บทที่ 59 สถานการณ์ของเธอ ไม่ค่อยปกติ

“นี่ไม่ใช่แค่ชุดยากู้ภัยที่เพิ่งมา ผมกำลังเคลียร์รายการ จากนั้นค่อยส่งไปที่ห้องเก็บยา” โก๋ยุ่งจนเหงื่อออกบนหน้าผาก

“งั้นคุณอยู่ที่นี่ มื้อเที่ยงของพี่สะใภ้ผมทำยังไงล่ะ?”

โก๋ถอนหายใจ “ช่วงนี้ผมวิ่งยุ่งอยู่ตลอด ไม่ได้กลับไปที่รัฐบาลอำเภอaaเลย ทั้งหมดคุณชายใหญ่เป็นคนเอาไป”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ โอเค งั้นคุณไปทำธุระเถอะ” เลอแปงโบกมือให้เขา เดิมทีเขาตั้งใจจะส่งมื้อกลางวันกลับไป แต่ในเมื่อพี่ชายอยู่ งั้นเขาก็ไม่จำเป็นแล้ว

หลังจากได้ยินคำพูด หยาดฝนสีหน้าบนแก้มเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาของเธอก็สว่างเล็กน้อย

แม้ว่าดวงอาทิตย์จะออกมาจริงๆ แต่อากาศกลับไม่ค่อยดีนัก และลมหนาวยังคงพัดมา หนาวเย็นเล็กน้อย

เข็นออกไปยังไม่ทันถึงครึ่งชั่วโมง หยาดฝนยิ่งบอกว่าหนาว ยังบอกอีกว่าง่วงเล็กน้อย ไม่อยากไปเดินเล่นแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เลอแปงจึงเข็นเธอกลับไปที่ห้อง หลังจากรับโทรศัพท์ เขาก็รีบจากไป

บนเตียงเหลือเพียงหยาดฝนคนเดียว ดวงตาของเธอเลื่อนลอย คิ้วขมวด มือค่อยๆปิดที่หน้าอก ปวดมาก ทำให้เธอรู้สึกไม่สบาย

หลังจากที่เชอร์รีนได้รับบาดเจ็บที่เท้า เขายิ่งไม่มาโรงพยาบาลอีกเลย

ตอนแรก เธอรู้สึกว่ามันดีมาก ในช่วงไม่กี่วันนี้ หัวใจที่ไม่นิ่งของเธอ ไม่หนักแน่นพอ สับสน กังวล วิตก

เขาไม่มา เธอก็จะค่อยๆลืมสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งพวกนั้น เรื่องหัวใจหวั่นไหว ก็จะค่อยๆลืม ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

แต่ พอเขาเป็นอย่างที่เธอคิดอย่างนั้น ตลอดมาเขาไม่เคยปรากฏตัวเลย!

ทันทีหลังจากนั้น อารมณ์ของเธอก็เปลี่ยนเป็นผิดหวัง ว่างเปล่า และเธอหวังอย่างยิ่งว่าเขาจะปรากฏตัว

อารมณ์ที่ขัดแย้งและซับซ้อนเช่นนี้ ทำให้จิตใจที่กลับไปกลับมาของเธอหงุดหงิดมาก แต่กลับขมขื่นยิ่งกว่าเดิม

ดังนั้น วันนี้เลอแปงมาที่โรงพยาบาล เขาถึงได้หลอกถามความเป็นไปของเขา

ได้ยินว่าเขายุ่งทุกวัน เธอคิด เขาน่าจะไม่มีเวลามาที่นี่แน่ๆ ดังนั้น วินาทีนั้น ยิ้มมุมปาก สบายใจขึ้นมา

แต่ว่า หลังจากที่ไปเจอโก๋ ความผ่อนคลายและยิ้มพวกนั้นของเธอ จู่ๆ รู้สึกเหมือนจะโดนเยาะเย้ยยังไงอย่างงั้น

เขาไม่มีเวลามาโรงพยาบาล แต่ทุกวันตอนเที่ยงกลับไม่มีเวลากลับบริษัทสาขาย่อย……

ความรู้สึกที่ต่างกันมาก ทำให้เธอเจ็บจนทนไม่ได้ เขาหลงรักเชอร์รีนแล้ว หรือว่า แค่อยากดูแลเธอ?

ความคิดทั้งสองอย่างนี้วิ่งไปมาในสมองของเธอ ทำให้เธอรู้สึกทรมาน

อยู่ดีๆ เธอก็นึกถึงคำพูดพวกนั้นของพี่ใหญ่ ผิดไปก้าวเดียว ก็จะผิดทุกก้าว แล้วจะไม่สามารถหันกลับมาแก้ไขได้อีก...

แต่เธอ จะผลักเขาให้ออกไปจากตัวเองยิ่งไกลเรื่อยๆ ไกลเรื่อยๆ...

แต่ เธอจะทำอะไรได้?

