บทที่ 535 เธอสามารถอยู่ได้นานแค่ไหน

“แต่ฉันอยากมีลูกให้คุณ ฉันอยากเห็นคุณมีความสุขแบบนี้” ยู่ยี่เงยหน้าขึ้นมองเขา “เห็นคุณตื่นเต้นมาก ฉันก็เต็มใจ”

จนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ลืมช่วงเวลาที่ลูกออกมาจากท้องของเธอ ดวงตาของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่และสง่างามกลายเป็นสีแดง...

“ผมเคยบอกคุณไหม ผมชอบได้ยินคำพูดคำหวานหูแบบนี้มาก…” อ้อมแขนอันแข็งแกร่งของเขาโอบรอบเอวบางของเธอ ท่าทางของเขาอบอุ่นราวกับสวนหลังบ้านที่มีดอกไม้ผลิบาน “แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเพียงพอแล้ว คนแรกเป็นเด็กผู้ชายดีมาก ถ้าเป็นเด็กผู้หญิง ต้องคลอดจนกว่าจะได้ลูกผู้ชาย”

ยู่ยี่ขมวดคิ้วถือเครื่องเป่าผมด้วยมือข้างหนึ่งแล้วใช้มืออีกข้างดันหน้าผากของเขา “นี่ ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าคุณยังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องผู้ชายเป็นใหญ่”

คนแรกเป็นเด็กผู้ชายดีมาก ถ้าเป็นเด็กผู้หญิง ต้องคลอดจนกว่าจะได้ลูกผู้ชายหมายความว่ายังไง

ผู้ชายเป็นใหญ่หรอ!

“ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สินของตระกูลยศณะราคินหรือของผม ลูกทุกคนจะต้องได้รับมรดกอย่างแน่นอน ถ้าเป็นผู้หญิง ผมไม่ต้องการให้เธอทำงานหนัก ต้องเข้มแข็ง! ในฐานะลูกสาวของฉันทัช ผมจะทำให้เธอขึ้นไปบนฟ้า เหมือนกับเจ้าหญิงตัวน้อย ผมให้ในสิ่งที่เธอต้องการได้ ทำไมล่ะ ผมแค่ต้องการให้เจ้าหญิงตัวน้อยของผมได้ทำในสิ่งที่เธอควรทำเมื่ออายุเท่าเธอ อาจจะซน อาจจะไม่เรียนหนัก และอื่นๆ บางทีเธออาจจะตกหลุมรักแต่เนิ่นๆ บางทีเธออาจจะติดใครบ้าง ร้องไห้บ้าง แล้วเธอจะพบกับความพ่ายแพ้ที่คาดไม่ถึง ผมจะไม่สอนหรือตำหนิเธอ เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เด็กผู้หญิงต้องเจอเมื่อโตขึ้น ผมจะบอกเธอเท่านั้นว่าอะไรถูกอะไรผิด ให้ความอบอุ่นเมื่อเธอรู้สึกหดหู่ กอดเธอเมื่อเธอเศร้า และเตือนเธอในเวลาที่เหมาะสม ชีวิตของเธอผมจะไม่เข้าไปยุ่งหรือก้าวก่าย…”

เสียงของเขาเบาและอ่อนโยนมาก ทำให้คนฟังรู้สึกมึนเมาและลุ่มหลง

“ทำยังไงดี ฉันก็อยากมีลูกสาวเหมือนกัน” ยู่ยี่ถูกล่อลวงแล้ว “พวกเรามีลูกสาวอีกคนเถอะ! ต้องมี! ต้องมีเท่านั้น!”

ฉันทัชหัวเราะเบาๆ “ผมว่าเธอคงจะน่ารักและสวยมากเหมือนกับคุณ”

“ใช่ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน”

ทั้งสองคนยังคงคุยกันอยู่ ก่อนที่ทารกน้อยในรถเข็นจะร้องไห้

“เพราะคุณเลยนะ กิ่งทองถึงได้ประท้วงขึ้นมา” ยู่ยี่ปล่อยเขาและยิ้ม “ประท้วงว่าเราไม่รักเขาอีกต่อไป”

ฉันทัชเดินเข้าไปอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขน และจูบใบหน้าเล็กๆของเขา นี่คือลูกของเขา เขาไม่รักได้อย่างไร

เขากอดทารกและกอดเธออีกครั้ง กอดอย่างเปรียบเสมือนการกอดโลกทั้งใบ ความสุขที่เต็มตื้นนั้นไม่ต้องพูดก็รู้

หลังจากร้องไห้เพียงสองครั้ง เขาก็สงบลง และเชื่อฟังมาก ยู่ยี่ให้เขาวางลูกลง เพราะผมเขายังเปียกอยู่

