บทที่ 57 ที่แท้ เขายังมีด้านนี้ด้วย

ได้ยินเช่นนี้ พยาบาลสุก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ร่างกายสั่นเล็กน้อย เชอร์รีนตบไหล่ของเธอเบาๆ พูดให้น้อยๆ “น้ำในกาต้มน้ำทะลักออกมา โดนลวกบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ”

เลอแปงสีหน้าดูกังวล "อาการหนักมั้ย?"

“ไม่เป็นไร สุทายาให้แล้ว พันผ้าเรียบร้อยดีแล้ว แผลไม่ร้ายแรง แค่หยดน้ำร้อนไม่กี่หยด”

ออกัสเลิกคิ้ว ดวงตาของเขาหรี่ลง ยิ่งลึกมากขึ้น เขาจ้องมาที่เธอเป็นเรื่องเป็นราว "ในเมื่อแผลเบาขนาดนั้น ลองเดินสักสองสามก้าวสิ..."

เชอร์รีน "..." ถ้าวันนี้เธอกล้าก้าวเดินเพียงสองก้าว เท้าข้างนี้รับรองว่าคงพิการแน่

ริมฝีปากบางมีเสียงฮึมออกมาอย่างเย็นชา เขาก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว โน้มตัวเข้ามากอดเธอไว้ในอ้อมแขน

ตามสัญชาตญาณ เชอร์รีนเหยียดมือออกแล้วคล้องคอเขา เมื่อเธอยื่นขาตรง เธอเจ็บปวดจนกัดฟัน

“ไหนบอกว่าเท้าโดนน้ำร้อนลวกเพียงไม่กี่หยดไม่ใช่เหรอ ทำไมสีหน้าคุณถึงดูน่ากลัวขนาดนี้” เขาจ้องมาที่เธอและพูดเบาๆ

"..."

เธอจ้องเขาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ทั้งที่รู้ว่าอาการบาดเจ็บสาหัส ยังจงใจแกล้งเธออีก!

สีหน้าของเธอ อยู่ในสายตาเขาหมดเขา ริมฝีปากบางของเขากระตุก และขึ้นเสียงสูง “คุณดูแล้วก็ยังมีความเห็นนะ อืม?”

“ไม่มี!” สองคำนี้แทบจะหลุดออกมาจากไรฟันของเธอ แต่สีหน้าของเธอดูอบอุ่นใจ “คุณออกัสตอนนี้พวกเรากลับก่อนได้มั้ย? คุณทำแบบนี้ เท้าของฉันก็จะยิ่งเจ็บมากขึ้น”

จ้องมองเธอ ออกัสเปิดปากพูดหลายคำ "เจ็บดีแล้ว จะได้จำ ... "

เมื่อพูดจบ เขากวาดสายตาไปที่เลอแปง และพูดว่า "นายเฝ้าอยู่ที่นี่ พี่จะส่งพี่สะใภ้นายกลับ"

ตอนนั้นเองเลอแปงถึงยอมละสายตาออกจากจากตัวเชอร์รีน ขมขื่นเล็กน้อย แต่น้ำเสียงของเขายังคงเหมือนเดิม "รู้แล้ว พี่ชาย"

ร่างเรียวยาวเดินไปข้างหน้า เลอแปงยังคงจ้องมองเชอร์รีน แต่หยาดฝนที่อยู่บนเตียงกลับหันจ้องมองไปที่ออกัส

ทั้งสองคนต่างมีความในใจซ่อนอยู่

หยาดฝนจ้องมองอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งหายลับไปจากสายตา เธอถึงยอมละสายตา แววตาของเธอสลบลงเล็กน้อย

เอนตัวลงบนโซฟา เลอแปงค่อยๆมองไปทางเตียง "คุณอาหญิง ยังรักพี่ชายอยู่เหรอครับ"

"เลอแปง--"

"คุณอาหญิงไม่ต้องตอบหรอก ผมแค่คันปาก ดังนั้นก็เลยโดนยุงกัด"

เขายิ้มแย้ม ถามไปแล้ว แต่จู่ๆ ก็ไม่อยากรับรู้คำตอบ มันเป็นเรื่องระหว่างพี่ชายกับคุณอาหญิง ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย ถึงแม้เขาจะรู้แล้ว ก็ไม่เป็นผลดีอะไรต่อเขา ดังนั้นทำไมต้องสนใจและอยากรู้ขนาดนั้น?

แต่ความคิดของหยาดฝนเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เลอแปงเมื่อไหร่ที่คุณชอบใครสักคน แต่เธอไม่ใช่ของคุณ คุณจะทำอย่างไร?"

“ง่ายมาก ถ้าเธอรักผม ต่อให้ใช้ทุกวิธี ผมก็จะอยู่กับเธอ ถ้าหากเธอไม่รักผม งั้นก็รอ...”

เหมือนกับเขาในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือรอ

ไม่รู้ว่าพี่ชายจะปล่อยเธอไปเมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าทั้งสองจะหย่าร้างกันมั้ย

แต่สิ่งเดียวที่เขารู้คือถ้ามีโอกาส เขาจะไม่ยอมละทิ้งโอกาสนี้ ไม่เด็ดขาด!

“จะรอถึงเมื่อไหร่?”

"แน่นอนก็คือสามารถรอถึงเมื่อไหร่ก็รอถึงเมื่อนั้น พยายามรอสุดกำลังของตัวเอง จนกว่าจะถึงจุดสิ้นสุดที่คิดว่ารอไม่ไหวแล้ว "

หยาดฝนจ้องมองเขา "ถ้าเธอแต่งงานกับคนอื่น คุณจะเสียใจไหม?"

ด้วยรอยยิ้มเบาๆ เลอแปงไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่พูดอย่างจริงจัง

“คุณอาหญิง รู้สึกมั้ยว่า ในชีวิตคนเราจะเจอคนที่คุณรักได้สักกี่คน ถ้าไม่พยายามเต็มที่ ผมมั่นใจว่าสุดท้ายสิ่งที่คุณได้รับคือความเสียใจ ความเจ็บปวด และความทรงจำ”