อยากสนใจสภาพเขาตอนนี้เลยสักนิด

โก๋รออยู่ที่สนามบินเป็นเวลานาน พร้อมกับรถเบนท์ลีย์สีดำ ยู่ยี่ มุ่งตรงไปนั่งด้านหน้า และทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งที่เบาะหลังคนเดียว

รถของโก๋ขับไปด้วยความอึดอัดเป็นอย่างมาก

“ยังอารมณ์เสียอยู่เหรอ?” ฉันทัชนั่งอยู่ที่เบาะหลังอันกว้างขวาง แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยว สายตาของเขาตกลงที่เบาะหน้า