บทที่ 534 มีลูกคนเดียวก็พอแล้ว

คนฟังฟังแล้วปวดใจและเศร้า

หน้าคนตัวเล็กคล้ายกับฉันทัชมาก ส่วนอื่นๆ เขายังไม่ออกลักษณะเด่นชัด อีกไม่นานก็จะสามารถเห็นลักษณะที่มีชีวิตชีวากว่านี้ได้

ยู่ยี่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกชาย และเขาก็เริ่มซุกซนอีกครั้ง เขาดิ้นไปรอบๆ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโทรหาผู้ชาย

ดูเหมือนคนตัวเล็กจะจำฉันทัชได้แล้ว เมื่อเขาอยู่ในมือของพ่อ เขาก็เชื่อฟังเหมือนลูกแกะ เธอตั้งใจเปลี่ยนผ้าอ้อม โดนที่ลูกไม่งอแงเลย เพียงแค่มีน้ำลายไหลออกมา น่ารักไร้เดียงสา

“ฉันหึง ฉันอิจฉา” ยู่ยี่ถอนหายใจ “ฉันถูกเขาทอดทิ้งแล้ว เขาเชื่อฟังคุณมาก เขาไม่ฟังฉันที่เป็นแม่เลย เขาอยู่ในท้องฉันตั้งสิบเดือนกว่าจะออกมานะ”

ฉันทัชแก้ไขด้วยรอยยิ้ม “ท้องแปดเดือน...”

ยู่ยี่ “...”

เชอร์รีนยื่นออกไปอุ้มเขท แม้ว่าเขาจะเพิ่งคลอดได้เพียงสองโลกว่า แต่ตอนนี้เขาหนักมาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีเพียงใด

หลังจากอุ้มสักพัก ในที่สุดเด็กน้อยก็ง่วงนอน เขาหลบตาและหาว

ก่อนที่ยู่ยี่จะเอื้อมมือออกไป ฉันทัชก็ได้ยื่นมือออกไปอุ้มเด็กน้อยในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า “คุณคุยกับพวกเขาเถอะ ผมจะพากิ่งทองไปนอน…”

เธอพยักหน้าจูบที่ริมฝีปากบางของเขา แล้วจูบแก้มที่อ่อนโยนของผู้ชายตัวเล็ก

ฉันทัชยังมีพรสวรรค์ในการกล่อมเด็กให้นอนหลับ เขาเก่งกว่าเธอ พูดตรงๆเขามีทักษะในการดูแลเด็กมากกว่า

“เรนนี่ถูกจับเข้าคุก ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต” เชอร์รีนกล่าว

ยู่ยี่พูดด้วยความอยากรู้ “ทำไม”

“เธอฆ่าคน” เชอร์รีนจิบไวน์แดง “ฉันได้ยินมาว่าเป็นผู้ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับเธอ มีความขัดแย้งกันเรื่องเงิน แล้วเธอก็บันดาลโทสะฆ่าผู้ชายคนนั้น แต่ฉันก็ได้ยินมาว่าเพราะผู้ชายคนนั้นทำให้เธอติดโรคเอดส์ด้วย”

“ประสบการณ์ชีวิตแบบนี้ก็เหมือนกับนิยายที่มีชีวิต เป็นบทที่วิเศษที่สุด” สีหน้าของยู่ยี่นั้นนิ่งเฉยมาก ไม่มีการเยาะเย้ย หรือเหยียบซ้ำ

เชอร์รีนเลิกคิ้วขึ้น และไม่ได้พูดอะไรอีก ยู่ยี่พาเธอและนาโนไปที่สวนหลังบ้าน ตอนนี้ดอกไม้กำลังบานพอดี ควรดื่มไวน์แดง และเพลิดเพลินกับวันที่น่ารื่นรมย์

นาโนก็ดื่มเช่นกัน เมื่อเทียบกับการผ่อนคลายและความสบายใจของทั้งสองคนแล้ว สีหน้าของเธอดูเกียจคร้านและไม่ใส่ใจ แต่หัวใจของเธอก็เยือกเย็นเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงออกมา

เชอร์รีนมีลูกชายและลูกสาวเป็นลูกแฝด ทั้งมีความสุขและความพอใจ

ตอนนี้ยู่ยี่มีลูกชายของเธอเอง และคิ้วเล็กๆเหล่านั้นเผยให้เห็นถึงความคล้ายคลึงกัน

ตรงกันข้ามเธอไม่มีลูกชายหรือลูกสาว โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว...

