บทที่ 58 คุณรีบร้อนขนาดนี้ คิดจะไปไหนเหรอ

มุมริมฝีปากขยับ และก้มหน้าผากเล็กน้อย เพื่อส่งสัญญาณให้เธอกินโจ๊ก รักษาความสงบ

ยักไหล่ เธอย่นจมูกอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย แล้วกินโจ๊ก

มาถึงอำเภอซีซ่าเป็นเวลาสองวันแล้ว ในช่วงนี้ถ้าไม่ใช่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็คือกินขนมปัง ในขณะนี้เธอได้ดื่มโจ๊กอ่อนๆ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกไม่อิ่มอยากกินอีก

พริบตาเดียวก็เห็นก้นชาม เธอยิ้ม และมองไป "ขอรบกวนคุณออกัส ขอโจ๊กอีกชามได้ไหม"

“ในเมื่อคุณหญิงเชอร์รีนเอ่ยปากขนาดนี้ ก็คงไม่มีเหตุผลที่จะไม่ไป…”

ระหว่างคำพูด เขาลุกขึ้น หยิบชามของเธอแล้วเดินไปที่ห้องครัว โดยทิ้งหลังให้เธอมองตาม

ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ย่อมมีความงามที่อธิบายไม่ได้อยู่เสมอ ซึ่งทำให้ใจคนหวั่นไหว

ค่ำคืนนี้เงียบสงัดมาก แม้ว่าตอนนี้เธอจะหนาวจนตัวสั่น แต่ชีวิตแบบนี้มันช่างดีจริงๆ

มีเพียงเขากับเธอ... มื้อเย็นทานได้อิ่มมาก เธอกินโจ๊กไปตั้ง 2 ชาม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตั้งท้อง หรือเพราะหิว หลายวันมานี้รู้สึกกินเก่งมากเป็นพิเศษ

ขึ้นเตียง ใต้ผ้าห่มที่เย็นเฉียบเชอร์รีนอดไม่ได้ที่จะสั่นไปทั้งตัว

ผ้าห่มข้างๆเปิดออก ออกัสขึ้นเตียงและอีกด้านหนึ่งก็ทรุดตัวลงทันที

ทันทีที่เขาเข้านอน เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ร้อนแรง

ตามสัญชาตญาณ เธอขยับสะโพกและขยับเข้าไปใกล้เขาทีละนิด

ท่าทีเหล่านี้ เขาตระหนักได้ มือกอดอกและจ้องไปที่เธออย่างช้าๆ "หนาวเหรอ?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เชอร์รีนก็พยักหน้าตามความจริง ห้องใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีเครื่องทำความร้อน จะไม่หนาวได้ไง?

“เรียกปู่สิ ปู่จะให้ความอบอุ่นกับคุณ…” ออกัสพูดอย่างสบายๆ และดูเกียจคร้าน หายากที่จะขี้เล่นแบบนี้

คิ้วของเธอกระตุกเล็กน้อย และเธอมองเขาด้วยความไม่พอใจ “คุณออกัส ขอค่าชดเชยจากผู้บาดเจ็บ คุณไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องผิดศีลธรรมหรือ?”

“ไม่รู้สึก…” คำตอบของเขาสมเหตุสมผลแน่นอน “ผมเสียสละร่างกายของผม ผมควรได้รับรางวัลบ้างไม่ใช่หรือ?

คำพูดนี้... ฟังแล้วทำไมดูแปลกๆนะ... "งั้นคุณออกัสก็เก็บร่างกายของตัวเองไว้เถอะ..." เธอกลอกตา

เสียงหัวเราะล้นออกมาจากลำคอ และ ออกัสขยับมือของเขา และวางลงบนเอวของเธอ ดึงขึ้นมา เชอร์รีนก็นอนทับบนหน้าอกของเขา

"สำหรับคุณหญิงเชอร์รีน แน่นอนผมเต็มใจอย่างยิ่งที่จะอุทิศร่างกาย และจะใช้ร่างกายยังไงก็สุดแล้วแต่คุณหญิงเชอร์รีน จนกว่าจะพอใจ..."