ความคิดที่อธิบายไม่ได้ผุดขึ้นในสมองของเธอ ดูเหมือนจะบีบทำให้เธอเป็นบ้า ตามด้วย ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกหนักศีรษะ และจากนั้นก็กลายเป็นเวียนศีรษะ

หยาดฝนยกมือขึ้น และวางบนหน้าผากของตัวเอง มันร้อน เป็นหวัดแล้ว

แน่นอนคงเป็นเพราะลมหนาวที่พัดมาเมื่อครู่ แม้แต่จมูกก็อุดแน่นแล้ว ไม่ระบายอากาศ

ร่างกายของเธอร้อน อ่อนแรง เธอกัดริมฝีปากที่แห้งของเธอ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเอง กดโทรออก และลำคอของเธอก็แห้งแผดเผา

โทรติดแล้ว เธอได้แต่พูดพึมพำว่า "ไม่สบาย...ทรมานจัง..."

หลังจากนั้น โทรศัพท์ก็ตัดสายไป กริ่งอยู่ข้างๆ พยาบาลก็ไม่ได้เรียก นอนไปทั้งอย่างนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน ออกัสก็ก้าวเข้ามา ท่าทางที่หล่อเหลาและเคร่งขรึมของเขา ดวงตาที่ลึกล้ำของเขาจ้องไปที่ หยาดฝน

แก้มของเธอแดงก่ำ ริมฝีปากของเธอแห้ง ดูเหมือนเธอจะไม่สบายมาก เธอนอนขยับตัวไปมาบนเตียงโดยไม่รู้ตัว

ขมวดคิ้ว มือใหญ่วางตรงหน้าผากของเธอ อุณหภูมิที่น่าประหลาดใจทำให้ค่อยๆหรี่ตาขึ้น ดำคล้ำผิดปกติ

นางพยาบาลรีบวิ่งเข้ามา ไม่กล้ามองสีหน้าของออกัสก้มหน้าก้มตายุ่งไม่หยุด วัดอุณหภูมิ ตรวจร่างกาย

“ทำไมจู่ๆ อุณหภูมิร่างกายเธอถึงสูงขนาดนี้” ออกัสจ้องไปที่พยาบาล “พวกคุณดูแลคนไข้อย่างนี้เหรอ หืม?”

เสียงสูงทำให้พยาบาลตื่นตระหนกตกใจ และรีบอธิบายให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว “คุณชายรอง วันนี้มาที่โรงพยาบาล ตอนเที่ยงเขาก็เข็นผู้ช่วยหยาดฝนออกไปสูดอากาศ จากนั้นแพ้อากาศรุนแรงเล็กน้อย ดังนั้นทางที่ดีตอนกลางคืนมีคนคอยดูแลคนหนึ่งดีกว่า มิฉะนั้น เกรงว่าจะกลายเป็นปอดบวม"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ออกัสก็ไม่พูดอะไรอีก ริมฝีปากบางของเขากดลงเล็กน้อย เขาเพียงแค่เอนหลังและยืนอยู่ข้างๆ ดูพยาบาลป้อนยา

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ พยาบาลก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยขาที่ยาวเหยียด ออกัสนั่งอยู่บนข้างเตียง หน้าผากของเธอมีเหงื่อไหลออกมา แต่มือของเธอกลับจับมือเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

ลองพยายามขยับตัว แต่เธอกลับยิ่งกำแน่นขึ้น ในปากยังคงกระซิบอะไรบางอย่างโดยไม่รู้สึกตัว ฟังไม่ชัดเจน

ออกัสใช้มือใหญ่ เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเธอเบาๆ จากนั้นนัยน์ตาก็เหล่ลง เขาเหลือบมองเวลา เจ็ดโมงครึ่ง

นึกถึงผู้หญิงในห้องที่ยังนอนอยู่บนเตียงและไม่ขยับคนนั้น ดวงตาของเขาสั่นคลอนเล็กน้อย มุมริมฝีปากกระตุกเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ออกมา แต่เครื่องปิดเพราะแบตเตอรี่เหลือน้อย

มือใหญ่ถูไปมาระหว่างคิ้ว เขาโยนโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต แล้วเหลือบมองหยาดฝนที่ดูเหมือนจะยังไม่ทุเลา นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ...

ในห้อง

เชอร์รีนเห็นว่าแปดโมงแล้ว แต่เขายังไม่กลับมา ในใจเธอกังวลเล็กน้อย เป็นไปได้ไหมว่ามีอะไรเกิดขึ้น?

ช่วงที่ผ่านมานี้ ทุกวันตอนเที่ยงเขาจะกลับมา จากนั้นตอนหนึ่งทุ่มเขาก็จะกลับมา

แต่วันนี้กลับมีบางอย่างผิดปกติ ตอนเที่ยงไม่เพียงแต่ไม่มา ตอนนี้ก็เลยหนึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่กลับมา