หลายครั้งที่เธอคิดว่าตราบใดที่เธอสามารถมีลูกได้ ตราบใดที่เธอมีลูก เธอจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเลี้ยงลูก

ดังนั้นเมื่อได้ยินข่าวการทำแท้ง นาโนก็อยากจะให้ชีวิตเล็กๆมาเกิดในท้องของเธอ

แต่นั่นเป็นความปรารถนาของเธอเอง และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกิดขึ้น เธอเป็นคนคาดหวังเอาไว้มาก

เชอร์รีนกล่าวด้วยเสียงหัวเราะ เมื่อพูดถึงการดูแลเด็ก เธอมองว่าฉันทัชมีความมั่นใจ และมีทักษะ

ยู่ยี่ยิ้ม เขามักจะพูดเสมอว่ามันไม่ง่ายสำหรับเขาที่จะมีลูกตลอดหลายปีมานี้ ดังนั้นเขาจึงต้องรักกิ่งทองให้มากขึ้น

นาโนก็ยิ้มเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดอะไร แค่ดื่มกาแฟในมือของเธอ รสชาติดี กลมกล่อมมาก แต่คราวนี้มันขมเกินไปสำหรับเธอ

ฉันทัชเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนตัวเล็กที่ชั้นบน คุณแม่ธัญยวีร์ขึ้นมาและบอกว่ามา เธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ให้เขาลงไปข้างล่างอาคิระมาแล้ว จะได้ไปสนุก

ฉันทัชยิ้มจางๆ แต่งตัวให้คนตัวเล็กแล้วอุ้มเขาลงไปข้างล่าง

อาคิระยืนอยู่ในห้องโถง ก่อนจะเห็นเด็กในอ้อมแขนของเขาได้อย่างรวดเร็วจึงขมวดคิ้ว

เขานำไวน์แดงมาให้ ไม่พูดอะไร ฉันทัชก็ไม่พูด เขาหยอกล้อลูกชายของเขาอย่างอ่อนโยน และก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นว่าลูกดูดมือเล็กๆของเขาจนแดง

สิ่งที่เขาชอบทำตอนนี้คือดูดนิ้ว เขามีจุดอ่อนสำหรับเรื่องนี้เสมอ และถึงกับดูดนิ้วจนกลายเป็นสีแดง และแดงราวกับว่ากำลังจะมีเลือดออก

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉันทัชก็กังวลมาก จึงไปพบแพทย์ หมอบอกว่าเป็นปฏิกิริยาปกติ เขาไม่ต้องกังวลเกินไป

ทั้งสองเงียบ บรรยากาศที่ส่งผ่านระหว่างพวกเขาก็เงียบมาก ดูเหมือนคนตัวเล็กจะไม่ชอบมันเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงร้องไห้ออกมาดังๆ

“บางทีอาจจะหิว ฉันจะพาเขาออกไปก่อน ตามสบายนะ” ฉันทัชทักทายและพูด

อาคิระยังคงไม่พูดอะไร เมื่อเห็นเขาออกไป มุมริมฝีปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างเย็นชา

คุณแม่ธันยวีร์เข้ามาพอดี สีหน้าและคำพูดของเธอดูกระตือรือร้นมาก “ทำไมคุณไม่เห็นเด็กมาล่ะ”

อาคิระเลิกคิ้ว แล้วพูดทีละคำช้าๆว่า “วันนี้มีความสุขมากล่ะสิ”

คุณแม่ธันยวีร์สามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงของคำพูดและการแสดงออกตรงหน้าได้ เธอจึงไม่ได้ตอบคำถามดังกล่าว