ใบหน้าของเขาลดต่ำลง ความร้อนที่พ่นออกมาจากริมฝีปากบางๆของเขาค่อยๆพ่นลงบนติ่งหูของเธอ

ร้อนๆ คันๆ และคำพูดที่สั่นเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก ทันใดนั้นติ่งหูที่บอบบางและไวต่อความรู้สึกของเธอทั้งร้อนทั้งแดง

แม้ว่าจะรู้สึกถึงความร้อน แต่ท่านี้ไม่ค่อยดีนัก... เธอเอามือแตะหน้าอกเขา เธอยกตัวขึ้น คิดอยากจะจากไป แต่เมื่อเธอขยับ เสียงที่ทั้งแหบและต่ำก็พูดออกมา" อย่าขยับ...”

เห็นได้ชัดว่า เชอร์รีนรู้สึกถึงปฏิกิริยาของเขา

จู่ๆ ใบหน้าเธอก็แดง เธอแข็งอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับไปไหน

“นั่น...นั่น...เจ้านั่น...คุณรีบเอาออกไป..." เธอไอเบาๆ แก้มร้อนผ่าว ขยับก็ไม่ได้ ไม่ขยับก็ไม่ได้

เสียงของเขาแหบๆแห้งๆ พอที่จะจุดไฟแผดเผา "เอายังไง?"

"..."

เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ เช่นนี้ เชอร์รีน ยังคงอยู่ในท่าทางที่แข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อน

ผ่านไปนาน มือใหญ่ของเขาก็ถูกวางบนหลังของเธอ และกดเบาๆบนหน้าอกของเขาอีกครั้ง รู้สึกว่าหน้าอกของเขาขึ้นๆลงๆ และค่อยๆพูดออกมาสองคำ

"นอนเถอะ..."

โดยไม่เงยหน้าขึ้น แก้มของเธอก็แนบชิดอยู่ที่หน้าอกของเขาแบบนั้น สามารถได้ยินแม้กระทั่งการเต้นของหัวใจที่แน่วแน่และทรงพลังของเขาอย่างชัดเจน

ร่างกายของเขาร้อน และก็ไม่รู้สึกหนาวอีกต่อไป

เมื่อกี้เธอรู้สึกง่วงนิดหน่อย แต่ตอนนี้เธอกลับไม่ง่วงสักนิด หน้าแดงหัวใจเต้น เธออดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

จนผ่านไปนานมาก ความง่วงก็มาเยือน เชอร์รีนไม่สามารถต้านทานการหลับตาของเธอได้ และผล็อยหลับไปอย่างช้าๆ

การนอนนี้จนถึงเก้าโมงเช้าในเช้าวันถัดมา และนอนหลับสบายโดยไม่ฝันเลย

เธอลุกขึ้นจากเตียง ยืดเอวบิดตัวช้าๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

สองสามวันนี้ท้องฟ้าที่มีเมฆในที่สุดก็สว่างขึ้น พระอาทิตย์ที่ไม่ได้เห็นมานานในที่สุดก็ออกมา ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อคำนวณอย่างรอบคอบแล้ว วันนี้เป็นวันที่ยี่สิบเดือนสิบสองเช่นกัน และห่างจากตรุษจีนอีก10วัน

ตรุษจีนปีนี้ ผู้คนในอำเภอซีซ่าต้องเจอเรื่องแย่ๆแน่ๆ เจอภัยพิบัติเช่นนี้ หลายคนต้องสูญเสียญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง และคนรัก

ตรุษจีนปีนี้ จะมีความสุขได้ไง?

ในใจรู้สึกเศร้าเช่นกัน เมื่อเห็นคนเหล่านั้นเต็มไปด้วยแผลบาด ทุกข์ทรมานเธอก็รู้สึกเสียใจเป็นเรื่องธรรมดา

น้ำร้อนลวกที่หลังเท้าจำกัดเสรีภาพของเธอโดยสิ้นเชิง ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้แต่นอนอยู่บนเตียง ดูโทรศัพท์มือถือ และอ่านหนังสือพิมพ์เป็นครั้งคราว

แต่เธอไม่เคยหิวเลย ส่วนใหญ่ ตอนเที่ยง ออกัสจะนำอาหารกลางวันมาให้

ถ้าเขามีธุระไม่สามารถกลับมาได้ เขาก็จะให้ผู้ช่วยโก๋มา และในตอนกลางคืน เขาจะกลับมาเร็วมาก