เขาจึงนั่งลงบนโซฟา เธอยืนอยู่ข้างหน้า แขนเขายังคงโอบรอบเอวบาง หน้าผากของเขาแนบกับหน้าท้องอันอ่อนนุ่มของเธอจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายและกลิ่นหอมส้มอ่อนๆ และปล่อยให้เธอเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาผ่านการสางเส้นผมซึ่งมอบความผ่อนคลายและความสบายอย่างเต็มที่

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

ยู่ยี่และฉันทัชจัดกระเป๋าเดินทาง คุณแม่ธันยวีร์กังวลจึงส่งผู้ช่วย และพยาบาลติดตามพวกเขาไปตลอดทาง

ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีดำเรียบกริบ ตัวสูงและหล่อยังสวมแว่นกันแดด แต่กลับกำลังอุ้มทารกอยู่ในอ้อมแขน ทำให้ความสนใจของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ผู้ชายในชุดสูทมีเสน่ห์ที่สุด อย่างไรก็ตามไม่เพียงแต่สวมสูทแต่ยังอุ้มทารกด้วย ผู้ชายแบบนี้มีเสน่ห์ถึงตายยิ่งกว่า

ยู่ยี่เดินมือเปล่าและไม่ถืออะไรเลย ขณะที่ผู้ช่วยและพยาบาลกำลังถือกระเป๋าเดินทาง ทั้งสี่คนกำลังเดินทางไปเมืองs

พวกเขาออกไปเช้าและรีบร้อน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนใจพาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์ที่ฮ่องกง

แต่พวกเขาไม่ได้สังเกต ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครไม่สังเกต ตอนนี้อาคิระกำลังถือหนังสือพิมพ์อยู่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ขณะมองดู...

พาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์เป็นเรื่องเกี่ยวกับไวน์ในคืนครบรอบเกิดหนึ่งเดือนเมื่อวานนี้ และรูปที่ถ่ายคือรูปที่เขาปล่อยแก้วไวน์ลงพิ้น และใบหน้าที่ดูไม่ดีของคุณแม่ธันยวีร์

เนื้อหาข่าวละเอียดมากเพราะ ฉันทัชแต่งงานกับภรรยาคนที่สามของเขา และก็มีลูกอย่างรวดเร็ว เป็นการแต่งงานที่มีความสุข

แต่การแต่งงานครั้งที่สองก็กินเวลานานแต่ไม่เคยได้ยินข่าวเรื่องการตั้งครรภ์เลย ตอนนี้ดูจะไม่ใช่ปัญหาของประธานฉันทัชเลย อาจเป็นปัญหาของคุณเอวา เธอท้องไม่ได้ เลยเลือกที่จะหย่า

พิจารณาจากการแสดงออกของอาคิระและแม่ธันยวีร์ เห็นได้ชัดว่ามีความขัดแย้งกัน ไม่มีความสุขมาก และยังแอบได้ยินชื่อคุณเอวา เป็นเพราะคุณเอวา ความสัมพันธ์ของตระกูลอนันต์ธชัยกับตระกูลยศณะราคินจงไม่ดีนัก

นอกจากนี้เมื่อดูจากภาพรวมแล้ว สะใภ้ตระกูลยศณะราคินก็สวย บริสุทธิ์ มีเสน่ห์และเซ็กซี่ แต่สง่าผ่าเผย เธอลึกลับมาก ผู้คนต่างหลงใหลและสงสัยว่าเธอยังมีด้านที่น่าอัศจรรย์ที่ยังไม่ได้เปิดเผย

แม้ว่าคุณเอวาจะสวย แต่เธอก็สู้ไม่ได้

อย่างไรก็ตามผู้ตายได้ล่วงลับไปแล้ว และตระกูลอนันต์ธชัยก็เอาส่วนแบ่งของตระกูลยศณะราคินหลังการหย่าไปแล้ว เป็นการหย่าร้างอย่างสงบ ไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลอนันต์ธชัยยังคงมีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้งต่อตระกูลยศณะราคินอยู่...

เนื้อหายาวมาก กินทั้งหน้าซึ่งเกี่ยวกับตระกูลอนันต์ธชัยและตระกูลยศณะราคินทั้งหมด ไม่อยากเห็นก็ต้องเห็น

ดวงตาของอาคิระมองไปที่มันด้วยความเจ็บปวด และความโกรธที่ไม่สามารถอธิบายได้ก็ปรากฏขึ้น เขากำและขนำหนังสือพิมพ์จนเป็นก้อน

เอวาไม่สวยเท่าหญิงสาวเหรอ

หลังจากแต่งงานมาหลายปี เอวาล้มเหลวในการให้กำเนิดแก่ตระกูลยศณะราคิน มันคือเอวาที่มีอาการป่วยแอบแฝง...