บทที่ 56 ทุกรายละเอียดของช่วงเวลาที่ทั้งสองคบหากัน

อีกอย่าง เดิมทีเชอร์รีน ก็ไม่ใช่เป็นคนร่าเริง มีแต่อยู่กับคนที่สนิทเท่านั้น ถึงจะร่าเริง พูดคุย อย่างไร้ความกังวล

“เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม?” หยาดฝนทำลายความเงียบนี้

พยักหน้า เชอร์รีนส่งแก้วน้ำให้ “ก็ไม่เลวนะ”

“งั้นก็ดีแล้ว ที่นี่เทียบเมืองsไม่ได้ และไม่เจริญรุ่งเรืองเท่าเมืองs แต่ทิวทัศน์กลับสวยงามมาก ห้องรับรองของรัฐบาลอำเภอค่อนข้างธรรมดาเรียบง่าย ฉันกังวลว่าพวกคุณจะไม่ชินกับการนอน"

“ไม่มีเรื่องแบบนี้ ฉันรู้สึกว่าดีมาก คุณอาหญิง กินโจ๊กหน่อยไหมคะ”

“ฉันกินเองก็ได้ นอกจากปวดขาแล้ว มือยังสามารถขยับได้อยู่” หยาดฝนยิ้ม “ฉันจัดการเองได้”

เชอร์รีนยิ้ม พูดคุย หาเรื่องคุยแบบสบายๆ "ตอนอยู่มหาวิทยาลัยคุณอาหญิงเรียนคณะอะไรคะ"

“อันที่จริง ฉันเรียนทนายความมาโดยตลอด หลังจากเรียนจบตั้งใจจะเป็นทนาย แต่เดี๋ยวนี้กลายเป็นผู้ช่วยเลขานุการของนายอำเภอ บางครั้งความฝันเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ความเป็นจริงก็กลายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

หยาดฝนระบายความรู้สึก และดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ เธอพูดว่า "เชอร์รีน คุณช่วยฉันเอาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเงินได้ไหม แผ่นดินไหวผ่านไปสามวันแล้ว เขาคงเห็นข่าวแล้ว เกือบลืมโทรแจ้งข่าว ถึงความว่าปลอดภัยให้เขา”

“เป็นคู่หมั้นของคุณอาหญิงเหรอคะ? เขาทำอาชีพอะไร?” เชอร์รีนสงสัยเล็กน้อย

"อาจารย์มหาวิทยาลัย"

“ดีจังเลยนะคะ ตอนแรกเขาเป็นคนตามจีบคุณอาหญิงก่อนใช่ไหม?”

คุณอาหญิงยิ้ม และยอมรับ "จะพูดอย่างนี้ก็ได้"

ขณะพูด เชอร์รีนได้เปิดกระเป๋าเงินของเธอออกมา และค้นหาโทรศัพท์มือถือของเธอ แต่เธอบังเอิญเห็นรูปที่แนบอยู่ในกระเป๋าเงิน ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยและจับจ้องอยู่บนนั้น

เป็นรูปถ่ายของเธอกับออกัส ทั้งสองยืนกอดกัน ใกล้ชิดกันมาก... รอยยิ้มบนใบหน้าของหยาดฝนสดชื่นมาก

สวยงามและความนุ่มนวลที่เป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาวเมืองเหนือ

แต่ออกัสนั้นเฉยเมยเหมือนเมื่อก่อน บนใบหน้าที่หล่อเหลาไม่แสดงอารมณ์ใดๆแต่ริมฝีปากบางของเขาโค้งขึ้น เบาๆ และนุ่มนวล

เห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับ ราวกับว่าเธอกำลังดูอะไรบางอย่างอยู่ หยาดฝนก็นึกถึงรูปในกระเป๋าเงินของเธอได้ทันที!

เมื่อกี้เธอลืมเรื่องสำคัญเช่นนั้นไปได้ไง!

"เชอร์รีน หาโทรศัพท์เจอไหม?" หยาดฝน รีบพูดขึ้น

หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เชอร์รีนก็รวบรวมความคิดของเธอ ยิ้ม สีหน้าสงบและตอบว่า "หาเจอแล้ว"

คุณอาหญิงถ่ายรูปคู่กับหลานชายอย่างสนิทสนมก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่เหรอ? แม้ว่าคุณอาหญิงจะไม่ใช่สายเลือดจริงๆ ถูกรับมาเลี้ยง ยังสาวและสวยขนาดนั้น แต่เธอก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอเป็นคุณอาหญิงได้

อีกทั้งคุณอาหญิงก็หมั้นแล้ว ดูแล้วน่าจะเป็นเธอที่คิดมากไปเอง!

อาศัยรูปภาพใบเดียว กับคำว่ารับมาเลี้ยง และระหว่างสองคนดูมีบรรยากาศที่พิเศษ ก็เลยรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาสองคนไม่ปกติ เธอรู้สึกว่าความคิดของตัวเองค่อนข้างไร้สาระ

“ขอบคุณนะ” หลังจากรับสายโทรศัพท์มือถือมา หยาดฝนโทรออกไป เลี่ยงหนักเป็นเบา โดยบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรปลอดภัยแล้ว ให้เขาวางใจได้

ไม่กี่นาทีต่อมา เธอวางสายโทรศัพท์มือถือ วางไว้ข้างๆ มองเชอร์รีน และพูดคุยว่า “ได้ยินพี่สะใภ้บอกกว่า คุณกับออกัส ไปฮันนีมูนที่เมืองบีเจแล้ว?”

“ไปเยี่ยมคุณยาย เลยถือโอกาสไปฮันนีมูนด้วย แต่ไม่ได้อยู่นาน”

“ไปเมืองบีเจที่ไหนมาบ้าง” หยาดฝนถามด้วยความสงสัย

"ไปแค่ที่พระราชวังฤดูร้อน และกำแพงเบอร์ลิน นอกนั้นก็ไม่ได้ไป"

“พระราชวังฤดูร้อน กำแพงเบอร์ลิน สองที่นี้ฉันก็เคยไปมาแล้ว วิวสวยจริงๆ ได้ถ่ายรูปไว้หรือเปล่า?”